Theatervoorstelling over zelfbeschadiging en incest
Schrijf me in het zand is een beladen stuk waarin aan de hand van dagboekfragmenten uit het verleden de relaties binnen een gezin worden blootgelegd.
Judith, een zwangere jonge vrouw, komt terug in haar ouderlijk huis waar haar ouders druk bezig zijn met de verhuizing naar een aangepaste woning omdat de vader invalide geworden is en in een rolstoel zit. Tijdens het helpen met inpakken vindt Judith dagboekfragmenten van haar oudere zusje Anne die twee jaar eerder zelfmoord heeft gepleegd.
Een van de fragmenten die zij leest: Op mijn twaalfde verjaardag kreeg ik van papa een speelgoedpanter, een koffertje en een pessarium.
Ook wordt de zelfbeschadiging van het slachtoffer nu duidelijk voor Judith.
Zelfbeschadiging is een uiting van psychische pijn, boosheid of verdriet. De handeling is op de persoon gericht en niet op anderen. In tegenstelling tot wat veel mensen denken is het niet zo dat mensen die zichzelf beschadigen geen pijn voelen. Ze voelen wel degelijk pijn, maar het moment waarop kan verschillen. Door al deze ontdekkingen worden de familieverhoudingen op scherp gezet.
De afzonderlijke personen komen door de onthullingen tot het gedwongen besef dat mensen in het leven persoonlijke keuzes moeten maken die voor anderen niet altijd te begrijpen zijn. De consequenties van die keuzes voor elk familielid, nu en in het verleden, staan centraal in het stuk.
Tijdens de voorstelling wordt gebruik gemaakt van flashbacks waardoor het verleden (de jeugd van de zusjes, gespeeld door jongere meisjes) in beeld gebracht wordt. De cast bestaat uit 8 personen, met als jongste, 1 meisje van 13, 2 meisjes van 14 en een jongen van 15 jaar.
De voorstelling is geschikt voor iedereen vanaf 13 jaar.
In dit aangrijpende stuk komt het thema incest expliciet en vaak onverbloemd naar voren.
Incest: een thema van alle tijden, uit alle lagen van de bevolking, een vaak doodgezwegen thema.
En juist daarom vindt het Meertheater het zo belangrijk om dit stuk te mogen spelen!


Reacties