Taal bepaalt voor een belangrijk deel hoe we denken. Gedurende de 30-jarige ervaring in de ggz van psycholoog / onderzoeker Tom van Wel is vaak gesproken van een ‘gebrek aan ziekte-inzicht’ van de cliënt. En dan kun je zomaar gaan denken dat dit echt bestaat.

Wanneer hoor je dat in de praktijk? Als een cliënt een andere visie heeft over zijn klachten dan de hulpverlener. De hulpverlener meent te weten wat er aan de hand is en wat er vervolgens moet gebeuren. En de cliënt ziet dat anders: die beschouwt bijvoorbeeld zijn ‘vurige’ perioden als de mooiste van zijn leven en hij streeft ernaar om deze vaker mee te maken, terwijl de hulpverlener deze beoordeelt als manische episoden die bestreden moeten worden.

van Wel: “Laten we het omdraaien en niet meer spreken van gebrek aan ziekte-inzicht maar naar onszelf als hulpverleners kijken. Als ik merk dat de cliënt heel anders tegen zijn klachten aankijkt dan ik, dan stel ik vast dat ikzelf een gebrek heb aan aansluitingsvermogen. Ik kijk eerst en vooral naar mezelf. Twijfelen aan mezelf. Bespreken met collega’s hoe ik misschien beter kan aansluiten. En waarom zou ik dit niet ook met de cliënt bespreken? Misschien heeft hij tips hoe ik beter bij hem kan aansluiten? We zouden als hulpverleners wat meer bescheiden mogen zijn. En cliënten wat meer serieus mogen nemen.”

Lees het volledige bericht op Psychosenet.

Print Friendly, PDF & Email