Zelfverminking als enige uitweg

in Algemeen, Automutilatie / 05/10/2011 om 23:28 /

Dat een meisje zichzelf zó toetakelt, dat ze opgenomen moet worden in het ziekenhuis, is voor buitenstaanders onvoorstelbaar. De 23-jarige Sanne Janssen lijdt aan deze psychische aandoening en schreef er een boek over.

De Rotterdamse fotograaf Arie Kievit volgde haar ruim twee jaar. Het levensverhaal van Sanne en het fotoboek van Arie Kievit werden gisteren in het VU-Ziekenhuis in Amsterdam gepresenteerd. Deze week wordt het fenomeen ‘zelfbeschadiging’ landelijk onder de aandacht gebracht.

Aangrijpend fotoboek

Fotograaf Arie Kievit volgde Sanne Janssen thuis, op straat, maar ook in het ziekenhuis. De foto’s zijn gebundeld in het boekje ‘Voor altijd lange mouwen’. ,,Toen Sanne mij vroeg of zij haar vest uit mocht doen zodat ik dan haar armen zou zien, vroeg ik mij af welk leed hierachter schuilging”.

Traumatische jeugd
Sanne werd vanaf haar negende, na de scheiding van haar ouders, mishandeld en misbruikt door haar vader. Vanaf haar pubertijd ging ze zichzelf in haar armen krassen en snijden. Bij GGZ-instelling BAVO- Europoort, in Capelle aan den IJssel, worden deze patiënten behandeld.

Gevoel van rust
“Zelfbeschadiging komt vooral voor bij meisjes in de pubertijd en ontstaat altijd na een traumatische gebeurtenis. Het toebrengen van lichamelijk letsel geeft deze slachtoffers een vreemd gevoel van rust, het is een uitlaatklep”, aldus psychiater Pieter Dries van BAVO-Europoort.

Levensverhaal vastgelegd
Sanne woont tegenwoordig in een begeleid wonen project, en werkt als vrijwilligster bij de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging. Ze is nog niet genezen maar het gaat wel beter. Om het probleem onder de aandacht te brengen schreef ze het boek ‘Groter zal ik zijn’.

Klik hier voor het filmpje met een interview met Sanne Janssen en psychiater Pieter Dries van Bavo Europoort : Zelfverminking als enige uitweg

Bron : RTV Rijnmond

1 Reactie

  1. Ann zegt:
    08/10/2011 om 21:05

    Dapper dat Sanne hier mee naar buiten treedt, zowel voor mensen die het zelf doen en voor hulpverleners.
    Ook wat ze noemt over donderpreken van hulpverleners, dat het niet helpend is voor hen op dat moment en zelfs tot weigering van behandeling leidt.

Plaats een Reactie