Psychose ervaring Linda
Hoe voelt het om een psychose te ervaren? Wat gaat er door je heen en wat dringt er niet meer door tijdens een psychose? Hulpverleners in de GGz krijgen vaak dagelijks te maken met cliënten die of in een psychose zitten of ooit psychosen hebben gehad. Veel hulpverleners vragen zich af hoe het moet zijn om een psychose te ervaren. Er zijn op verschillende online fora vragen te lezen van mensen die een psychose zouden willen meemaken. Dit gaat ons een stap te ver. Om meer duidelijkheid te krijgen hoe een psychose ervaren wordt heeft de redactie van Psychiatrie Nederland op één van deze fora een ‘ervaringsdeskundige’ benaderd.
Linda(deze naam is geanonimiseerd) heeft een psychose meegemaakt. Zij heeft een zogeheten post-operatieve psychose meegemaakt. De combinatie pré-medicatie en de narcose zelf geeft niet zelden een psychotisch beeld. U kunt op de website het verhaal van Linda in twee delen lezen. Linda vertelt openhartig over deze moeilijke periode uit haar leven.
Het verhaal van Linda
Aangezien het voor mensen die in de zorg werken altijd een mysterieus “iets” zal blijven wat iemand die een psychose ervaart meemaakt (en dat heeft meestal je interesse omdat je graag iemand wilt kunnen helpen en begeleiden tijdens zo’n moeilijke periode), schrijf ik dit stukje. Dit is mij gevraagd door iemand van dit forum die bij toeval op een door mij geschreven verhaal stuitte. Ik hoop dat het dingen verduidelijkt; mochten mensen nog vragen hebben dan merk ik dat wel.
In 1991 volgde ik de destijds nog bestaande B-opleiding bij een grote psychiatrische instelling. Ik was toen 26. Onze psychiatrie docent had eens uitgelegd (toen het over psychoses ging) dat je soms na een narcose ook een psychose-achtige beleving kon hebben. Ik en veel van mijn studiegenoten vroegen ons toch wel af hoe mensen een psychose ervaren. Je kunt er veel over leren en het veel tijdens je werk meemaken, maar het blijft toch gissen hoe het is om er echt in te zitten; wat mensen beleven tijdens zo’n periode. Het is moeilijk om iemand te helpen als je niet weet wat die persoon doormaakt.
Het toeval wilde dat ik bijna een jaar later zelf geopereerd moest worden en dus onder narcose moest. Ik was totaal niet bang en zag de hele operatie tegemoet met interesse en nieuwsgierigheid. Na alle anatomie/pathologie en psychiatrie lessen zag ik mijn eigen operatie als een soort “studieproject”, een uitgelezen kans om eens te ervaren hoe het is patient te zijn; dus “aan de andere kant te staan”.
Ik werd geopereerd en was totaal niet voorbereid op wat er komen ging toen ik bijkwam uit de narcose. Ik werd wakker gemaakt door een verpleegkundige die zich voorstelde als Laurens; hij zei dat als ik iets nodig had, ik hem kon roepen. De eerste bizarre gedachte die in mijn hoofd opkwam was dat deze jongen geen Laurens kon heten omdat hij niet leek op Laurens (ik kende iemand die ook zo heette). Ik schrok van mijn eigen gedachte, niet direct, maar het “sijpelde” als het ware mijn hoofd in dat die gedachte niet klopte. Ik was alleen niet in staat er iets aan te veranderen. Ik lag daar alleen maar te liggen. 1 Van de eerste dingen die ik ook kon zeggen was dat ik naar huis wilde en toen gingen de verpleegkundigen die in de buurt waren lachen. Ik voelde me enorm belachelijk gemaakt en snapte niet wat daar zo leuk aan was. De arts had tegen mij gezegd dat als er geen drain in de wond hoefde, ik na de operatie naar huis mocht. Voor mij was op dat moment de operatie voorbij en mijn benevelde geest bedacht dus dat ik toen wel weg kon (het was tenslotte “na de operatie”).
Ik weet dat ik wel 10 keer heb gedacht dat ik riep dat ik moest plassen, maar er kwam niemand. De “tijd” was er niet meer. Voor mijn gevoel zat ik in een soort vacuüm en heb ik daar 3 dagen gelegen ofzo. In feite waren dat maar 2 uurtjes ongeveer. Er liepen steeds mensen langs en deden dingen (verpleegkundigen) maar in mijn beleving was de enige die ik durfde aan te spreken die Laurens; hij had mij wakker gemaakt en hij had tegen me gesproken (dus hij was echt aanwezig), de rest kon net zo goed in mijn fantasie aanwezig zijn……Ik werd heel erg boos dat ik steeds in slaap viel. De slaap liet mij als het ware steeds weer de dingen opnieuw beleven. Ik wilde wakker zijn, want dan had ik het gevoel dat ik na kon denken over de rare dingen die ik dacht. Als ik weer in slaap viel en weer wakker werd, was ik voor mijn gevoel een stuk tijd kwijt. Het gevoel alsof ik een nacht had geslapen, terwijl dat echt maar steeds een minuut of 10 geweest kan zijn.
Lees hier het vervolg
Nieuws Eigen Bijdrage GGZ
-
Maatregelen voor de GGZ bekend uit Lente-akkoord
18/05/2012 -
Gemeente Eindhoven draagt bij aan eigen bijdrage
16/05/2012 -
Psychiatrie Nederland op BNR over meldpunt eigen bijdrage
12/05/2012 -
Prof. dr. Robert Vermeiren: ‘Bezuiniging ggz belemmert noodzakelijke zorg’
11/05/2012 -
Amsterdam vergoedt eigen bijdrage GGZ
10/05/2012
Wat verhelderend om nu eens zo iets te lezen van iemand die het zelf heeft meegemaakt. lijkt me dood en dood eng!!!!
groetjes
Hermelien
heftig hoor. vind het niet zo vreemd dat mijn patienten angstig en achterdochtig worden en soms volledige wartaal uitslaan.
Helder om het zo te lezen hoor
bedankt voor het delen linda
Greets,
Hans
Psych. Verpleegkundige
Hallo Linda
Goed hoor dat je jou ervaring hier verteld. geeft een hoop hulpverleners in de ggz een andere kijk denk ik, en je weet daarbij professioneel ook waar je het over hebt gezien je ervaring in de B verpleging.
m.v.g.
Kathlin
(medewerker PsyNed)
hoi be jadek ben 28 jaar heb zware pschychose achter de rug gehad begon ik was ziek op maandag en die vrijdag ervoor had ik ruzie gehad met me huisarts astetente dat het te lang duurde me vader had 40 graden koorst en hij is 70 jaar op die maandag werd ik zo ziek dat ik me bed niet uit kon komen en lopen alen trillen en hooftpijn braken zij e moeder bel de huisarts okey en zeg dat die moet komen kan niet zelf daarheen me moeder beld hij zegt kan niet komen kreeg kuur die kon ik afhaalen bij de apotheek me moeder gehaald ik nemen die tableten kuur voor 3 dagen was dat ik op woensdag nog zieker geworden in de avond ik naar ziekenhuis daar moest ik bloed prikken voor onderzoekje maar ik was so siek en zo lang wachten kon niet meer ben naar huis gegaan heb gezegt dat ik naar me huisarts ga op vrijdag ben ik toen gegaan kreeg formelier mee spoed bloed prikken ik na ziekenhuis bloed geprikt beld die mij in de middag dat ik moest komen
ik zij okey dokter kom eraan ik na hem toe zegt die opeens je hebt atteriites temporales dat is ontstekeing aan je rechterkant bij je slaap ik okey ik na huis thuis aangekomen zet ik laptop aan zoeken wat dat is noit van gehoord ik schrok me kapot ik dacht dat kan niet dat heb ik niet en dat komt bij oude mensen voor ben 28 jaar heel kutweekend geslapen allen aan de gedachten ik ga blind worden maandag ochtend 7.30 sta ik bij die huisarts praktijk te wachten dat die opengaan 08.00 open ik wil de dokter spreken even later kreeg ik hem te spreken heb slecht geslapen en die ziekte heb ik niet jawel dat heb je wel en als je tablet niet neemt dan word je blind okey ik weggaan 2 weken later werdnog hooftpijn mislijk braken bla bla moest ik weer bloed prikken ik weer naar hem zegt die opeens me dosis word verhoogt na 60 mg per dag ik bang geworden en
kreeg ook 20 mg temazipan mee en buik tabletten en bla bla 2 weken later met inemen van zeker 8 tableten wat ik moest van hem begon ik rare egedachtens te krijgen wat ik nooit gehad heb in me leven gebruik ook geen weed of dergelijke allen weekend stappen en pils meer niet ik begon me achterna te voelen door recherche intepol en iedeeen het werd steed erger en erger ik vertrouwde me familie schoonfamilie niet meer en me tandarts die kies trok dacht dat die zender had geplaats en ovveral zoeken naar cameraas en zenders dacht zelf dat ze me auto hadden verwiseld na anderen vol met cameraas reed toen honderden kilometers dag en nacht sliep maar 1 of 2 uurtje ook al slikte ik 20 mg temazipan en trainde ook heel veel en rende kilometers om die mensen van interpol kwijt te raken was toen echt overtuigt en dat me schoonmoeder vergif in me eten en kofie deed ik belde interpol en recherche roermond en viel hun lastig waarom ze achter me aanzaten ik deed niks ben allen ziek is niet verboden zij ik toen ik nam me tabbleten keurig op tyd en precies wat de dokter zij want was ook bang om blind te worden hoe moest ik dan vluchten voor hun die achter me aanzatten en overal cameraas plaatsen aanstekerst en dingetje die ik verzaameld had allemaal in ieen zak
gedaan en had boekje daar schreef ik alle kentekens op van die autoos op die ik zag en toen dacht dat het voor mij was na ben toen ook naar de politieburo gegaan en heb gezegt kom aangifte doen tegen me tandarts waarom omdat hij zender geplaats okey zij die ik wacht in de wachtkamer op die politie agent toen kwamen 2 mannen binnen liepen gelijk waar ik was bij die wachtkamer vond ik vreemd want toen was alles verdacht bij mij vertrouwdeniks nopes niemand ik smile op me gezicht was toen blij ik denk nou heb ik gelijk ben niet dom opeens riep die agente mij toen lachte ik eindelijk ik liep langs die 2 mannen 1 van die mannen zij tegen mij dat lachen gaat je vergaan ik dacht toen nou opleetten dta klopt niet ik naar binnen hele verhaal verteld over interpol dast ze achter me aanzatten en dast de tandarts zender geplaats heeft bla bla bla werd die agent gebeld onder de aangifte wat ik wou doen zegt die dat heriner ik me precies nog dat
rregel ik wel want ik weet nog precies wat ik allemaal heb meegemakt en wat er gezegt is geworden ik wou ook dat 2 agenten meegingen na ziekenhuis om die zender te zien ik dacht en was echt overtuigt niet normmaal ik klaar met me verhaal zij die agent was dat het ja ik pak effen je vrklaringen ik wou ook dat die opgepakt werd voor poging doodslag en zware mishandeling bla bla komt die agent met de verklaringen in ze hand zegt die opeens hier teken ik zij nee eerst lezen nee teken met harde toon ik zei okey kom maar deed net of ik ging teken en pakt die verklaringen uit ze hand en zag snel iets over gek in die verklaring allen dat ik bedacht me geen moment en nam een sprind na de deur hij schreeuwde nog hierblijven maar ik was toen getraind snel niet normaal ik rende van politieburo naar huis 7 kilometer ik meen dit wat ik zeg ik heb alles bewaard echt alles klappers vol met bewijzen ze wouden me opsliuten in gekkenhuis omdat ik hun dag en
nacht belde en in me voice mail had ingesproken irechercher intepol volg me niet echt ziek was ik toen en was niet meer op deze plannet die agent had ook valse veklarin afgelegt dat ik niet gezegt hebt dat ik deweg helemaal kwijd was en dat en gekgeworden was en dat ik in amsterdam was op schiphol en dat toen interpol achter mij aanzat dat sweer ik op me moeder dat ik dat niet gezegt heb weet precies nog wat ik toen gezegt heb toen ik in die viezepschose was ik ben toen na me huisarts gegaan en zij door jou komt dit allemaal ik ben niet ziek geweest en jij hebt mij ziek gemaakt hij zij nee jij hebt die atteriites temporales ik zij ben 28 niet 60 meneer de dokter me familie en schoonfamilie geonnen zich erg zorgen te maken vertrouwde hun niet de galzenwasser niet vreemde telefoontje als iemand van hun gebeld werd dacht ik voor mij nieuwe fornuis
dacht ik zit camera in van interpol bla bla bla na 2 maande rondrennen en op de vlucht ga ik na me huisarts weer ging elke dag bijna daarheen was ook zo bang dat ik er een einde aan wou maken liep na station en wou voor de trein springen heb in me telefoon tal van berichtjes geschreven en opgeslagen in concepten dat ik klaar was met vluchten en van me vriendin familie heel veel hou en vluchten zat ben en dat ze hun moeten aanklagen als ik dood ben bla bla heb zelf uitvaard verzekering willen afsliuten voormezelf me vader flipte helemaal uit tegen mij toen ben je gek geworden daar zit je hele leven aan aan maar hij wist niet wat me bedoeling was ik zij allen als ik dood ben door tabletten tegen me familie heb klappers vol met medicatie afspraken blablabla alles bewaard ik toen bewijs echt ziek was ik toen maar godzijdank ben ik nog in leven ik liep tal van keren na station notmaal rende ik ik dacht toen nou gaat gebeuren elke keer als ik daar stond
dacht ik godzijdank dit overleef ik zonder benen en dan hoe moet ik dan vluchten echt ben gelukig dat ik zo dacht toen ben blij want ik weet anderen mensen komt ook bij hun en die springen ik godzijdank van niet en dacht zo dit overleef ik zonder benen en dan hoe moet ik vluchten ik weer na huisarts kreeg nieuwe dokter die gespcialiseerd was in atteriites temporales zij hij dan een vrouw want hij werd gek van mij denk ik want gaf hem de schuld werd ook dikker en breder echt veel breder dan nou ik tilde en traindede hele dag voor tegen me achtervolgers wegte komen hij was zeker bang van mij geworden dacht die zeker geef ik hem mooie blonde vrouw dat was ze teminste en die riep me veel op en praten veel met mij over de ziekte die ik had blbla opeens geven moment zat ik in de wachtkamer bij hun en kwam die secatreseen waar ik paar maanden
geleden ruzie mee had om me vader me vriendin was erbij toen en de wachtkamer was vol met mensen zegt ze jadek crisesteam bij jou thuis me vriendin sprak haar daar op aan dat is niet netje kan je ook onder vier ogen zeggen ik richting huis gelopen met me vriendin zij dacht dat ik nou opgepakt zou worden door paar man ze was beetje aan huilen ik zij maak je niet druk ik sla ze neer was toen goed getraind en snel ik thuis aangekomen zit er meneer en vrouw hoi ik zeij gelijk julie pasjes nou zien anders praat ik niet met julie vertrouwde hun niet ik zag me moeder huilen toen dat doet pijn als eraan terug denk lieten ze pasje zien van hun alles vertellen ik zij was het zat ga op vakantie zij die absuut niet dan word je opgepakt bla bla bla hebben me 2 keer toe proberen op te sluiten in gekkenhuis en in het ziekenhuis in gesloten afdeling maar was toen bang dat ze me gingen vermoorden met meer medicijnen ben beide keer gevlucht niemand van me
familie wou teken tegen mij dat doen ze nooitben godzijdank niet opgenomen anders weet ik zeker dat ik hier niet zat en dat ik gewoon stil leven bestaan in het gekkenhuis terwijl ik nooit zo was de huisarts heeft me zo gemaakt kreeg toen zyprexa 20 mg voorgeschreven me vriendin zij ook dat dat komt door prednison 60 mg iik zei dat ook en niemand gelooftd dat dan net ik zyprexa nemen en me dosis prednison werd weer 20 mg per dag opeen geven moment kwam ik stap voor stap in de werled terug godzijdank begon ik de werkelijk heid tezien voelde me opeens geen energie meer was op godzijdank geen achtervolging waan geen zenders zoeken geen aanklachten ligen bij interpol en tandarts heb wel alles nog tot op de dag van vandaag opeens werd ik van crisisteam na gewoon pschychater geplaats die ging ik heen werd opeens in april 2010 erg ziek me moeder beld de dokter hij kon niet komen moest daarheen ik met moiete daarheen ben daar in de praktijk
omgekiept en per ambulance na ziekenhuis vervoerd daar onderzoekjes me lichaam was teon op was van 2010 dec aan rennen werd opgenomen kreeg 2 mri scans en bloed onderzoekjes alles bleek goed te zijn werd geen atteriites temporales gevonden en zij die neuroloog dat ik dat nooit gehad had en dat ik iets anders had en troouwens ik heb geen biobsie gehad dat had nooit plaatsgevonden en niet binnen 24 uur verwijzing na ineternist volgens de nhg richtlijnen blabla ik ben toen uit mezelf ziekenhuis verlaten omdat ik onrustig was en kon niet tegen die afdeling waar oude mensen zaaten voelde me opgelucht echt toen ik te hooren kreeg dat ik dat niet had en dat ik iets anders had ik toen na huis en pschychater 1 elke week kreeg steeds te hooren die tabletten moet je slikken anders komt pschise terug bla bla bla maar werd dik dik dikker en stil was ik was
mezelf niet eten allen maar en voelde me kloten wat er gebeurd is met met en dat was het maar de pschychater wist het beter ik bedacht me toen dat is niet aangeboren zit niet in me genen ik stop met zyprexa en zeg gewoon niks kijken hoe ik me dan voel okey zo gezegt zo gedaan na 3 weken begon ik meer te praten minder te eten werd steed beter en beter voeld me mezelf weer terug te komen heerlijk gevoel ben toen elke keer na pschychater gegaan verhoogt die zyprexa van 20 na 30 mg ik zij voel me goed allen begrijp ik niet dat ik zo dacht over alles en achtervolgt werd het hele verhal om korttesluiten ik al die tyd tablleten besteld moest van hem dan deed ik dat maar nam ze niet dat was april 2010 we zitten nou 13-2 2011 nog geen pschychose gezien en ben al die kiloos kwijd en praat weeer normaal en eet normaal niet als idioot ben
ook in semtember pas na nieuwe huisarts gegaan en de mijne geen een keer mij opgeroepen voor bloed onderzoek als je atteriite temporales hebt moet je maandelijks onderzocht worden zo zie je maar weer ben bij mij huisarts geweest ik zeg tegen hun mijn medische dosier heb nieuwe huisarts okey kom maar morgen ik opgehaald kwam die huisarts gelijk na u nieuwe dokter brengen okey ik gebracht s morgen in de midag beld die mij ik schrok wat is nou hij zegt ik moest komen ik daarheen gelijk bloed prikken foto hart onderzoekjes van alles okey ik weg de dag erna beld die mij dat ik gezond ben godzijdank met al die medixcijnen kon je ook ziekte oplopen denk ik maar me pschychaetr gebeld nou zij ben gestopt nee dat doe je niet dan komt
pschychose terug hoe lANG AL IK ZIJ 1 MAAND HIJ ZIJ GELIJK WEER BEGINNEN MET 15 MG IK ZIJ OKEY DOEI BEN TOEN NAAR NIEWE PSCHYCHATER GEGAAN HEB OVER MAAND AFSPRAAK DAARMET HUN HEB IK CONTACKT GESTOPT HEB ALLEN 20 MG TEMAZIPAN NODING MEER NIET EN SLIK ZYPREXA AL 8 MAANDENNIET HEB JUISTE KEUZE GEMAAKT HEB ME KOPIE GELIKIG ERBIJ GEHOUDEN NOU ALLEN WAT IK HEB IS DAT IK ALLES KAN HERINEREN EN SLECHTSLAAPE EN MEER NIET DAT WAS MIJ VERHAAL DAT LUCHT OOK OP GR JADEK
Hallo, Ik ben een jongen van 20 jaar, ongeveer 3jaar geleden heb ik ook een psychose gehad. Het duurde ongeveer een week en het was echt heel eng! Ik vertrouwde helemaal niemand meer, mensen zeiden dingen tegen me maar alles wat ze zeiden geloofde ik niet. Alles leek een droom en ik kon zelf situaties bepalen. Ik had n mijn hoofd al een beeld gevormd hoe over een minuut een situatie zal zijn en zo ging het dan ook. Ik had bijvoorbeeld een angst dat als ik voor de deur zal staan dat die op slot was, eenmaal voor de deur was hij ook op slot enz enz. Ik twijfelde constant of het nou wel echt was wat ik meemaakte. Het was echt zo eng! Ik begon te huilen en werd doodsbang dat dit niet meer over zou gaan en dat ik me hele leven zo zou blijven.
Ik lag bijvoorbeeld in bed en werd wakker maar had niet het idee dat ik geslapen had, terwijl dat wel zo was. ik wou dat mijn moeder bij mij op de kamer bleef slapen omdat ik zo bang was. Ik weet nog goed dat het gevoel een keer s nachts weg was. Ik kon weer helder nadenken en de opluchting was enorm.
Je verhaal is echt heel herkenbaar.
Laatst vroeg ik nog aan mijn ouders, Hoe kunnen de behandelaars eigenlijk helpen? ze weten toch zelf niet hoe het voelt. Als je niet weet hoe het is, lijkt het me ook moeilijk om iemand te helpen.