Verpleegplan herziening omtrent Borderline problematiek
Deze literatuurstudie gaat over de verpleegkundige zorg omtrent cliënten met een borderline persoonlijkheidsstoornis, kortweg BPS. Wij zijn tot de ontdekking gekomen dat een aantal verpleegplannen opgesteld door de International Classification of Functioning and Disability, kortweg ICF (voorheen ICIDH), vanuit ons oogpunt niet meer geheel berusten op nieuwe literatuur en recent wetenschappelijk onderzoek. Met name een aantal verpleegkundige interventies zijn vanaf 2001 niet meer herzien.
De interventies die momenteel worden gesteld in de standaard verpleegplannen zijn vaak gericht op het overnemen van de autonomie en de verantwoordelijkheid van de cliënt. Wat bij deze doelgroep bevorderd tot zelfdestructief gedrag. Het is daarom van essentieel belang cliënten met BPS te benaderen als competente personen met verantwoordelijkheden. De plaats die je als verpleegkundige moet innemen in de zorg voor cliënten met BPS moet hierom gericht zijn op: dat de cliënt zelf “verstandige” keuzes maakt en de verantwoordelijkheid voor zichzelf neemt.
In deze literatuurstudie bekijken wij diverse verpleegkundige theorieën en interventies over borderline problematiek. Daarbij zullen wij ons met name richten op evidence-based onderzoek en waar nodig overgaan op best-practice.
Wij zullen op basis van deze literatuurstudie een aantal aanbevelingen doen op de onderzochte verpleegplannen omtrent borderline problematiek. De aanbevelingen zijn geschreven vanuit onze eigen visie op basis van bestudeerde literatuur. Wij hopen zo meer bewustwording te bewerkstelligen omtrent het verpleegkundig handelen bij borderline problematiek.
A.Rijkeboer & M.Blok | Februari 2011 | Psychiatrie Nederland
Lees hier het artikel: ‘Kwaliteitsverbetering voor verpleegkundigen: Verpleegplan herziening omtrent borderline problematiek.’ (pdf)
© Copyright Psychiatrie Nederland 2011
Nieuws Eigen Bijdrage GGZ
-
Maatregelen voor de GGZ bekend uit Lente-akkoord
18/05/2012 -
Gemeente Eindhoven draagt bij aan eigen bijdrage
16/05/2012 -
Psychiatrie Nederland op BNR over meldpunt eigen bijdrage
12/05/2012 -
Prof. dr. Robert Vermeiren: ‘Bezuiniging ggz belemmert noodzakelijke zorg’
11/05/2012 -
Amsterdam vergoedt eigen bijdrage GGZ
10/05/2012
Ziet er goed uit , iets wat we eigenlijk allang weten maar waar soms maar weinig aandacht voor is in de huidige verpleegplannen. We zouden eigenlijk af moeten van de standaardverpleegplannen en ons meer moeten richten op de individuele.
Jasper
Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige
Erg verhelderend! Goed stuk.
ziet er goed uit , dat de icf het mag oppikken. Mooie [praktische] aanbevelingen !
job
Dank voor het streven van jullie om de begeleiding van mensen met deze complexe problematiek te verbeteren.
Ik heb jullie literatuurstudie met belangstelling gelezen en de alternatieven die jullie aandragen voor de geijkte interventies lijken me passend in de nieuwste inzichten.
Er is misschien echter nog wel wat te verbeteren aan de leesbaarheid van jullie studie. Er ontstond bij mij namelijk wat onduidelijkheid op het moment dat jullie in hoofstuk 7 heel nadrukkelijk aanbevelingen presenteren die jullie zowel in de tekst ervoor als in de toelichting erna ontkrachten.
Oscar bedankt voor je reactie. Kun je aangeven wat je precies bedoeld in hoofdstuk 7? Mogelijk kunnen we hierin nog wat veranderen om verdere onduidelijkheid te voorkomen.
Als je bijv. aanbeveling 2 bekijkt dan zegt deze: “Samen met de patiënt een `niet-zelfverwondingscontract’ opstellen.” Vervolgens wordt er gesteld dat hernieuwde literatuur laat zien dat het opstellen van een NSC (er wordt, denk ik, bedoeld een niet-zelfverwondingscontract) contraproductief kan werken. Vervolgens lees ik dat het streven bij cliënten waarbij automutilatie voorkomt ten gevolge van onder andere borderline problematiek is om autonomie en eigen verantwoordelijkheid op de voorgrond te stellen en dat een dergelijk contract kan afbraak doen aan dit principe. Deze aanbeveling lijkt me daardoor niet overtuigend.
Met vriendelijke groet,
Oscar
@oscar
Bedankt voor je reactie.
Dit citaat: “Samen met de patiënt een `niet-zelfverwondingscontract’ opstellen.”
Is net als bovenstaande een herhaling uit het oude verpleegplan wat we herzien hebben, dit geeft enkel aan dat het over dit verpleegplan gaat. Dit is verder niet de aanbeveling, alleen een interventie uit het oude verpleegplan. We hebben deze interventie juist herzien. Het laat zien dat we het over ‘“Samen met de patiënt een `niet-zelfverwondingscontract’ opstellen.” hebben. Deze zin geeft alleen de kop van de aanbeveling aan, dit laat zien dat het over de aanbeveling gaat omtrent het NZC.
Met vriendelijke groet,
A.Rijkeboer
@A.R
Als je in de inleidende alinea van Hoofdstuk 7 stelt dat je een aantal aanbevelingen gaat doen en deze vervolgens op gaat sommen, dan is het niet voor de hand liggend dat je deze aanbevelingen interpreteert als zijnde interventies uit het oude verpleegplan.
Ik heb jullie verpleegplan doorgenomen en heb een aantal opmerkingen . Ik vind het jammer dat hoofdstuk 1 gaat over verpleegkundigen en persoonlijkheidstoornissen, in plaats van over mensen met een persoonlijkheidsstoornis. In het stuk mis ik een visie op zelfbeschadiging. Het kunnen melden van zelfbeschadigend gedrag door de client is al een hele stap voorwaarts. Als je werkt met een signaleringsplan zoals Maartje Bosman in haar EBM interventiepakket uitlegt, werk je eveneens aan het terugnemen van regie door de patient. Deze vroegsignaleringsplannen en de bijbehorende methodiek hebben een wetenschappelijke onderbouwing. helaas noemen jullie dit niet in de aanbeveling. Het interventiepakket (evidence based) staat niet in de literatuurlijst. Doorgaans is het werken met een contract contrageindiceerd en gaat voorbij aan de achterliggende problematiek, ook in de acute fase. Jullie stuk is wat dat aan gaat verwarrend. Wees helder en geef aan dat het werklen met een contract niet goed is maar dat het bespreken van een kader van rist en veiligheid, regie en zorg met de client wel goed is. een NSC is gewoon nooit goed. het werken met een signaleringslan wel
Het werken met de client aan een signaleringsplan waarover zij op den duur zelf de regie gaat voeren, voorkomt ook dat zij blijvend afhankelijk blijft van anderen. Om regie te nemen over je leven en de zelfbeschadiging is zelfwaardering en een positief zelfbeeld noodzakelijk.Dat bereik je niet met een contract (mondeling of schriftelijk) . Dat duurt heel lang en een goede relatie met de client is voorwaardelijk. Zelfbeschadiging is een inderdaad ineffectieve coping maar ookwel wel degeijk een signaal dat het slecht gaat met iemand, en daarmee ook een roep om aandacht, maar benander het positief. Neutraal reeageren bestaat niet. Het maken van afspraken is natuurlijk belangrijk om de client fysieke en emotionele veiligheid te bieden. Luister naar het achterliggende verhaal, en richt de hulpverlening/ zorg niet alleen op het gedrag.
in het boek dat in jullie lijst staat effectief verplegen 2 . Een verouderde druk. In 2005 heeft Bosman gepubliceerd in de herziene uitgave over zelfbascghadiging Bosman M, Broersen AEM, Eliens AM. (2005) Zelfverwondend gedrag. Achterberg Th van, Eliens AM, Strijbol NCM. (red), Effectief Verplegen 2. Dwingeloo: Kavanah 2005: 363-399
Contracten om jezelf niet te beschadigen, in wat voor een zin dan ook werken vaak averechts, de persoon/ cliënt die zo’n contract ondertekend voelt al snel zich al snel een falend persoon, mocht het mis zijn gegaan.
Waar ik het wel mee eens ben is dat hulpverleners, mensen met borderline hun eigen verantwoordelijkheid zoveel mogelijk moet stimuleren, omdat iemand met borderline sterk de neiging heeft om afhankelijk te worden. Alleen waar men hier de mist in gaat, zijn de non-contracten.
Wat ik veel tegen kom in de hulpverlening is dat hulpverleners vaak hun ogen dicht knijpen en de automutilatie/ zelfbeschadiging eigenlijk niet willen zien, wat men moet doen is zelfbeschadiging bespreekbaar maken en er open voor staan. Dat betekend, niet iemand ‘afzien’, maar met open ogen naar iemand kijken, een luisterend oor hebben voor de persoon die zichzelf verwond en samen tot oplossingen zien te komen.
wat ik een paar keer heb gehoord is dat persoonlijkheidstoornis van patient, en de persoonlijkheid van de hulpverlener als puzzelstukjes inelkaar passen. Dus die mensen die om te beginnen wel een patient waren, maar al snel een grote hekel krijgen aan de bejegening, het paternatlistische zeg maar, die zijn snel weer weg uit de hulpverlening, die gaan boos weg na de zoveelste keer verborgen agendas, lekkende diagnoses, als kind toegesproken met in hokjes ingedeeld worden zonder 1x echt te luisteren. Maar die mensen die jarenlang in de hulpverlening blijven hangen, dat zijn de echte borderliners want die vallen op foute mannen en trekken ook foute hulpverleners aan. Ze krijgen een afhankelijkheidsrelatie met een hulpverlener. En beide partijen hebben een een pact made in hell met elkaar bedacht. Ik weet niet hoe ze het doen. Maar een contract met je hulpverlener dat je bij die persoon verklaard geen zelfmoord te plegen is in mijn ogen het lachwekkends dat ik ooit gehoord heb. Want als je echt dood wilt, dan wil je niet leven. En dat is ver ver voorbij welk contract of papiertje dan ook. Ik heb nog nooit gehoord van iemand die geen zelfmoord pleegt omdat hij dat aan een hulpverlener heeft beloofd, omdat alle beloftes, alle papieren, alle mensen er niet meer toe doen. De enige situatie waarbij zon contract wel zin heeft, is als de hulpverlener medeplichtige is, een en-abler: ik kras, jij lapt mij op. Ik heb zelf een vriendin gehad die zo dronken werd als we uitgingen dat ik haar altijd haast naar huis moest dragen. Tot ik haar op een keer gewoon heb laten liggen op straat. Toen was het afgelopen. Toen werd ze alleen maar zo erg dronken als haar vriend erbij was. Ze werd niet zo erg dronken met mij erbij omdat ze wist dat ik dat echt niet trek, ik schaam me dood om met iemand om mijn nek over straat te zwalken. Ze ging ook onder een auto liggen een keer. Ik ging weg, toen ging haar vriend haar zoeken en onder die geparkeerde auto weghalen. Ik heb makkelijk praten, maar een contract tekenen met je hulpverlener dat je het niet meer zal doen betekend voor mij gewoon in andere woorden: het is geen echte zelfmoordpoging maar het afdwingen van aandacht. Als de persoon echt uit het leven wil stappen dan doen ze dat toch, en vaak buiten het oog van d ehulpverlener, dus bv onder de trein. Ze doen het niet in de instelling zelf. Voor zover ik weet natuurlijk misschien weet ik er niets van. Maar bij adhd is het zo: alle adhd-ers gaan gillend weg bij de hulpverleners omdat ze geen zin hebben om met een wildvreemde constant te praten over problemen, en alleen de borderliners blijven over omdat die zich willen wentelen in die problemen of omdat ze vast zitten in een groef oid. En dan zeggen ze: ja heel veel adhd-ers hebben Borderline. Amehoela: dat zijn de enige adhd-ers die jullie overhouden, dat was eigenlijk maar een klein deel maar dat is de enige groep die die therapeutische omgeving en benadering blijkbaar uithoudt. Een normaal mens kan helemaal niet tegen die bejegening die voor jullie normaal is. Als je werkelijk denkt dat iemand zelfmoord gaat plegen alleen om aandacht van jou te krijgen: dan heb je een narcistische persoonlijkheidsstoornis. En dat hebben hulpverleners echt vaak sorry dat ik het zeg. En narcisten willen graag boven iemand anders staan en zich god wanen, en de enige oplossing voor een ander zijn. En de enige mensen die het lang uithouden met narcisten zijn borderliners.
Dus veel plezier samen (sorry dat ik zo scynisch ben bij dit serieuze onderwerp maar ik heb het echt een paar keer tevaak om me heen gezien)
Echt ik heb het gezien, ik heb paar keer gezien dat iemand dacht iemand anders te helpen en dat ik duizend keer heb gezegd je maakt het erger zo, laat die persoon los dan kan hij het misschien na een jaar vallen en opstaan uiteindelijk zelf. maar nee: ze willen zich onmisbaar voelen. Je moet niet zelf in een bodemloze put springen. Maar bij sommige mensen via via heb echt wel eens het idee gehad dat als je zelf neit in de bodemloze put springt elke keer, dat er dan wel een hulpverlener is die je erin duwt. Met alle goede bedoelingen. Maar dat ze tegen je zeggen: o gaat het deze week wel goed? weet je zeker, je had toch een sollicitatiegesprek? want dat was toch moeilijk he voor je, zon gesprek, omdat je gepest werd op school he? toen wilde toch ook niemand je, en je ouders ook al niet he. Nee ik kan het best begrijpen dat je dat moeilijk vond dat gesprek. Nee ging het goed? Ja maar dan later is het heel moeilijk he zon teleurstelling juist als je denkt dat het goed ging. O je hebt de baan al? Nou dan heb je geluk gehad, dat gebeurt zomaar wel eens dat iemand er tussen doorglpt. Had je hetzelfde aan als wat je nu aan had? Dat is moeilijk he er verzorgd uitzien, ja ik dacht al je ziet er ongemakkelijk uit, dat ziet eruit alsof je niet altijd zon jasje aanhebt, een slager in zijn huwelijkspak, dan kun je maar beter een spijkerbroek aan dan voel je je wat beter. Nee? vind jij dat niet ongemakkelijk, nou ja je zult je vast wel heel erg moeten aanpassen aan de bedrijfscultuur he? Want dat was je neit gewend he? Wel op tijd komen he, je was hier vandaag ook al vijf minuten te laat he. Als je dat daar doet gaat het niet goed he. Geeft niet hoor als het niet meteen goed gaat, als je de proeftijd niet haalt dan kan je bij mij terecht hoor, proberen we het zo weer een keer. Misschien niet zo hoog mikken, een iets lagere baan is toch wat beter opstappen na zon lange tijd, je moet niet teveel willen dat is zon teleurstelling. Dat is voor hun toch ook niet leuk, weet je zeker dat je ze niet eerlijk wilt vertellen dat je wat mankeert? dan krijgen ze subsidie als ze je aannemen. Wacht ik bel ze even om te vertellen dat ze subsidie krijgen, omdat je zon grote afstand hebt tot de arbeidsmarkt. Nee? wil je dat niet. Nou doe ik het toch. O, nu zegt de pen o dat ze afzien van het contract. Nou geeft niet hoor, dat kan de beste overkomen. Volgende week weer zelfde tijd?
gebaseerd op waargebeurd verhaal van iemand
over psychiatrische medicatie: als je medicijnen wilt hebben moet je dus in therapie en bij scholingsbijeenkomsten en zo. En als je dan zegt: ik kan die datum niet want dan moet ik werken. Dan kijken ze je heel raar aan. Dat kan er bij hulpverleners niet in dat je werkt en toch medicatie wilt. Er is helemaal geen mogelijkheid een traject buiten werktijden te doen. Het idee is dat als je medicatie wilt hebben, je dus vrij moet nemen, als je freelancer of uitzendkracht bent betekent vaak vrij nemen vaak einde opdracht. En dan hebben ze je waar ze je willen hebben: zie je wel dat mensen aan de medicatie nooit werk hebben?
heel logisch. Ik ben echt een keer een opdracht kwijt geraakt voor een afspraak die vlak ervoor ook nog werd afgezegd. Dus medicatie moet je voor de poort van de hel wegslepen en ondertussen wordt je alleen maar aangesproken alsof je zwakzinnig bent, heel erg denigrerend. Als er iemand anders binnenkomt, een andere hulpverlener of journalist of zo, dan is de toon totaal anders, ze zeggen U, mevrouw of mijnheer wilt u koffie, wilt u zitten?. Als dan het muntje valt dat je geen hulpverlener of iets anders bent, maar een patient bent dan opeens verandert de hele toon is is het jij daar je moet daar zitten!
Ik ken iemand die in de WAO zit en alleen maar uitzendwerk kan doen, want als ze een direct contract heeft met de werkgever, dan krijgt de werkgever allerlei papieren van de belastingdienst waaruit blijkt dat ze in de WAO zit. En dan wordt haar contract niet verlengd. En ze wil ook niet dat collegas het weten omdat ze gewoon heel goed is in haar werk en voor vol wil worden aangezien tijdens vergaderingen. En dat kan dus alleen maar als uitzendkracht en nooit meer via direct contract. Om maar een voorbeeld te noemen van de denigrerende houding van hulpverlening en totale stigmatisering van mensen die toevallig ietsje beter functioneren met pillen waar we zelf de belastingen voor betalen en verzekeringspremies. Maar op de een of andere manier moet je altijd maar je als patient opstellen, onderdanig als een hulpbehoevend iemand die ”geholpen” moet worden. Zodra ze zegt: doe mij maar die pillen vanaf dat moment ben je blijkbaar ontoerekeningsvatbaar en verandert de hele houding. Dat kan echt niet meer anno 2011. Dat moet echt stoppen. Maar het zit zo in de hulpverleningscultuur gebakken dat ze het zelf neit in de gaten hebben. Ze denken dat ze heel erg aardig zijn. En dat soort rapporten over zelfredzaamheid en de verantwoordelijkheid bij de client laten etcetera: je kunt mooie rapporten schrijven tot je een ons weegt. Maar de praktijk is nog volledig middeleeuws en met name bij die instanties die om het hardst schreeuwen dat ze zo pro actief zijn met de clienten. Die zijn het dus juist niet.