Reactie minister Schippers op bezuinigingen GGZ
Minister Edith Schippers van het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport heeft vandaag schriftelijk gereageerd op vragen vanuit de Tweede Kamer fracties. De minister reageert in een brief van 17 pagina’s op de voorgenomen bezuinigingen in de geestelijke gezondheidszorg. Minister Schippers reageert op de vragen welke door de fracties in de Tweede Kamer aan haar zijn gesteld, de grote manifestatie van 29 juni gaf hier tevens aanleiding toe.
Onderstaand de belangrijkste vragen van de fracties en antwoorden van de minister in een overzichtelijke samenstelling:
Zorgmijders
Vraag van de GroenLinks fractie:
Wat zijn de redenen dat patiënten niet komen opdagen? Is het vermoeden gerechtvaardigd dat dit met name ook problematische zorgmijders zijn? Op grond waarvan meent de minister dat de no-show maatregel hen zal stimuleren om wel te komen? Hoe groot is het risico dat deze groep helemaal geen afspraken meer maakt? Zijn er geen andere maatregelen nodig om zorgmijders juist te bereiken met noodzakelijke zorg?
Antwoord van de minister:
Voor afspraken bij de eerstelijnspsycholoog is het nu al zo dat een patiënt een rekening kan krijgen als hij niet komt. In de tweedelijn wil ik dat ook zo regelen. Ik vind het niet meer dan redelijk dat een cliënt zelf de kosten draagt als hij zijn afspraak niet nakomt.
Uit een analyse van dbc-gegevens door DBC Onderhoud blijkt dat no-show bij alle diagnoses voorkomt. Ik heb geen gegevens die uw vermoeden staven dat met name problematische zorgmijders niet komen opdagen voor hun afspraak. Ik verwacht overigens inderdaad dat deze maatregel mensen een extra (financiële) stimulans zal geven om toch naar een afspraak te komen, ook als het even niet lekker gaat.
ParnassiaBavoGroep
Vraag van de GroenLinks fractie:
Hoe beoordeelt de minister uitingen uit de sector, zoals de brief van de Parnassia Bavogroep van 25 juni 2011 waarin wordt gewaarschuwd dat de hoge drempels grote risico‟s voor de geestelijke volksgezondheid inhouden met inbegrip van onnodige suïcides?
Antwoord van de minister:
Suïcidepreventie is een beleidsterrein waarop er een aantal belangrijke stappen is gezet. Helaas betekent dit niet dat alle suïcides zijn te voorkomen. Dit komt onder meer doordat een substantiële groep die suïcide pleegt, op dat moment niet in zorg (meer) is of helemaal niet in zorg geweest is.
Waar komen de kosten vandaan?
Vraag van de PVDA fractie:
Kan de minister aangeven waar de hoogte van de eigen bijdragen op is gebaseerd? Heeft de minister een prospectieve analyse uitgevoerd om na te gaan wat deze maatregelen betekenen voor de patiënten die het treft? De overheid is gehouden aan het bieden van kwalitatieve, toegankelijke en betaalbare zorg. Hoe verhouden deze uitgangspunten zich met de voorgestelde maatregelen
Antwoord van de minister:
De maatregelen die ik neem zijn weliswaar ingrijpend, maar in het kader van een houdbare en betaalbare GGZ ook nodig. De groei in de GGZ in de afgelopen tien jaar is fors: in minder dan 9 jaar zijn de uitgaven verdubbeld en ieder jaar zijn er circa 10% meer patiënten. Tegelijkertijd is de prevalentie van mensen met psychische problematiek in die periode gelijk is gebleven. Ik vind het belangrijk dat er in de GGZ meer bewustwording komt van de (hoge) kosten van zorg.
Doordat in de eerstelijn wel en in de tweedelijn geen eigen bijdragen zijn, is de stimulans om de zorg te zoeken in de tweedelijn. Daarom heb ik ervoor gekozen in de tweedelijn een eigen bijdrage te introduceren die hoger is dan de eigen bijdrage in de eerstelijnszorg. Voor de eerstelijns GGZ was een eigen bijdrage van € 155 in het regeerakkoord opgenomen. Omdat ik de zorg meer wil verplaatsen naar de eerste lijn heb ik ervoor gekozen die eigen bijdrage te verlagen naar € 100. In de tweedelijnszorg stel ik een eigen bijdrage voor van € 275, waarbij een patiënt niet meer dan één keer per jaar deze eigen bijdrage hoeft te betalen.
Verschil psychische of lichamelijke aandoeningen
Vraag van de SP-fractie:
Waarin verschilt een psychische aandoening, waarvoor tweedelijns behandeling/opname nodig is van een somatische aandoening?
Antwoord van de minister:
Verschillen tussen psychische en somatische aandoeningen liggen niet ten grondslag aan het invoeren van een eigen bijdrage in de GGZ.
Naast maatregelen om te komen tot een efficiëntere behandeling, vereist dat ook dat patiënten een meer bewuste keuze maken of zij daadwerkelijk hulp nodig hebben en of ze hulp in de eerste lijn of in de tweede lijn nodig hebben. Daarbij moeten ze zich bewust zijn van de kosten. In de tweede lijn wordt een aanzienlijk aantal mensen behandeld met een milde problematiek. Het tot nu toe ontbreken van een eigen bijdrage voor de tweede lijn vormt een onjuiste prikkel om juist voor die duurdere zorg te kiezen. Het herstellen van deze weeffout acht ik een alleszins gerechtvaardigde motivering voor de invoering van een eigen bijdrage in de tweedelijns GGZ.
Psychiatrische schizofrene gedecompenseerde cliënt & TBS-ers
Vraag van de SP-fractie:
De SP-fractie vraagt een berekening van de minister van de hoogte van de eigen bijdrage die een psychiatrische schizofrene patiënt moet doen als hij decompenseert, opgenomen moet worden ter bescherming van zichzelf en zijn omgeving gedurende 6 weken, medicatie krijgt en vervolgens nog 4 maanden dagbehandeling voor 3 dagen per week volgt.
Geldt de eigen bijdrage GGZ ook voor iemand die met een rechtelijke machtiging gedwongen is opgenomen en voor TBS-ers?
Antwoord van de minister:
Deze patiënt zal gedurende de laatste weken van zijn opname een eigen bijdrage voor verblijf moeten betalen. De eerste maand is de patiënt daarvan vrijgesteld, de laatste twee weken zal hij een eigen bijdrage van circa € 75 moeten betalen. Voor de behandeling is de patiënt een eigen bijdrage van € 275 verschuldigd. In totaal zal hij of zij dus een eigen bijdrage van € 350 moeten betalen.
De eigen bijdrage geldt niet voor een verzekerde die op grond van een rechtelijke machtiging als bedoeld in de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische zieken-huizen tweedelijns GGZ ontvangt. Zij vallen dus niet onder deze regeling.
Waarom geen eigen bijdrage in algemene ziekenhuizen
Vraag van de SP-fractie:
De leden van de SP-fractie informeren of de minister van plan is om (op termijn) ook een eigen bijdrage voor ziekenhuisverblijf in te voeren?
Hoe moet de eigen bijdrage worden geregeld indien een somatische patiënt tijdens ziekenhuis opname ook psychiatrisch, en binnen hetzelfde ziekenhuis door een somatisch en een psychiatrisch specialist behandeld moeten worden?
Antwoord van de minister:
Op dit moment zijn er geen plannen om ook een eigen bijdrage voor ziekenhuisverblijf in te voeren. Indien een verzekerde tijdens een ziekenhuisverblijf voor een somatische aandoening ook door een psychiater moet worden behandeld en daarvoor een GGZ-DBC wordt geopend, dan is deze verzekerde de eigen bijdrage voor de tweedelijns-GGZ van €275 verschuldigd. Omdat het ziekenhuisverblijf niet in verband met een geneeskundige GGZ-behandeling plaatsvindt, geldt de eigen bijdrage voor GGZ-verblijf van € 145 per maand niet.
Lees hier de brief van minister Schippers.
Psychiatrie Nederland |1 juli 2011 | Samenstelling artikel A.Rijkeboer
Nieuws Eigen Bijdrage GGZ
-
Maatregelen voor de GGZ bekend uit Lente-akkoord
18/05/2012 -
Gemeente Eindhoven draagt bij aan eigen bijdrage
16/05/2012 -
Psychiatrie Nederland op BNR over meldpunt eigen bijdrage
12/05/2012 -
Prof. dr. Robert Vermeiren: ‘Bezuiniging ggz belemmert noodzakelijke zorg’
11/05/2012 -
Amsterdam vergoedt eigen bijdrage GGZ
10/05/2012
Dank voor dit duidelijke overzicht!
Wow…duidelijke weergave van de plannen…afwachten is of het daadwerkelijk wordt ingevoerd…graag zou ik een aanpassing zien voor de mensen die inderdaad eenzware diagnose als schiZofrenie, bipolair , ontwikkelingsstoornis of chronischdepressief hebben. Kosten rijzen de panuit maar om nu op de GGZ te bezuiningen??? Ik vraag dit mij echt af…de GGZ is maar eenkleine kostenpost invergelijk tot de somatische zorg…moeilijk vraagstuk!!!!
Hier is mijn reactie op de antwoorden die de minister gaf op de kamervragen over de eerstelijnspsycholoog
De drempel om hulp te zoeken is de afgelopen jaren steeds lager geworden omdat
-cliënten zich veel meer bewust zijn van hun psychische klachten en problemen ,
-de huisartsen door de goede samenwerking met eerstelijnspsychologen steeds meer zijn gaan verwijzen
-de financiële drempel steeds lager is geworden omdat sinds de jaren 90 meer zorgverzekeraars de hulp zijn gaan vergoeden en de overheid heeft besloten om de hulp te vergoeden vanuit het basispakket.
Dat de eigen bijdrage is “verlaagd “ van E155 tot E100 is creatief boekhouden als het aantal gesprekken is verlaagd van 8 naar 5.
De minister suggereert dat de verlaging van het aantal gesprekken een stimulans is voor de psychologen om efficiënter kunnen werken door face to face-behandeling te combineren met e-mental health. Wij zijn het met de minister eens dat E-mental-health mogelijk effectief kan zijn in combinatie met face to face contacten. In e-mental health wordt er vaak gebruik gemaakt van behandelmethodes die gebaseerd zijn op richtlijnen. Zo wordt er bij de behandeling van depressie het advies gegeven om veel te bewegen, te praten met bekenden, gezonde leefstijl e.d. Dergelijke richtlijnen bieden veel eerstelijnspsychologenpraktijken al aan via hun website of schriftelijk aan de cliënten die niet over internet beschikken. ( dit zijn m.n. mensen uit lagere inkomensgroepen!)
De eerstelijnspsychologen hebben reeds goede samenwerkingscontacten met huisarts , psychiater en maatschappelijk werk. De relatie met de POH zal verbeteren als deze beroepsgroep met de eerstelijnspsycholoog wil samenwerken i.p.v. concurreren. Bij de “”goede voorbeelden”” dat e-mental health de behandeltermijn bekort is de vraag of de behandelde cliënt wel vergelijkbaar is met die van de eerstelijnspsycholoog die face to face behandeling biedt al of niet in combinatie met informatie via website en folders.
Zo is het een heel verschil of een cliënt zelf kiest voor een behandeling of komt op aandrang van de huisarts. In het laatste geval zal de psycholoog een aantal motiverende gesprekken moeten voeren. Een andere belangrijke factor is of er sprake is van enkelvoudige of meervoudige problematiek.Ik ben het met de minister eens dat een aanpassingsstoornis niet in de tweede lijn behandeld dient te worden en dat deze significante beperkingen kan hebben in het sociaal en beroepsmatig functioneren.
Kortdurende behandeling in de eerste lijn kan helpen voorkomen dat de cliënt in een latere fase een depressie of angststoornis ontwikkelt die een langere en duurdere behandeling in de tweede lijn tot gevolg heeft en mensen door hun beperkingen in het beroepsmatig functioneren mogelijk langer in de ziektewet blijven met alle financiële gevolgen van dien.Ik betreur het zeer dat deze discussie plaatsvindt nadat de beslissing om de eigen bijdrage te verhogen en het aantal gesprekken te verlagen is genomen.
De minister lijkt geen notitie te hebben genomen van de bezwaren van de Landelikke Vereniging van Eerstelijnspsycvhologen (LVE) en de vele reacties van individuele eerstelijnspsychologen en hun clienten.. Zij had “geen tijd” om vertegenwoordigers van onze beroepsvereniging te woord te staan. Zij is ook inhoudelijk niet ingegaan op de vragen van de oppositiepartijen over deze onderwerpen en bijna alle moties die door de oppositie zijn ingediend zijn met 76 tegen 74 stemmen verworpen.
De schriftelijke antwoorden na de manifestatie op het Malieveld en de Kamervragen de dag daarna verschillen dan ook nauwelijks van de schriftelijke antwoorden die zij reeds eerder aan ons gaf. Zeer teleurstellend!!!
Frits Bosch, eerstelijnspsycholoog
Sinds kort bestaat er een goedkope innovatieve methode traumaverwerking binnen 7 weken via tv, radio, internet, telefoon en bijeenkomsten. Zie daarvoor de website www traumacareeurope com
In de wet gelijke behandeling staat dat de overheid niet mag discrimineren m.b.t. verschillende groepen. waaronder zieken.
Ik ´kan het niet anders zien dan dat er gediscrimineerd wordt door de overheid tussen twee groepen zieken. nl. somatisch zieken en psychisch zieken.
Bovendien kan men deze twee groepen niet zomaar scheiden daar veel zgn. psychishe ziekten hun oorsprong vinden in de hersenen. Dit wordt steeds meer onderkend. vandaar dat b.v. deep brain stimulation in toenemende mate wordt toegepast.
Een psychiater is tenslotte arts!