Voor menige patiënt is het een traumatische ervaring. Jaarlijks worden zo’n 18.000 mensen met een psychiatrische ziekte korte of langere tijd opgesloten in een isoleercel. De Inspectie voor de Gezondheidszorg neemt maatregelen om dat aantal terug te dringen.
Een ernstig verwarde man die lijdt aan een psychose zit eenzaam in een kamer, achter een gesloten deur. Om te voorkomen dat hij zichzelf beschadigt, is de ruimte nagenoeg leeg. Op de grond ligt een matras. Als de patiënt zijn behoefte moet doen, maakt hij gebruik van een kartonnen doos. Of hij belt de verpleging om te vragen of hij naar het toilet mag.
Zo gaat het er regelmatig aan toe wanneer patiënten in een psychiatrisch ziekenhuis worden gesepareerd. Het verblijf in een isoleercel is voor velen een diep ingrijpende gebeurtenis, zegt woordvoerder Christien van der Hoeven van het Landelijk Platform GGz. „Ze voelen zich heel alleen en vragen zich angstig af hoelang het zal duren. Achteraf is er vaak onvoldoende begeleiding om deze ervaring te verwerken. Er zijn mensen die er jaren later nog last van hebben.”
Lees hier het hele artikel op RefDag.
Bron: Reformatorisch Dagblad
