De laatste tijd zijn ‘verwarde personen’ zeer regelmatig het gesprek van de dag. Bij het minste of geringste wordt er – zeker ook in de media – veelal negatief gesproken over deze personen. Maar wat zijn nou eigenlijk ‘verwarde personen’? In de wetenschap is de term niet eenduidig geoperationaliseerd. In de praktijk verstaat dan ook niet iedereen hetzelfde onder dit begrip en blijkt onder andere de context bepalend voor de betekenis ervan. 

In het rapport ‘Politie en ‘verwarde personen’: Onderzoek naar optreden van de politie in relatie tot
personen met verward gedrag
‘ neemt de term ‘verward persoon’ een centrale plek in. Voor dit onderzoek is de context het werkterrein van de politie op straat, waarbij de aanleiding van de politie-inzet primair het verstoorde gedrag is en niet de eventuele strafbare feiten. Als werkdefinitie is daarom door de onderzoekers de volgende gebruikt: 

Onder verwarde personen verstaan we eenieder die vanwege zijn al dan niet tijdelijke verstoorde oordeelsvermogen gedrag vertoont waarmee hij zichzelf of enige ander in gevaar brengt en/of een bedreiging vormt voor de openbare orde en veiligheid.

De werkdefinitie is ruim gekozen omdat het werkterrein van de politie op straat zich niet beperkt tot verwarde personen waarbij de GGZ een rol speelt. Met deze definitie kan zowel bijvoorbeeld politie-inzet voor een dementerende bejaarde, als politie-inzet in het kader van een paddotrip, als politie-inzet van een verwarde verstandelijk beperkte winkeldief worden meegenomen in het onderzoek. 

De werkdefinitie is wel anders dan de definitie in het convenant politie-GGZ. 

Het convenant bedoelt met een verward persoon een persoon waarbij een redelijk vermoeden bestaat van een ernstige stoornis van het oordeelsvermogen die voortkomt uit een geestesstoornis. Niet als geestesstoornis in deze zin zijn aan te merken: handelingen die voortkomen uit een emotionele reactie op een gebeurtenis, afhankelijkheid van middelen en stoornissen van de persoonlijkheid. 

Voor de politie kunnen deze situaties echter wel betrekking hebben op verwarde personen. 

Het rapport spreekt terecht over een grijs gebied waarbinnen het op het oordeel van de politiefunctionaris aankomt of sprake is van een verward persoon of niet.

Als wij (voor nu) uit een van deze 2 definities moeten kiezen waarbij tevens geen oordeel wordt gegeven of – naar ons oordeel onterecht mensen / doelgroepen worden uitgesloten – dan kiezen we voor de eerstgenoemde definitie, echter wel aangepast:

Onder verwarde personen verstaan we eenieder die vanwege zijn al dan niet tijdelijke verstoorde oordeelsvermogen gedrag vertoont waarmee hij een bedreiging vormt voor zichzelf, enige ander of de openbare orde en veiligheid.

Dit artikel wordt nog verder aangevuld.

Bron: PsyNed

Print Friendly, PDF & Email