Mijn ervaring met Nederland en mijn PTSS
Ik wil graag mijn verhaal vertellen hoe ik aan mijn post traumatische stress stoornis kom en daarbij door instanties in Nederland niet echt word geholpen.
Het begon allemaal in het jaar 2004 na een huwelijk van 16 jaar en een vrouw die me in de steek liet toen ik een reumaziekte had (Bechterew) en niet meer kon timmeren op de bouw en al helemaal niet meer kon beunhazen, dus veel geld bracht ik niet meer binnen maar wel een vrouw had die 2200 euries in de maand kon opmaken, ja ik had toen 3 kinderen maar moest ze wel in een oud kloffie naar school brengen omdat er zoals mijn ex zei geen geld was.
De scheiding ging moeizaam omdat ze allemaal leugens over me vertelde en terug kroop van hoe ze werkelijk was, maar de rechtbank wel de kids aan mij toevertrouwde gaf me hoop dat ik het allemaal goed deed.
Ik vond toen een nieuwe vriendin waar ik ook een kind bij kreeg maar ze keek helemaal niet om naar ons zoontje en bleef tot ‘s middags 1500 uur in bed liggen als ik daar iets van zei kreeg ik een grote mond van hier tot Tokio, ik kon nergens heen gaan nog niet eens naar een winkel om boodschappen te doen want dan ging ik al weer vreemd, zo hielp ik een keer een vriend die het een en ander had meegemaakt en dus een heel gesprek met hem had in de auto, maar ja ik zat dus volgens haar of bij een andere vrouw of in een café. Ik kwam thuis en toen begon ze me met naaldhakken in mijn scheenbeen te trappen dat heb ik 5 keer volgehouden maar kon de 6de keer niet meer verdragen en drukte haar weg, toen kwam het, ik werd uit mijn eigen huis gehaald en moest ff 56 dagen zitten in een celletje met tralies.
Maar ja je hebt samen een kind die toen net een jaar was dus ben je vergevend ook na dat ik gehoord had dat mijn zoontje met uitdrogingsverschijnselen in het ziekenhuis was geweest en dat ze mijn hond had laten doodgaan door geen voer en water te geven.
Dus ik kwam gewoon weer thuis om te zorgen voor mijn zoontje, maar een maand later hadden we een feestje in de stad ik had oppas geregeld voor mijn zoontje dus ging ik met mijn huidige ex stappen, dat had ik beter niet kunnen doen want ze kreeg een grote mond tegen een politieagent en werd in de boeien geslagen ik wou me er niet mee bemoeien maar wilde de agent vertellen dat mijn ex een borderline heeft waar we naar veel onderzoeken zijn achtergekomen, maar kwam niet bij de agent in de buurt want ik kreeg gelijk een klap met zijn gummy knuppel voor mijn kop, en kort er na schoot hij 4 keer met een pistool op me, gelukkig heeft hij me niet geraakt maar wel zijn mede agenten die op mijn rug sprongen en me helemaal totaal afrosten hebben ze ff met 10 agenten gedaan, ik had gebroken ribben en ja mijn kop zag er niet meer uit, nu ben ik veel pijn gewent door mijn reuma maar ik werd ook nog ff 47 dagen in een cel gegooid zonder ook maar enig meelij. Heb hard moeten knokken in mijn cel omdat de beelden steeds weer boven kwamen. Was in en korte tijd van 87 kilo naar 66 kilo afgevallen, slapen heb ik daar helemaal niet gedaan ik kon zelfs een pagina van de Donald Duck niet in me opslaan.
Maar ja je bent weer vrij en denkt de draad te kunnen oppakken, maar nee ik kwam thuis was mijn ex er tussen uit met een ander. Het ergste was mijn zoontje ik heb hard moeten knokken om mijn kind te mogen zien, heb er elke instantie bij ingeschakeld omdat ik wist dat zij niet voor hem kon zorgen dus ook jeugdzorg. Nu hoor ik de laatste tijd veel dingen over jeugdzorg, nou ik kan je vertellen dat ik er iets beter bij af was ze stonden mede dank mijn huisarts helemaal achter me en ben dan nu ook de enige voogd over hem, dat is dan ook het enigste wat me op de been heeft en nog houdt.
Maar nu komt het, ik had een eigen huis uit mijn eerste huwelijk dus ook een hypotheek maar zoals jullie al begrijpen dat was een vrouw die veel geld opmaakte en ook mijn handtekeningen bij de bank heeft vervalst, dus die hypotheek was hoog ,mijn tweede ex zou werken gaan maar heeft dat geen half jaar volgehouden dus zat ik met een tophypotheek en stond er helemaal alleen voor.
Nu hoor ik jullie denken verkoop de keet, jaaaaaaaa heb ik geprobeerd te doen maar een bank genaamd ELQ moest in een maand zijn geld hebben en werd mijn woning die waard was 220,000 verkocht voor 150,000 euro nu ben ik nog vergeten te vertellen dat ik al schulden had van mijn eerste ex die alles verstopte van de deurwaarders.
Ach ja, heb toen maar een schuldsanering aangevraagd met een ptss want alles ging langs me heen, dat de schuldeisers er niet mee eens waren was van te voren al bekent maar je moet een traject doorlopen om een wsnp (failietverklaring) te krijgen, das ook niet misselijk dat traject, je huur, gas, water, elektra (vaste lasten) worden voor je betaald omdat zij gaan beschikken over je loon (uitkering) maar je kan het dan doen met 50 euro weekgeld met een kind van 3 jaar en geloof me dan nog is er geen rust van geen enkele deurwaarder. Iedereen zegt dat je de kinderbijslag mag behouden maar ik heb het nu mijn zoontje 4 jaar is nog maar twee keer mogen ontvangen.
Maar enfin ik had dus alles doorlopen en zat te wachten op de rechtbank voor de goedkeuring van mijn wsnp, ik kreeg te horen dat de aanvraag was ingediend maar na 4 maanden heb ik zelf de rechtbank gebeld, daar kreeg ik toen te horen dat er nooit een verzoek was ingediend. Dan bel je de Stadsbank dan moet je één bepaald persoon hebben die er over gaat, die krijg je dan na 2 weken eindelijk aan de telefoon, en zegt dan ook nog: Het is wel ingediend dus ik ben weer terug bij af, omdat niemand de schuld op zich wil nemen ( geen rechtbank en geen stadsbank)
Ik slaap weer niet heb weer veel pijn en ben ontzettend moe, dacht dat ik op de goede weg was met mijn ptss maar wordt gewoon weer in het diepe gegooid ben weer bang, schagerijnig en heb weer een kort lontje (en dat is nu net wat ik niet wil)
Ik dacht bijna herstellende te zijn, maar ook mede de schuldeisers die maar blijven pushen en bellen en mailen, ook al weten ze wat je mankeert en dat er wsnp is aangevraagd ( iedereen weet dus van de aanvraag maar er is nooit een verzoek bij de rechtbank aangekomen ?????? DAT IS ERG FRUSTREREND) Ach ja ik zal wel geen mens zijn. Dat er veel mensen zijn met een ptss die zelfmoord plegen! ik kan het me heel goed voorstellen gelukkig vind ik nog de kracht om mijn zoontje te verzorgen maar als ik die niet had pfffffffffdit is nog maar een sluiertje die ik vertel
Marcel
Nieuws Eigen Bijdrage GGZ
-
Maatregelen voor de GGZ bekend uit Lente-akkoord
18/05/2012 -
Gemeente Eindhoven draagt bij aan eigen bijdrage
16/05/2012 -
Psychiatrie Nederland op BNR over meldpunt eigen bijdrage
12/05/2012 -
Prof. dr. Robert Vermeiren: ‘Bezuiniging ggz belemmert noodzakelijke zorg’
11/05/2012 -
Amsterdam vergoedt eigen bijdrage GGZ
10/05/2012
Hallo Marcel!
Ik vind het knap dat je het zo op hebt kunnen schrijven! Ik ben zelf 19 jaar en kamp met Complexe PTSS. Ik heb bewondering voor je dat je toch doorgaat na alles wat je hebt meegemaakt! Misschien is het een idee om een goede hulpverlener te zoeken die helpen vaak ook met problemen zoals vervelende instanties e.d. Dat heb ik gelukkig na 10 jaar gevonden, ik woon ook op mezelf met mijn vriend (die heeft Asperger en ADHD) Mijn hulpverlener helpt mij o.a. met het UWV die ook nogal eens dwars willen liggen!
Heel veel sterkte en kracht!
groetjes,
Leonie
Hoi Marcel,
Een heftig verhaal! Je zou er depressief, boos, verdrietig, moedeloos en nog veel meer van worden….. ondraaglijk… het lukt me niet eens dit stukje van je verhaal aandachtig te lezen….
Het mooie in je verhaal vind ik je liefde voor je zoontje…. dat is een groot geschenk en een grote kracht…. Ik wens je dat je dezelfde liefde ook voor jezelf kunt voelen….
Geef de mooie dingen in je leven ruimte en aandacht, hoe moeilijk dat soms ook is. Dat wat je aandacht geeft vergroot zich!
Fijn weekend,
Liefs Albertina
Heftig Marcel, goed dat je het hier hebt kunnen neerzetten.
Johan
Hoi Marcel vindt t knap hoe je t allemaal omschrijft en dat je de zorg hebt voor je zoontje!Ook ik kmap met een chronische ptss zit met een koopwoning wat weg moet en ben zelf intussen in behandeling heb ook nog de zorg voor me zoontje van 7 jaar t valt niet mee.Woon ook al 2 jaar bij me broer en heb nu wel weer een lieve vriend maar ben soms zo moe!!!!!!!!!!!Me zoontje gaat eens in 14 dagen naar zn vader weekend en ja dat zijn dan net de weeekenden dat ik kan bijkomen.Voor mijn vriend is dat ook niet altijd makkelijk ik slaap gewoon heel veel bij dat komt denk ik ook mede door die ptss en voor me vriend is dat nie altijd even te begrijpen maar ben gewoon op.ik heb viorig jaar 3 maanden in herstellingsoord gezten omdat ik gewoon niet meer kon en erna deeltijd therapie gevolgt maar ik lbijf moe herkent iemand dit??!Er is wel chronische ptss geconstateerd nu met een depressie?
Hoi Marcel,
Mijn zoon van 17 zou na het lezen van je verhaal zeggen: “heftige shit!” en daar sluit ik me bij aan. Pff….
Ik vind het mooi om tussen de regels door, de liefde voor je zoontje te lezen.
Zoek hulp! Voor mensen met een PTSS zijn tegenwoordig hele goede methodieken beschikbaar.
Ik wens je herstel en een fijn leven toe.
Karin Elshout -van Gaal
Hey Marcel,
Ook ik ben 1,5 jaar geleden na een héél gevecht eindelijk gediagnoseerd met PTSS en waarschijnlijk een nog onderliggende stoornis meest waarschijnlijk ADHD….
Lang verhaal kort te maken ik heb het opgelopen in een relatie van 7 jaar geestelijke en lichamelijke mishandeling en opsluiting…..Uit eindelijk heeft mijn ex zelfs aantal maal geprobeerd mij te wurgen en laatste keer dat ik hem zag was toen hij me langs snelweg ujit auto dumpte om me vervolgens bedekt met wat bladeren voor dood achter te laten….
Jarenlang heb ik me alleen en niet begrepen gevoeld ook al 10jaar lang financiële problemen, diverse aanvragen gedaan en steeds gaat er weer iets mis waardoor de aanvraag dan weer geen doorgang kan vinden…
Ik heb echter sinds half jaar EMDR therapie je moet het maar eens opzoeken op internet.
DIT IS FANTASTISCH HAD IK HET MAAR JAREN EERDER GEKUNNEN !!!! I
He Marcel
Bij mij is er sinds een half jaar geconstanteerd dat ik ook ptss heb,..
ik heb inmiddels ook EMDR gehad en voor mij hielp het ook heel goed.
Alleen heb ik nou geen geld om mijn psycholoog te betalen en ben ik naar een andere
instantie toegestuurd.
dus ik zit nu zo´n 4 weken zonder therapie terwijl ik daarvoor zo´n 8 weken volop
therapie heb gehad.
Pffoe ik voel me weer netzoals ik begon, het gaat totaal weer bergafwaarts!
Maar een mooi en krachtig verhaal die je hebt verteld.
Respect
bedankt voor dat verhaal. Het financiele en juridische verhaal moet helemaal apart bekeken worden. Los van het psychische verhaal. Daar zou bv eens per maand of per week iemand moeten helpen met die papierwinkel. Dat er een vaste dag voor is zodat je het de andere dagen van je af kunt zetten. Maar ik weet uit ervaring dat er neit is. Ik was burnout tijdens verhuizing en twee rechtszaken, eentje voor urgentieverklaring om te kunnen verhuizen (weg te komen uit een ptss situatie) en dan nog een financiele zaak. Dat komt overeen met uw verhaal: dat bij scheidingen er zoveel papier winkel bij komt kijken: je huis, je alimentatie, voorgaande hypotheek, en juridische kosten. En om het te bekostingen ook allemaal formulieren. Ik moest bepaalde copieen opsturen die ik na de verhuizing niet goed kon vinden en door mijn burnout of soort ptss paniekaanvallen, kon ik niets meer vinden. Ik heb twee keer van de thuiszorg iemand gehad maar beiden konden mij niet helpen, omdat ze zoiets hadden van: daar bemoei ik me niet mee, met jouw papieren. En dus heb ik ze maar weer weg gestuurd. Schoonmaken kon ik zelf wel, het ging nu juist om die papieren te vinden. Dus er bestaat echt te weinig praktische steun voor mensen met een papierwinkel.
Mijn procedures zijn nu allemaal afgerond, de laaste een week geleden. En nu voel ik pas wat een last van mijn schouders af is gevallen, nu in totaal twee en een half jaar bezwaren en procedures. Het was gemiddeld een dag per week, maar psychisch was het voor mij eigenlijk niet te doen, ik heb er wakker van gelegen. En niemand hielp me. Als je een juridisch of adminstratief probleem uitlegd aan vrienden of familie, dan haken die na tien minuten ook af. En de officiele betaalde hulpverleners die doen het niet. Dus je moet in je eentje, terwijl je totaal overspannen bent hele moeilijke juridische procedures volgen die vaak meer dan een jaar per stuk duren. Dat is soms echt niet te doen. Het kost de belastingbetaler ook geld, want ondertussen kon ik niet werken. Ook het geloof in de maatschappij gaat stuk, omdat de ambtenaren mij beter hadden kunnen helpen, en bepaalde procudures waren echt overbodig, pure ambtenarij. Dat kost de belastingbetaler toch ook enorm veel. De procedures zijn in mijn geval nu wel voorbij, maar het vertrouwen in de overheid is nu erg geschaad. En ook bepaalde vrienden die neit kunnen meeleven met iets dat ze niet begrijpen. Die denken dat in Nederland alles vanzelf wel goed komt. Dat komt het niet. Als je een papiertje te laat inlevert dan moet je zo weer 1500 euro extra betalen. Als je ziek bent en je kunt het even niet, dan ga je failliet. ik vind het echt oneerlijk om zo met mensen met trauma om te gaan als maatschappij. Als iemand helemaal kapot is en dan zo treiteren met rechtszaken. En dat daar geen hulp bij mogelijk is.NIet iemand die verstand heeft van hypotheken of faillissementen of verhuizingen. De meeste traumas gaan toch gepaard met verhuizing lijkt me zo. En het duurde alleen al een half jaar voor ik uberhaupt bankafschriften ontving op mijn nieuwe adres. En ondertussen vroegen instanties steeds om copieen van bankafschriften. Maar die had ik niet. Zeggen ze: ja te laat ingeleverd. Ik heb eerst een procedure met de bank moeten voeren voor ze het naar het goede adres stuurden. het was verschrikkelijk: drie keer stuurden ze het officiele adreswijzigingsformulier naar het oude adres. En alleen met dat formulier kon ik het weizigen.
Goed hoe je je verhaal kunt opschrijven. Het is mij nog niet gegeven om de dingen op te schrijven omdat ik dat nog niet aankan. Wel kan ik er op een iets zakelijkere/afstandelijke manier mee omgaan. Zelf heb ik op dit moment de diagnose PTSS, naar ik hoop kan ik binnenkort de therapie EMDR volgen. Een paar jaar geleden heb ik door een aantal traumatische ervaringen een psychose gehad. Ik ben een aantal maanden opgenomen geweest, maar er was daar geen ruimte om te praten. Dit zou niet goed zijn….grrr… De afgelopen maanden zijn er weer een aantal nare dingen gebeurt, waardoor ik behoorlijk wat klachten kreeg. Na een speurtocht op internet, kwam ik zelf tot de conclusie dat het mogelijk PTSS kon zijn. Dit is na een aantal gesprekken met het GGZ is dit bevestigd.
Je staat er in principe alleen voor en dat maakt het dubbel zo zwaar. De hulpverlening laat behoorlijk te wensen over en mensen om je heen hebben vaak niet in de gaten wat voor een impact trauma’s hebben en de gevolgen daarvan. Het is vaak geen onwil, maar angst, niet weten hoe er mee om te gaan…. Een mens is zelden slecht, maar meestal zwak!
Zelf gebruik ik op dit moment L-tryptofaan in combinatie met vitamine B complex. Het maakt me rustiger en ik slaap iets beter (ik slaap al twee jaar niet langer dan twee uur per nacht, dat doet ook rare dingen met je hoofd). Ik geloof in de positieve werking van vitamines en mineralen in combinatie met goede voeding. Waar de één ziek van wordt, kan de ander niet zonder. Ik word b.v. ziek van citrusvruchten. Wat ik heel jammer vind is dat ik deze zoektocht alleen heb moeten doen en dat een GGZ daar niet meer kennis van heeft c.q. daar niet positiever en informatiever mee omgaat. Als je b.v. bekijkt wat een vitamine B12 tekort voor klachten kan veroorzaken dan schrik je behoorlijk….
Ik wens je heel veel kracht en positiviteit!
Liefs
ik wil iets vertellen ik hor zoveel etiketen over mijzelf en advies laat het met rust laat die beerput dicht hier komt het excuus vor fouten in schrijven en zo heft mij twee weken en veel zweet en tranen gekost
Geachte Meester Beer,
Tijdens het gesprek dinsdag 27 april , heeft u gevraagd, mijn geschiedenis van de tehuizen en instellingen op schrift te stellen.
Neemt u mijn taalfouten en schrijfstijl niet kwalijk in mijn leven heb ik weinig onderwijs genoten,derhalve heb ik hetgeen ik nu doe , mijzelf moeten leren.
Om het wat overzichtelijk te houden zal ik trachtten van elke periode een verslag te doen
Beginnend met een stukje voorgeschiedenis.
Mijn naam is Pieter Herman Rietveld geboren op 14 Mei 1952 te Rotterdam,mijn ouders zijn
Anna Catarina van Houten en Rudolf Karel Rietveld.
Als baby woonde ik samen met mijn ouders in het huis van grootvader en moeder van mijn vaders kant, wat mij bekend is dat mijn vader geen makkelijk iemand is geweest en zoon was van een niet makkenlijke vader en al vroeg konflikten met hem had.
Tijdens de emigratie periode van de begin vijftiger jaren had mijn vader het voornemen om te emigreren naar Zuid Afrika om daar met mijn moeder en mij een nieuw leven optebouwen.
Mijn moeder wilde dit niet en dit heeft mijn vader zo geraakt dat hij te kennen heeft gegeven dat hij alleen zou gaan en nooit meer iets te maken wilde hebben met mijn moeder en mij als kind.
Zijn vader was dermate kwaad dat hij hem had gezegd als je nu weggaat hoef je nooit terug te keren en wij willen je niet meer kennen en wij zullen elk kontakt wat je ooit wil hebben met je vrouw en zoon ,altijd tegenhouden en voorkomen dat er wanneer ooit een mogenlijkheid is tot kontakt er geen konatkt zal plaatsvinden.
Ondanks dit is mijn vader een dag voor de watersnoodramp te weten 31 januari 1953 vertrokken en ik heb hem nooit terug gezien.
( In een later stadium zal ik terugkomen op het uiteindelijke kontakt met mijn vader en de weg die ik moest gaan om later alleen zijn graf te vinden in Zuid Afrika)
Mijn moeder wilde niet langer met mij in het huis van haar schoonouders blijven en ging met mij naar haar moeder op het Noordereiland waar haar moeder, mijn oma vanaf hier te noemen woonde.
Wat ik weet is dat mijn oma wel voor mij wilde zorgen en mijn moeder maar dat er geld moest komen en dit was er toen niet.
Goede raad was duur en mijn moeder ontdekte dat prostituee een bron van inkomsten was zodoende kon zij onderhoud van mij door mijn oma toen betalen.
De opvoeding die ik in die tijd kreeg werd gegeven door mijn oma daar mijn moeder snachts werkte en later ook overdags, ik was overgeleverd aan de nukken en grieven van een oud mens.
In die tijd was ik een bedplasser mijn oma vond dit vreselijk en elke keer als mijn bed nat was gilde ze tegen mij zet je met je blote reet op de kachel anders zette ze mij regelmaatig een boterham met groene zeep voor als middel tot afschrikking.
Ik heb dit mens eigenlijk altijd gehaat was bang voor haar en vooarl snacht mijn moeder was er toen niet zij ging savonds weg”” om te werken”” kwam pas thuis tegen de ochtend rond 4uur .
Later werd ik al vroeg in de morgen overdags de straat opgezet met een papieren gulden of rijksdaaalder mocht niet voor de middag thuis komen daar er klanten waren en ik moest niet getuige zijn van de aanwezigheid.( het enigste waar ik mijn oma dankbaar voor ben geweest)
Door deze situaties leefde ik op straat ging niet naar kleuterschool en gaf in die tijd veel problemen
Wat weer straf als slaan en dat deed mijn moeder wel ,tot gevolg had.
Zo groeide ik al gauw op tot jochie van de straat en bij mijn oma thuis werd ik steeds onhandelbaarder.
Er is toen een situatie geweest dat ik tijdenlijk bij mijn grootouders van mijn vaderskant in huis bent geweest , ik kan mij daar van herinneren dat zij een boerderij hadden en ik daar graag mocht zijn.
Mijn grootouders vochten om mij en uiteindelijk heeft de raad van kinderbescherming mijn grootouders verboden om mij bij hun in huis te houden daar ik niet te mager was gekleed was en in die tijd was dat het kriterium waar iemand aan moest voldoen om een kindje thuis te houden, verder werd er toen niet gekeken.
Er was toen een misdrijf waar mijn oom de broer van mijn moeder en mijn moeder met een klant betrokken waren en gezien mijn veelvuldig in aanraking komen met kinderpolitie ,werd ik ergens rond mijn vijfde jaar meegenomen met mijn moeder naar een gebouw aan de eendrachtssingel in Rotterdam , later bleek dit een kantoor van de Raad voor kinderbescherming te zijn.
Ik herinner mij dat mijn moeder huilde, ik haar vroeg waarom maar moest voor mij kijken en stil zijn.
Later heb ik begrepen dat mijn moeder toen uit de ouderlijke macht was ontzet en een voogd was aangesteld die ik nooit gezien heb en dat de kinderechter Mr. Van opstall het gezag over mij had vanaf dat moment.
Op het noordereiland waar mijn oma woonde was het en typische volksbuurt en alles wat dar gebeurde werd zeker in die jaren binnenshuis gehouden en excessen kwamen nooit op strat iedereen hield de vuile was binnen ook als je weet had van andermans ellende of problemen dat deed je toen niet het was een wet van moraal van die tijd!
Op het eiland in de straat waar ik woonde ,woonde grote families en daar woonde familie zwanenburg en met name Nico zwanenburg heeft al hel vroeg mij meegenomen naar een opslag terrein genaamd Braakman en waar scheepsladingen afgedekt stonden met dekzeilen.
Heel vroeg het zal zo rond mijn eind derde begin vierde jaar ik zat toen op de kleuterschool werd ik regelmatig door Nico meegenomen en werd gedwongen zijn piemel in mijn mond te nemen en zo stikte ik soms bijna ik vond het vreselijk maar ik was ook bang in die tijd zal Nico zo een 14 15 jaar zijn geweest.
Regelmatig kwam ik te laat thuis hetgeen weer slaag tot gevolg had mijn oma en moeder heb ik hier nooit iets over gezegd ik was bang.
Ook zwierf ik rond op het eiland en pikte vaak snoepgoed en ijs en stak brandjes.
Uiteindelijk heeft dit tot gevolg gehad dat ik eens opgepakt werd en uiteindelijk ergens aan het einde van mijn vijfde jaar, op het hoofdbureau van politie werd gezet in een cel en dat heeft zo een vier dagen geduurd.
Na twee nachten werd ik neergezet in een grote cel en twee jonge vrouwen die vast zaten moesten toen voor nog meer kinderen zelfs baby,s waren daarbij zorgen.
Ik werd een paar dagen later geplaatst in mijn eerste kindertehuis aan de kralingseplaslaan 108 genaamd de Kindersluis.
Het was gelegen aan de Kralingseplas mijn afgesloten kamer gaf overdag en in de nacht uitzicht over een groot meer.
Recreatieplek in die jaren erg bekend. Terwijl ik opgesloten zat zeer zeker in de nacht en ook op de dag had ik het uitzicht op fietsende en zwemmende vaders en moeders en de binnenkant van de kamerdeur had geen knop dus uitkomen was moeilijk geen gordijnen dus wat er ook geburde je kon wat je zag alleen maar dromen verder was ik alleen.
PERIODE KINDERSLUIS ROTTERDAM CA 1958/1959
Ik werd geplaatst op groep 1 de groep met de jongste jongens van het hele tehuis.
Aan het hoofd stond Mijnheer Troost en de eerste juffrouw was juffrouw kramer, deze periode moet geweest zijn februari ik herinner mij dit daar het huwelijksfeest van juffrouw Kramer viel op mijn verjaardag in mei.
Het leven bestond uit in de ochtend opstaan vier witte boterhammen met jam en gekleurde hagelslag en thee kokendheet zonder suiker.
Na het eten stil zijn met je armen over elkaar en zwijgen als dit lang genoeg was gebeurd ,dit bepaalde mijnheer troost vooral dan was er tijd voor wat handenarbeid op de groep.
Mijnheer Troost zat altijd centraal voor het aqarium en zat onderuit met zijn rechterhand tussen zijn broeksband zijn groene overhemd zie ik nog vaak voor mij.
Hij had een snorretje en was dik opgeblazen en stonk naar zweet.
Wij als kinderen deden daar altijd lacherig over.
Achter de groep was een binnenplaats daar groeide goudenregen ik weet dit omdat ik daar graag aan hing en voelde mij dan een beetje vrij en prettig.
Op een middag werd ik gezegd door een groepsgenootje je moet bij meneer troost komen ik luisterde niet ik vond mijn spel fijn.
Dit gebeurde een paar maal toen kwam mijnheer Troost. Hij nam mij naar binnen en voor het eerst wist ik wat het was letterlijk door de groep geslagen en getrapt te worden kon geen kant heen huilde en schreeuwde mar ook mijnheer Troost werd moe nam mij in mijn armen kuste mij op mijn mond en zei zal je het niet meer doen en toen was de eerste aframmeling ten einde en was een feit
Het eten gebeurde in de middag en daarna afwassen.
Wij moesten hard worden en werd altijd echt kokend heet water gebracht en wij moesten om de beurt met onze handen onder in die zinken teil het bestek pakken en geloof me het was echt heet maar je moest als het niet lukte stond mijnheer Troost achter je en gaf je een klap of hield je vast bij je arm en drukte je handen in het heette water en op denduur wendde dit vanzelf.
In de avond werd er voor gelezen en daarna de trap op en even tandpasta halen bij mijnheer Troost die had een tube wij moesten daarna ons uitkleedden en hij kwam dan de kamers langs, de deur ging dicht en het licht bleef aan tot mijnheer Troost je persoonlijk goedenacht kwam wensen.
Het gebeurde al in heel vroeg dat ik met mijzelf speelde en in die tijd deed ik dat en Mijnheer Troost hoorde ik nooit aankomen en zo ging eens op een avond plotseling de deur open,ik schrok en mijnheer Troost zei: Pietje wat was je aan het doen ik schaamde mij was bang en na aandringen gaf ik toe wat ik had gedaan en ik moest het maar even laten zien.
Hij vond dat kennelijk prettig en als de voorhuid niet vergenoeg was moest ik het verder doen deed pijn en zo begon hij dit ook bij mij te doen en vroeg of ik dit prettig vond en ik knikte ja mijn hart ging te keer.
Deze situaties kwamen vaak voor en ook als hij een tijdje vrij geweest was en hij weer dienst had zei hij: heb je nog gespeeld pietje.
In die tijd wilde ik ook vaak weglopen het was bijna niet mogelijk maar het is mij gelukt om via de woning van mijnheer en mevrouw de Boer Directeur en directrice die een aangrenzende woning hadden met een deur naar het tehuis te ontvluchten
Ik liep dan meestal naar huis of werd teruggebracht of werd door de politie gevonden en teruggebracht.
Dhr de Boer pikte dat niet en eens nam hij mij onderhanden in de spreekkamer er waren er twee en daar sloeg hij je links en rechts in je gezicht en als ik dan gilde schreeuwde hij als je nog een keer gilt om je moeder sla ik je kreupel.
Zodoende leerde ik snel af om te gillen als er geslagen werd daar integen werd men kwaad want ze moesten gegil horen alsof dat meer genot gaf sommigen hielden op met slaan anderen gingen door het was wie het deed en daar handelde huilde je naar.
Ook plaste ik net als andere jongens in bed de lakens moesten wij dan tonen aan de andere jongens en wij werden behoorlijk uitgelachen en bedpissertje was een veelvuldige bijnaam die wij kregen.
Daarna moesten wij de lakens in een badkamer doen in bad het zelf uitspoelen en daarna douchen mijnheer Troost kwam dan even inspecteren en jullie stinken als een oor werd er dan gezegd .
Ik herinner mij dat op 5 mei Bevrijdingsdag er spelen waren op de binnenplaats groot feest dan iedereen was aardig.
In de avond werd er vuurwerk afgestoken en mochten dan met andere jongens met dichte deur daarna kijken.
Ik werd alleen op een kamer gezet en toen kwam mijnheer troost binnen kwam naast mij staaan en begon met een arm om mijn schouder drukte mij op een bed begon wild te kussen stak zijn tong in mijn mond en ik spartelde maar kon niet tegen die zware man op.
Hij snauwde niemand kan je horen ging staan trok zijn donkere broek open en drukte mijn mond op zijn penis en ik moest het hele zaakje naar binnen werken als half spugend gooide hij sperma haalde zijn broek op kuste mij ik was in pyamapak en hij bracht mij naar mijn eigen kamer legde me in bed stopte mij onder kuste mij en klopte op mijn deken zo zei hij nu postzegel erop en morgen met de post naar moeder licht ging uit de deur dicht en ik lag alleen.
In die tijd ben ik bang in het donker geworden en ik besloot dit te zeggen tegen de kinderechter meester van Opstal die kwam eens in de maand in het tehuis en vooral ik en een vriendje per uit Vlaardingen waren zijn lievelingetjes.
Wij moesten dan samen naar een van de spreekkamers en daar zat dan meester van opstall dikke hoornen bril wat gouden tanden en een vieze adem
Meestal was hij gekleed in een lange wintermantel
Hij nam ons op schoot aaide over onze bol om de beurt en wij mochten op schoot zitten hij knuffelde maar toen hij over onze broekjes aaide durfde ik niets te zeggen en ik vetrouwde hem niet meer maar liet het toe want hij bepaalde of je naar huis ging of opgesloten bleef.
Ook is er een situatie geweest dat een kameraadje en ik wij sliepen in kamers naast elkaar gat in de muur maakt zodat we konden praten.
Dhr de keizer een soort conciërge had bij inspectie van de kamers dat ontdekt en wij werden apprt geroepen en op de vraag wie heeft dit gedaan en wij wilde niets zeggen.
Uiteindelijk heeft hij ons in de badkamer in ons blootje laten staan en met een raam open het was koud en later werden we geslagen tot we bekende.
Tijdens de zomervakantie in 1959 mocht ik met weekend naar mijn moeder en op een zaterdag moest ik met mijn moeder naar de rechtbank en daarbij meester van opstal komen er werd mij gevraagd wat ik deed met geld als ik gepikt had en of ik beter wilde oppassen toen mocht ik voorgoed naar huis, zo heette dat en de eerste periode Kindersluis was voorbij terug naar huis,.
Kindersluis periode twee eind 1959 tot eind 1960
In tussen was ik weer terug bij mijn moeder en oma ,mijn moeder en haar vriend ome Kees ,toen de vriend van mijn moeder Later mijn stiefvader verhuisde met ons drieen naar een huisje aan de feijenoordstraat omdat ze samen met mij een eigen woning wilde en niet meer inwonen bij Oma.
Ik noemde mijn moeder toen annie en mijn oma ma en mijn vriend van moeder ome kees .
Ik had in die tijd de oude trouwfoto van mijn moeders eerste huwelijk naast mijn bed staan en ik werd ziek had geelzucht en moest lang bedrust houden in een van deze dagen heeft mijn moeder terwijl ik mij slapende hiel deze trouwfoto weggenomen en ik heb lang geen foto van mijn vader gehad.
Er werd en groot suikerbeest voor in de plaast gezet het was sint nikolaastijd.
Ik voelde dit als een verraad en kreeg eigenlijk een hekel aan mijn vader en moeder.
Mijn zusjes Joke en loes waren geboren en ik werd door mijn stiefvader veelvuldig geslagen soms met een hersenschudding tot gevolg en mijn zusjes waren op de eerste plaats gekomen ik begon jaloers te worden ook mijn moeder was vaak teneinde raad daar mijn gedrag ik was opstandig luisterde niet ik was vaak boos ik kreeg meer slaag dan liefde mijn zusjes waren de liefste alle aandacht gingen naar hun uit.
Ik begon jaloers te worden eens had ik wat geld gepikt van mijn moeder en zij ontdekte dat zij sloeg mijn hoofd door het raam van de keuken en toen mijn stiefvader mij nog een hersenschudding had geslagen was het genoeg en ik haatte mijn moeder en vader en mijn zusjes.
In de wintertijd heb ik op een morgen de gaskraan opengezet bij de brandende kachel in de keuken en rende het huis uit toch bang heb ik een politie wagen aangehouden.
Gelukkig kwam mijn moeder met de schrik vrij ik moest naar school toen ik terugkwam in de middag zat mijn oma zo vieze moordenaar schreeuwde zij en later werd ik door onze bovenbuurvrouw opnieuw gebracht naar de kindersluis.
Daar liep ik veel weg en na plaatsing door de kinderechter in de kindersluis werd ik vandaar geplaatst naar huize DonBosco in Scheveningen een katholiek tehuis. Ik ben daar een paar maanden geweest ik heb daar mijn achtste verjaardag gevierd.
Ik begon ook hier wegtelopen en als ik terug werdt gebracht dan werdt ik zo een week opgesloten in een badkamer mijn eten werd gebracht en sliep met een deken op de stenen vloer. Ik mocht niet met mooi weer naar het strand als vergelding voor weglopen.
Uiteindelijk werd ik na een weglooppartij opgesloten in een villa op een kamer en vanaf de derde verdieping kroop ik naar het dak en liep zo weg toen de politie mij vond werd ik teruggeplaatst in de kindersluis dit was de derde keer in ongeveer 1960 1961.
Daar liep ik veel weg en uiteindelijk heft de politie mij niet meer terug gebracht naar de kindersluis maar in een cel op politie bureau daar kwam de kinderechter en deze plaatse mij in huize Intermezzo aan de sgravendijkwal in Rotterdam
Daar waren jonge zusters en die waren lief maar door het weglopen en vaak met een andere jongen werd ik drie maanden opgesloten in een kamer met bed en stoel en uiteindelijk maakt ik kennis met een man mijn nieuwe voogd mijnheer van de pas deze nam een zeilbootje mee en ik begon met hem aan de reis naar huize sint Josef in Heer Limburg nu Gemeente Margraten en nu is dat huis jeugd zorg instelling het keerpunt.
Internaat huize sintJosef is wel het zwaarste internaat geweest wat ik gekend heb en de dingen die daar zijn plaats gevonden zijn eigen bijna ongelooflijk daar heb ik ondervonden wat mishandeling vernedering alleen zijn en sexueel misbruik is en wat het betekent helemaal alleen opgesloten te zijn onder de grond op water en brood terwijl naast de mishandeling martelingen ik daar ook verkracht werd talloze malen en wat een groote indruk heeft achtergelaten en bepalend is geworden voor alles wat er jaren later is gebeurd en het verder verloop van een normaal leven onmogenlijk maakte.
HUIZE SINT JOSEF IN HEER LIMBURG 1E PERIODE 1962
Ik kwam op een zaterdag in limburg aan het grote huis sintjosef lag op privé terrein bovenop een heuvel een grootkasteel achtig gebouw met een groot gazon een bordes met trappen en een grote deur waardoor je naar binnen ging.
Grote speelvelden voetbalvelden en boomgaarden sierde het terrein, ik was er wel blij te komen het zach er prachtig uit rustige mooie omgeving en bloeiende boomgaarden en het was van de kerk dus het moest er wel fijn zijn.
Ik werd opgewacht door pater van Doorn een kalende man in toog en deze bracht mij naar villa pachellie dit was een villa aan de rand van het terreinaan de weg maastricht Vaals een drukke autoweg.
Ik kwam op een groep met zo een 14 jonge jongens de leidster was juffrouw Fien en de broeder was een grijze man met bril mijn eerste indruk was dat ze erg vriendelijk deden.
Mijn voogd mijnheer van de pas nam afscheid en ik was alleen de eerste dag in een nieuwe omgeving.
Later op de avond werd mijn speelgoed trein verwijder dit mocht niet het was meer een tijd van naar schoolgaan en bidden sporten gespeeld met een treintje kon/mocht niet.
Ik maakt die avond voor het eerst kennis met de kapel in het grote huis daar liepen wij als groep naar toe en kwam voor het eerst in een kerk ik vond het prachtig ,kaarsen en wierook veel pracht en praal
Dit moest wel een tehuis zijn met goede mensen die zouden niet slaan en mishandelen.
Plotseling begon de tucht als ik mijn eten niet op at er werd vaak vis gegeten dan ging de pap er overeen en ik kreeg geen ander ten soms twee dagen ik moest eerst dat opeten.
Ik heb dit geweigerd en ergens vroeg in de morgen sloop ik op mijn blote voeten naar beneden om mijn kleding te pakken en schoenen zodat ikkon weglopen met kleding aan.
Via de boomgaard liep ik weg zwierf rond en tenslotte werd ik na terugkker opgesloten in en cel kachot genoemd gelegen in een kelder net onder de jongste groep van het grote huis waar ik later ook terecht zou komen.
Ik werd opgehaald door een vettig oud mannetje mijnheer vonk een man sigaret op de licht vuile overall met brede riem die enorm rook naar pis en zweet
Ik werd opgesloten in de kelde had alleen en lege fles heineken en twee sneden brood zonder wat erop.
Er zat een bed vast aande muur wat van buiten het kachott allen los gemaakt kon worden voor de nacht na de nacht werdt dit weer vastgemaakt je kon niet in bed kruipen wanneer het dag was.
Na deze eerste keer werdt ik geplaats in refter een een benaming voor groep
In deze refter zaten 16 kinderen veelal jonge jongens van 7 tot 10 jaar.
Aan het hoofd stond broeder rudolf burger naam wim versteeg afkomstig uit Hulst in Zeeland.
Dez was in eerste instantie vriendelijk, maar na een wegloop partij moest ik in de vroege morgen tenoverstaan van alle jongens op mijn knieen zitte en kreg minutenlang met de harde kant van een handveger een flinke aframmeling die minuten duurde ik stak mijn handen voor mijn bibs maar hij sloeg door op mijn handen in deze eerste periode heeft hij dit talloze malen gedaan weglopen was het ergste was je in sintjosef kon doen en werd zeer stren gestraft.
Er werd vaak vis gegeten en ik luste dit niet asl ik het in de vuilisbak gegooid had stiekum kwam rudolf daarchter en voor idereens ogen moest ik vis uit vuilnisbak opvissen en eten.
Dit vond ik verschrikkelijk en mijn afkeer begon opnieuw.
VERVOLG PERIODE 1 Huize SINT JOST LIMBURG 1962
Broeder Rudolf was een joge broeder later uitgetreden en had de burger naam wim versteeg en kwam uit Hulst Zeeland,het was een man sadistisch en genoot van de afstraffingen die hij geef of de vele afstraffingen die ik van anderen had moeten ondergaan.
Er werd vaak eigengemaakt eten gegeten afkomstig van eigen slachterij veelal zult zonder zout het was walgelijk en men wist dat ik dit vies vond.
Ik spelde het weg met water als dat er was anders probeerde ik het ongezien weg te stoppen in mijn broekzak rudolf zag echter alles en ook als ik het in de afval bak had gegooid, moest ik het eruit halen en ook vanuit mijn broekzak, de jongens moesten dan rond mij staan en al kokhalzend probeerde ik het weg te eten. Als ik dit niet kon en terug spuugde moest ik het weer opeten en totdat alles op was.
Daarna kreeg ik eenjaargang ingebonden katholieke illustraties in een grote boek gebonden en moest dit in mijn handen houden rechtop zitten en moscht mijn handen niet laten zakken deed ik dat wel dan stond rudolf achter mij en sloeg net zolang met de handveger totdat ik ze weer omhoog kon houden soms gebeurde dit twee dagen tussen door moest ik nar school na schooltijd ging dit dan verder op blote knieen in korte broek.
Ik begon dus steeds vaker weg te lopen en eens liep ik weg met een vriendje chrisje van de vin uit weert en wij vluchtten naar het station in maastricht wilde naar mijn moeder in Rotterdam hadden geen geld en probeerde door ons op te sluiten op de wc in de trein mijn moederswoonplaats Rotterdam te halen dit lukte niet en wij werden gebracht door de politie terug naar sint Josef.
Daar werden wij opgewacht door mijnheer vonk de eerder genoemde conciërge een vies mannetje met ketelpak en sigaret op de lip.
Deze bracht ons samen naar de kelder hij maakte het bed los van de muur nam een boek en gelaste ons op onze blote knieen drie bakstenen boven os hoofd te houden met gestrekte armen dat was eigenlijk niet vol te houden.
Als wij begonnen te huilen dan zij hij laat maar vallen dan vallen ze op je hersens naar de wc mochten we niet we moesten het in onze broek doen en de plas liep langs de broek naar buiten.
Daarna haalde hij ons gezicht door de urine op de grond schreeuwde viezerikken en wat willen jullie doen niemand hoort jullie kan doen wat ik wil.
Chrisje mocht na vijfdagen terug naar de refter direkt boven de kachotten ik kon de hele dag kinderen boven mijn hoofd in de refter waar ik ook hoorde schreeuwen en joelen.
Ik weet dat ik daar gegild heb uren lang van eenzaamheid en soms huilde om mijn moeder en niemand die mij hoorde.
Het enigste wat je hoorde was het kerkorgel en het kerkkoor terwijl ik in een onverwarmde cel zat op eeen fles water en brood zonder beleg droog brood ik was toen tien jaar oud.
Er was ook een broeder die snachts sliep in een van de kachotten broeder marcellinus een lange man met een slepende stap hij was leraar van de schildersschool en werkzaam tijdens feesten als ceremoniemeester.
Savond zat ik te wachten kon niet gaan slapen het bed zat vast aan de muur kon alleen van buitenaf losgemaakt worden.
Marcellinus kwam in de avond laat, altijd zat ik te wachten tot ik zijn stap hoorde en dat betekende ik kon gaan slapen,
In die nacht nadat hij het licht had uitgedaan de deur gesloten met een grendel lag ik een beeetje stil in bed tussen alleen dekens geen verwarming of die werkte vaak niet keek naar de hoge ramen met mat glas en tralies en zag soms een ster ik wenste dat ik dood was het alleen zijn was eigenlijk het ergste.
Na een poosje werd de schuif van mijn deur gehaald en ik ging uit bed langzaam duwde ik tegen de deur die ging open en ik probeerde weg te gaan maar er was een deur naar het kachottencomplex een metalen en die zat op slot.
Plotseling ging de kachot van marcellinus open en ik schrok hij kwam naar mij toe en zei maar even bij mij zitten , hier is het wam
Ik was blij dat hij een arm om mij heen sloeg.
Ik zat op de rand van zijn bed herinnerde het oude klein transistor radiootje en hij zei waarom doe je zo moeilijk pietje hij aaide over mijn ontblote schouder zijn hand zat boven in mijn pyama jasje en trok zich tegen mij aan kuste mij en streek wat over mijn buik en benen
Dat was het toen die avond ik was niet bang vond het fijn alles beter dan die erge donkere cel en alleen zijn.
De volgende avond deed hij mijn celdeur niet dicht en zei dat ik gerust bij hem mocht koen, ik deed ditwas dan even niet alleen.
Ik ging zijn kachot/kamer binnen en ik ging naast hem zitten drukte zich tegen mij aan begon mij op de mond te kussen en zijn tong wilde hij naar binnen doen ik wilde niet hij greep mij ruw bij mijn haren trok mijn hoofd achter over en ik zag dat zijn broek open was zijn gezwollen penis stond rechtop en hij drukte mijn hoofd in zijn kruis ik kreeg geen lucht heb hem in mijn mond genomen hij was vies stinkte en kwam klaar in mijn mond ik stikte en braakte ik kreeg geen lucht zover stak hij zijn ding in mijn mond.
Daarna zij hij dat is leven pietje als je dit vaker doet heb je het goed hier beneden en zal ik je niet alleen in de cel laten.
Vies en vuikl voelde ik mij de geschiedenis herhaalde zich daar in die vieze donkere cel snachts eerst alleen de eenzame nacht denkend aan thuis ver weg en nu een beest die me dwong tot viezigheid en tenslotte heb ik dit vaak gedaan soms wel drie maal in de week meestal was ik als ik er zat gemiddeld 10 dagen tot twee weken en dan was het altijd mijn vaste nummertje uitliggen en ik was even niet alleen het was beter dat te doen dan die verschrikkelijke eenzaamheid.
Er zijn nachten geweest dat ik op mijn buik moest liggen hij iets nats over mijn billen deed hij kroop bovenop mij en god wat deed dat zeer drukte hij zijn ding in mij en op het laats huilde ik niet meer ik vervloekte onzelieve heer en begon tegen alles en iedereen haat te krijgen
Verder is het gebeurd dat hij mij soms overdag kwam halen om te douchen dat kon een keer per week hij waste mij dan goed van onder soms verkrachtte hij mij in het douche hokje hij was met mij alleen als hij zin had stompte hij mij in de maag dat ik gen lucht meer kreeg.
Er was ergens achter in de douche ruimte een oude badkuip en in mijn nakie beval hij mij met een nagelborsteltje dat bad waar broeder ferdinandus die vaak in de kelder oudpapier verzamelde en dan daarin plaste mij het vieze bad wat stonk schoontemaken met blote handen ik walgde maar later deed het mij niets meer ik deed wat ik moest doen het werd gewoon ik was een robot geworden pijn deeed mijniets verkrachting niet en afzuigen en eenzaamheid deed mij niets net of ik een levende dode was begravenergens in een kelder terwijl de jongens boven mijn hoofd speelde kwijnde ik weg soms gilde ik het uit schreeuwde en hoopte dat iemand mij hoorde dat was echter naïef als iemand mij hoorde er kwam niemand als ik dood was gegaan had niemand het zien gebeuren.
Uiteindelijk is het zover gekomen dat ik ben weg gelopen rond de kerstdagen ik ben naar het naburige Kadier en Keer in de sneeuw gevlucht in blousje en korte broek ging een kerk binnen en stak met een brandende kaars de kerstal in brand deze brandde hard ik vluchtte naar buiten er waren echter mensen die mij hadden gezien en toen ik later gevonden werd door de politie en terug gebracht moest ik in de spreekamer komen werd opgehaald door adjunct directeur die greep me bij mijn haren sloeg mij enorm recht in mijn gezicht en schreeuwde je bent een duivel rot joch hij schopte mij de spreekkamer in en daar moest ik naar een muur kijken twee onbekende mannen knikten en gingen weg deze mannen hadden mij weg zien lopen uit de brandende kerk.
Het weglopen was het ergste wat je kon doen in die tijd nu was ik te ver gegaan niemand heeft gevraagd waarom ik het gedaan had geen politie ondervraging heb geen agent gezien en ik werd door de nachtelijke gangen getrapt en toen lopen niet meer lukte werd ik gesleept door de lange gangen en de trappen af naar de kachotten en naar binnen gegooid ik geloof dat ik al die tijd hard gelachen heb of ik nou gek werd of was ik weet het niet maar ik huilde niet dat deed ik niet meer die waren bijna opgedroogd huilen ging niet meer alleen maar zwijgen en als ik een aframmeling kreeg beet ik op mijn lippen maar ik had gezworen mijzelf ik schreeuw niet hoe hard ze ook meppen.
Die avond laat kwamen twee broeders modestus een lange sterke man met sterke lange armen en marcellinus ze sleepte me naar een kachotruimte die diens deed als toilet en er waren wasbakken.
Een wasbak werd volgelopen met water en keer op keer drukte modestus en marcellinus mijn hoofd onder het koude water soms dacht ik dat ik bijna stikte eindelijk hielden ze op mijn hart ging te keer was blij weer lucht te hebben modestus sleepte mij naar mijn bed deed zijn toog omhoog een een grote penis stak naar voren hij drukte mijn mond eroverheen en Jezus ik stop even,walgelijk proef het nog.
Hij schreeuwde wat en vuur he wat een vuur ik kan blussen en marcellinus lachte en lachte meer dood dan levend in mijn hoofd gingen ze weg en dat was de ergste marteling die ik ooit in het kachot had gehad.
Op de lagere school ik zat in de vierde klas hadden wij meester Kerkhoffs deze was ook erg sadistisch als ik weggelopen was na schooltijd en niet eerst naar de groep was gegaan heette dat weglopen van school nij terug komst kwam hij op de lessenaar zitten zijn benen op mijn schoolbank hij pakte mijn bril en vroeg ben je na school direkt naar de refter gegaan of direkt weggelopen ik zei direkt weggelopen hij trok een van zijn befaamde leren handschoenen aan en gaf mij een klap midden in mijn gezicht de afdruk en blauwe plek heeft eer wel een week ingestaan.
Daarna vroeg hij aan ene piet de langste van de klas een takje te plukken en die kwam terug met een lange tak ik moest op mijn knieen zitten mijn armen omhoog doen en dan kreeg ik harde klappen tot hij moe was, daarna gaf hij mij een hand en zij zo dat is geregeld weet je voor de volgende keer. Nou geloof dat ik dat lang onthouden heb.
Later heb ik vieze woorden op een wc deur geschreven een van de jongens in de klas had dat gezien waarschuwde Kerkhoffs en deze zij rietveld zij hebt op de middelste wc gezeten ik ontkende en verder geburde er niets.
De volgende zaterdag morgen vroeg moest ik eerder op schol komen hij zei je kan kiezen je krijgt van mij een pak rammel omdat je gelogen heb of ik haal het hoofd van de school en de godsdienst leraar dan mag je niet met verlof naar huis en je krijgt van hun ook een portie.
Ik koos voor het eerste en wij gingen hij met leren handschoenen aan naar de kelder en kachotten, daar tikte hij op de stalen deur mijnheer vonk de conciërge deed open.
Heeft u ook een kamertje voor ons mijnheer vonk , vonk wees hem een vrije cel en kerkhoff ging even weg hij kwam terug met een lange zwiepende lat gaf eerst een klap met de handschoen in mijn gezicht ik ging krom staan voor de afstraffing.
Nee zo makkenlijk niet ik moest mijn boven broekje en onderbroek laten zakken hij keek op zijn horloge en zei twee minuren .
Hij nam mij krom gebogen een arm rond mijn nek en sloeg heel hard en twee minuten lang het was alsof ik in brand stond na lange tijd van niet meer huilen gilde ik het uit.
Toen die klaar was zei hij ga naar de klas en als ze je zien en je tranen zeg maar dat je een pak slaag gehad heb omdat je wilde weglopen.
Jaren later heb ik gehoord dat Kerkhoff nog leeft en woont in Maastricht.
Van alle leerkrachten was hij wel de meest sadistische en niet alleen ik maar taloze jongens uit die tijd weten dat.
Tijdens mijn misdienaartijd dat was verplicht toen deed ik vaak bij generale repetities het niet goed en het is gebeurd dat de godsdienstpater pater hoedenmakers mij bij een fout het hele hoofdaltaar over trapte zelfs ooit op een avond van mijn verjaardag daags voor een grootkerkelijk gebeuren er kwam een bisschop monseigneur soudant missie bisschop dus wij moesten oefenen voor de hoogmis. Ik schreeuwde godverdomme klootzak rende naar buiten maar moest terug het was koud kon nergens heen en bij terug keer gaf hoedenmakers mij nog even met de leren riem in de sacrestie opzij van de kapel en tot slot was mijn strafwerk het overschrijven en netjes de voorpagina van de krant de nieuwe Limburger.
Vervolg :
deel2 van huize sint Josef heer limburg periode 1962 tot zomer 1964
Gedurende deze tijd was ik meer in de kachotten dan erbuiten,
Soms stond maandagmiddag na schooltijd op de gang vonk de conciërge te wachten en bracht mij zonder enige aanleiding ( uit voorzorg tegen weglopen) nar het cachot ik zat dan weer alleen op water en brood overdags de stilte en alleen het horen van spelende groepsgenoten boven mijn hoofd in de refter.
In de nacht was er altijd marcellinus met zijn sexuele wensen en ik werkte het nummertje af het was gewoon geworden en ik wist niet anders.
Inmiddels hadden wij een andere broeder op de refter gekregen broeder asarias tegenwoordig levend in klooster asten in slechte gezondheid.
Deze man was kunstschilder en herhaaldelijk heft hij mij op de vrije woensdagmiddag van school onder het mom van even kasten schilderen op de slaapzaal boven geprobeerd me aan te randen ik kon dat altijd afwijzen en verder dan strelen en kussen is het niet gekomen ik mocht dan wel een slokje bier nemen.
Later is het gebeurd dat ik eens geld had gepikt van juffrouw to een groepsleider en toen ik een paar dagen later terug was van weglopen werd ik ongenadig afgeranseld door asarias en ik was bont en blauw op mijn rug en benen.
Later in die week was in wintertijd ben ik savonds gevlucht met een bus naar de grens in Vaals en daar ben ik stiekem in een vrachtwagen geklommen deze reed Duitsland in en na drie uur ongeveer stopte deze ik klom eruit overal was sneeuw en ik liep dar enkel in korte broek en blousje.
Een politie man in auto zag mij probeerde te praten ik kon geen Duits bracht mij een nacht bij twee oude mensen daar kreeg ik eten en warm bed.
De volgende dag kwam een nederlands sprekend echtpaar en ik moest vertellen waar ik vandaan kwam ik vertelde alles liet mijn rug en billen en benen zien en voor het eerst kwam de ellende van sint Josef naar buiten.
Na enkele dagen werd ik teruggebracht naar de grens de paters stonden mij op te wachten het duurde drie uur en toen werd ik door de grenspolitie aan heb gegeven en zij brachten mij naar sint Josef.
Niet naar de kachotten maar naar de zieken zaal op de derde verdieping de deur op slot weg kon ik niet het was te hoog en het dak kon ik niet bij.
Later kwam er een zuster die dienst deed als assistente van de dokter ze wilde mij een pilletje geven zodat ik rustiger werd ik nam het pilletje en ze ging weg.
Ze liet het doosje staan en ik heb alle pillen opgegeten.
Ik werd wakker in het sint annadal ziekenhuis in maastricht en later werd ik half slaperig en kon niet lopen in de kachotten gelegd en toen ik wat aangesterkt was kon ik terug naar boven naar de refter.
Die tijd daarna was het rustig geen mishandeling gen misbruik en bij de zomervakantie van 1964 mocht ik terug naar huis ik was blij ik mocht weg de pijn was voorbij.
Terug thuis ging het niet meer problemen op school grote mond opstandig weglopen diefstalletjes en daardoor werd ik weer geplaatst in sint Josef voorjaar maart in refter 4 bij broeder Richards en leidster mevrouw rets.
Broeder richard deed ook dienst als zieke broeder ik ben weer begonnen met weglopen en werd even zo vaak in de kachotten gezet echter marcellinus heeft mij niet meer aangeraakt tot de avond in januari dat ik definitief weg moest uit sint Josef.
Er zijn situaties geweest dat ik niet luisterde en dat broeder richard mij apart nam in de keuken van refter 4 en mij dan als niemand er was in elkaar sloeg trapte schopte dan stond het speeksel op zijn mond zo waanzinnig was hij dan van kwaadheid en drift.
Later in 1965 ging ik naar de lts en hoorde tot de grote groepen ik ging naat refter zes onder leiding van broeder edmundus er werd toen gezegd zachtjes dat hij niet van kleine negerkindjes afkon blijven en dat hij daarom missie broeder uit de Congo af was.
Edmundus liep vaak savonds over de slaapzaal en had de gewoonte als een jongen masturbeerde op de slaapzaal dan moest deze voor een nachtelijk gesprek in zijn kamer komen daar bleef deze dan en paar uur.
Verder sloeg hij veel schreeuwde en toen ik na vele wegloop partijen uiteindelijk bij een psychiater moest komen dokter klein een oude man met grote borstelige wenkbrouwen.
Deze liet mij in onderbroekje voor hem zitten terwijl hij mijn rapporten las daarna moest ik alles uitdoen en
Er kwam een lichamelijk onderzoek waarbij hij mijn piemel in de handen nam even kneep de voorhuid heen en weer bewoog en vroeg of ik dat prettig vond.
Daarna kreeg ik een grote doos met soort valium poeders deze werden gekscherend antilooppillen genoemd tegen weglopen.
Deze had ik zelf in bezit op een avond eind 1965 zag ik het niet meer zitten nam ze in liep de gangen op en zakte in elkaar naderhand terug van sint annadal ziekenhuis maastricht kon ik lang niet lopen voelde mijn lichaam amper had geen kracht in armen en benen.
Ik wilde uit bed lukte niet en had geplast in bed edmundus liet mij naar zijn kamer brengen op bed leggen de jongens moesten weggaan ik was met hem alleen trok mijn broek uit waste mij en niet veel later iets van zal over mijn achterste en edmundus drong achter mijn billen in naar binnen hij verkrachte mij ik kon niets zeggen niet praten en niet wegkomen de vele pillen hadden mijn stembanden en tong doen opzwellen en pijn voelde ik niet uiteindelijk drong er nattigheid in hei maakte mij schoon ik hoorde hem zijn toog en kleding goed doen ik werd door geroepen jongens terug in mijn bed gelegd en een aantal dagen later was ik weer een beetje op de been voelde geen heette verwarming meer had geen pijngevoel in mijn handen langzaam mar zeker knapte ik op en einde 1965 ben ik voor het laatst weggelopen ik nam een paar jongens mee en dat scheen het einde te zijn.
Ik heb twee maanden in de kachotten gezeten dag en nacht allen schoolwerk mocht ik doen en tenslotte begin januari zi rond 6 januari werd ik savonds in het kachot bezocht door adjunct pater van doorn, deze zei mij dat ik naar het poortje in Groningen ging de volgende dag.
De laatste avond werd ik onder de douche gedaan door marcellinius hij wreef mij in met dampo en vicks tegen verkoudheid gaf mij een klap in mijn maag en liet mij nogeen keertje het bad met urine wat stonk schoonmaken vracht mij terug naar de kachotten.
De laatste nacht was aangebroken, de volgende ochtend vroeg werd ik door br wenceslaus in burgerpak gebracht via maastricht met de trein naar utrecht en daar nam mijn voogd mijnheer van de pas mij over.
In de avond kwam ik in het poortje aan, de vergaarbak van alles wat onhandelbaar was in sint Josef.
Ik weet nog dat iedereen mij het beste wenste bij het weggaan van sint Josef en ik was zo blij ,erger kon
En zou ik het nooit kunnen krijgen einde van sint Josef bittere herineringen waar ik nog vaak in de nacht huilend van wakker wordt in mijn nachtmerries en dan ben ik opnieuw even terug in het verleden.
Het was mijn zwaarste tijd en sindsdien heb ik mij vies en smerig en besmeurd gevoeld mijn seualiteit is nooit geweest wat het moest zijn ik was bang geworden van warmte en echte aandacht ik was echt een eenling geworden en kon niet tegen het alleen zijn. Dit alles dank zij de zorgen van sint Josef waer ik opvoeding en onderricht zou krijgen en een veilige plaats nooit en te nimmer was er iemand van de raad van kinderbescherming nooit geen voogd tussendoor het was een bolwerk van macht en misbruik en slechtere uitdrukking kan ik nog niet vinden.
Nooit en te nimmer mag wie dan ook zulke dingen doen geen enkel gedrag excuseerd deze beestachtigheid ik was dar geplaatst door de kinderechter en kinderbescherming voor veiligheid en rust ik kreeg een oord van marteling misbruik vernedering en diepeeenzaamheid en willekeur dat alles gedaan in sint Josef toen de heilige broeder van sint joep, en dat alles moest ten goede komen an de toekomst van een jong kind weggehaalde uit een wereld die niet goed zorgde voor een kind en terechtgekomen in het meest afschuwelijke oord waar ik ooit in mijn jonge leven ben geweest.
Jarenlang heb ik gezwegen heb mij dagelijks soms tig keren gewassen en gedouchd ik heb later mijn lichaam gesneden met scheermesjes ik wilde alleen nog maar lichamelijke pijn voelen het mentale was te erg.
Ik heb getracht mij te sucideren ik heb mensen en familie gemanupuleerd ik heb me jaren minderwaardig en schuldig gevoeld ik heb me geschaamd ik voelde mij miskend niet waardig om mee om te gaan. Dit is nu wat ik nog steeds voel maar mijn weg na sint Josef was nog slechts aan het begin
1966 t Poosrtje Groningen.
Begin Januari werd ik gebracht door broeder wenceslaus van sint Josef naar Utrecht, daar op het station werd ik overgenomen door mijn gezinsvoogd dhr w.van der pas.
Tegen de avond kwam ik bij t, Poortje het vroegere oude rode burgerweeshuis in het centrum van stad Groningen.
Het was een gesloten instelling en werd geplaatst in de benedengroep hier waren veelal kinderen en enkle broertjes waarvan de moeder was overleden.
De leiding was dhr Oosterhuis Dhr Eiking, Dhr Dijkstra en dhr Zeeman.
Het was de eesrste avond vrij goed er was juist een verjaardag en ik werd hartelijk ontvangen.
Er mocht niet gerookt worden eten werdt gedaan in de grote etzaal de enigste plek waar de groepen samen kwamen.
Er werd gevoetbald op een binneplaats en al gauw moest ik medoen.
De slaapzalen waren aan een lange gang met aan de kant binnenplaats kamers met zo een 4 a 5 jongens.
Ik ben daar geweest er was niet zo een willekeur van onmenseelijkheid het was een paradij vergeleken bij sint Josef.
Er waren wel een paar leiders te weten terpstra en schoenmakers die er behagen in schepte je bij de vingers te pakken en zo hard te knijpen ieder aan een kant dat je op je knieen ging.
Het gebeurde wanneer een van de jongens over de wc bril had geplast dat de hele groep soms uren niet naar het toiilet mocht voor de geen die het had gedaan zich had gemeld.
Dhr oosterhuis een oud bokser had wel vaak de neiging om heel kwaad te worden en dan hard te slaan.
Verder was er dhr zeeman deze zat op de bank met een langepijp altijd te roken en dan had hij zijn hand in het bloesje van een van de broertrjes die kwamen uit beverwijk en dat gaf problemen dit werd door gegeven naar andere groepen en er ontstond een rel die gesust moest worden door van de laan dat was de direkteur,
Er werd aan goedkope kinderarbeid gedaan wij moesten bonbons caramels en chocolade inpakken voor vroom en dreesman en echt daarvoor werdt nooit betaald.
Het was een zware winter en men had de neiging en later ded men dat ook om de jongste zonder jas de binneplaats te laten sneeuwruimen dat was op den duur zwaar en koud.
Er is een situatie geweest die ik niet vergeet eiking was een kalende man en als je iets verkeerd had gedaan zo had ik brood weggegooid wat te veel was soms als je veel at dan werd er een schaal met kapjes voor je neergezet en je moest eten tot je plofte ik had de laatste kapjes in mijn hemd laten glijden na het avoneten nam eiking mij apart en moest het brood te voorschijn halen als straf moest ik drie verdiepingen op mijn knieen de trappen op en af verder de gang langs de slaapzaal op mijn knieen door en om de meter de grond een kruisje geven met mijn tong.
Dit was erg rot maar voor mij verdween het in het niet wat er vroeger was gebeurd.
Tijdens een paasvakantie naar huis ben ik niet teruggekeerd kwam een dag later terug werd in een isoleer opgesloten kreg bezoek van spithorst de adjunct directeur en van de laan de directeur deze waren erg kwad spithorst sloeg mij in de separeer beneden bij de wasserij links en rechts in het gezicht later stond van de laan driftig voor mij enkle tikken en na een paar dagen werd ik in en korte broek in afzondering gezet en daar moest ik assen spaken voor fietswielen later nog eens zo een 200 kg cokes afwegen in zakjes verder zo een 30 dozen met ijsbonbon daar mocht je beslist geen van nemen.
Later moest ik op blote voeten onder leiding van dhr zeeman een granieten douche vloer schoonschrobben de zeepplekken konden er niet af maar enkele avonden schrobben scheen meer voor zeeman zijn plezier te zijn dan dat het nodig was.
Verder heb ik daar een aantal maanden doorgebracht en plotseling in Augustus kreeg ik de boodschap morgen mag je naar huis.
Ik pakte mijn koffer in en de volgende dag reed ik met de trein terug naar Rotterdam dit was ca eind augustus begin september 1966 er was weer een tehuis periode voorbij.
Thuis geplaatst ging het niet lang goed ik was bang in de nacht liep vaak weg grote conflicten met mijn moeder ik vluchtte weg schreeuwde tegen mijn moeder dat ik haar haatte en ik vluchtte dan naar mijn grootouders van vaderskant maar mijn voogd van de pas belde savonds op en zo moest ik weer terug naar huis.
Eigenlijk voelde ik mij een vreemde ik zwierf op straat stal geld van huis en uiteindelijk toen mijn stiefvader in en gevangenis zat voor rijden onder invloed ben ik na een ruzie met mijn moeder wegelopen en ben in Amsterdam terecht gekomen.
In Amsterdam heb ik avonden gezworven en al gauw kwam ik in de buurt van het centraal station en daar ging ik urinoirs opzoeken.
Het was een soort spanning ik vond het verschrikkelijk het was net alsof ik alleen maar misbruik en ellende wilde alsof ik niets anders gewend was.
Daar heb ik overstraat gezworven en middels een home bar ging ik met een man mee naar huis dez evond mij te jong later kwam er een noordafrikaanse man later bleek marokkanen die nam mij mee naar huis en wat niet de bedoeling was ik werd van achteren genomen door vier marokanen en daarna op straat gedumpt.
Mijn moeder had mij opgegeven als vermist en enkele dagen later werd ik aangehouden en als gesignaleerd gezien en terug gebracht naar Rotterdam hoofdbureau en in de late avond kwam mij moeder mij ophalen.
De tijd daarop werd het steeds slechter en na vele wegloop partijen en mij ophouden in parken werd ik op een dag aangesproken door twee mannen inburger die maakte zich niet bekend en vroegen mij of ik wist wat er in de parken gebeurde ik was 14 jaar.
Ik zei dat daar mannen bij elkaar kwamen zag geen kwaad erin en ze vroegen mijn adres van thuis en gingen.
In de avond kwam ik thuis mijn moeder en vader zeiden niets er werd gezwegen en de volgende morgen aaan het ontbijt greep mijn moeder een broodmes stond boven mij en schreeuwde ik steek je nog liever dood dan dat je een flikker wordt mijn twee zusjes begonnen te huilen ik ook en rende de trap af huis uit.
Nadat ik een broomer zag staan en ik hem wilde proberen te pikken werd ik aangehouden door een agent in burger.
Op het hoofdbureau werd ik vast gehouden het liep tegen de kerstdagen men vroeg mij alles over mijn gezinsvoogd of ik wel eens bij hem in bed had geslapen ik wilde daarop geen antwoord geven het was mijn enigste plek waar ik kon zijn als ik het huis uitvluchtte.
Het is wel gebeurd dat ik vaak met mijn voogd naar huis ging hij kuste mij en ik lag tegen hem aan maar dat durfde ik niet te zeggen.
Uiteindelijk mocht ik kerstavond naar huis de sfeer thuis was niet goed ik had geen kersgevoel en voelde mij er niet bij horen uiteindelijk ben ik weggelopen die avond en via het huis van mijn voogd waar ik naar toe wilde werdt ik opgewacht door de zedenpolitie, ik mocht niet op die plek meer komen,kwam ik weer bij de kinderpolitie en op het hoofdbureau kwam de kinderrechter en ik werd geplaatst in opvangcentrum huize welkom in de weerdjesstraat in Arnhem het was toen Januari 1967.
Huize welkom was een gesloten instelling met veel disipline vaak keihard maar daar hebben geen excessen zich voorgedaan. Ik ben daar gebleven tot eind september , en mocht van de kinderechter weer naar huis.
Inmiddels had ik er een halfzusje bij gekregen.
Ik werd een beetje versleten als half homo mijn moeder was een vreemde voor mij geworden mijn vader werkte hard ik had weinig kontakt thuis en een gevoel van thuis had ik niet ik was altijd voortdurend op de vlucht ik moest in beweging blijven.
Ik merkte dat ik snel boos was erg snel kwaad huilen kon niets hebben en was voordurend op zoek naar avontuur spanning en angst
Uiteindelijk ben ik in Rotterdam na een weglopen van huis een kerk in Rotterdam binnengegaan heb brandje gesticht en men vond toen dat het afgelopen moest zijn en ik zou een veroordeling krijgen men sprak al van jeugd tbs.
Op het hoofdbureau werd ik verhoord en ik ging begin november naar het huis van bewaring aan de noordsingel als jongste van 15 ik was de enigste die zat op de e vleugel en het gekke was ik vond het niet erg de deur zat dicht niemand kon bij mij komen.
Tijdens de zitting op 28 november 1967 verklaarde een officier van justitie dat ik als kind als en zwijn had geleefd letterlijk ik werd zo kwaad dat meester van opstal gelaste mij vasttehouden en toen riep ik een kind leven als een zwijn ben ik een misdadiger en meester van opstall zei ja pietje dat ben je.
Ik weet dat mijn moeder huilde ik wilde naar de rechttafel lopen en schreeuwde vuile fliker tegen mijn kinderechter de hele zaal in rep en roer ik kreeg een paar klappen met een gummiknuppel en kreeg jeugdtbs en werd afgevoerd veroordeling was een feit.
Na de zitting een paar dagen kwam de kinderechter mij opzoek en zei pietje pietje jij bent toch geen homo,
Ik vloog hem aan en een bewarder trok mij weg en ik werd onderin een observatiecel gestopt waar ik naakt was en zat op en matras toen kreeg ik voor het eerst medicijnen en begon mij zelf te snijden en lichaamsdelen af te binden en ik mocht niet in de cel blijven en werd geplaatst begin 1968 in het loydd hotel in Amsterdam een opvanghuis deels jeugdgevangenis voor kennelijk jongeren die niet helemaal in orde waren.
Daar werd ik veelal in de gaten gehouden door medisch personeel maar mij alleen te laten zonder kontrole was gevaarlijk en via psychiater dr Veldman wer ik op 18 maart 1968 voor het eerst opgenomen op paviljoen drie van het wilhelmina gasthuis Amsterdam op een gesloten afdeling ineens zat ik tussen gekken zo drong het tot mij door maar ik mocht er niet uit.
Via professors en doktoren kreeg men wat konakt ik kreeg daar de eerste slaapkuur en injecties waar nog jaren van zouden volgen en die mijn been verpest hebben.
Ik werd opgesloten in spanlakens vloog broeders en doktoren naar de keel en helemaal plat geslikt en gespoten werd ik eind juni teruggebracht naar en observatiecel in huis van bewaring opnieuw in Rotterdam waar ik al was geweest en in juli 1968 werd ik geplaatst rijksinrichting voor jongens OP DEN BERG aan de utrechtseweg 247 in amersfoort een rijksinstelling voor jongens met tbs.
OP DEN BERG RIJKSINSTELLING VOOR JEUGD TBS AMERSFOORT JULI 1968.
Ik werd gebracht door een busje van de dienst parket en werd ontvangen door directeur mijnheer Fluit.
Mij werden de regels uitgelegd en men zei dat men het wilde proberen op de open afdeling ,ik werd geplaatst op groep acht bij de heer Elshoff een man van middelbare leeftijd.
Zoveel jaren later mag ik stellen dat dit een van de leiders zijn waar ik goede herinneringen aan heb overgehouden.
Werkzaamheden deed ik op de werkzaal de metaalafdeling, technisch was ik beslist niet.
Er was een puntensysteem daar werd naar gelang uitbetaald een maal per maand.
Over het algemeen kwam ik direct in kontakt met jongens die toch al heel wat op hun kerfstok hadden en ik hoorde er niet zo bij, ik was het kneusje met psych problemen .
Ik zonderde mij vaak af en was het middelpunt van opmerkingen vanwege mijn stijf been. Langzaam aan begon ik depressief te worden en men besloot mij vaker te isoleren en kreeg kontakt met een psychiater.
Het heeft uiteindelijk geleid tot vele opsluitingen gebruik van zware medicijnen en tenslotte toen mijn zelfbeschadigingen zo erg werden werd ik nachtenlang opgesloten in een doofpot een ruikte die geluidsicht was en stikdonker.
Ik hoorde alleen mijn zelf zag geen hand voor ogen en kwam er slechter uit dan beter.
Ergens een jaar later ben ik weggevlucht en klom over de hekken richting de spoorbaan enkele mesen hadden mij gezien en terwijl ik stond te wachten voor de aanstormende trein stopte een gierende auto achter mij en werd ik weggetrokken een groepsleider die geschrokken was gaf mij een zoen en zei blij dat je er nog bent .
De situatie veranderde en voor mijn veiligheid werd ik onder toezicht gesteld en uiteindelijk in een nach dat ik een beetje doorgedraaid was heb ik een huiskerk deur open getrapt de kerk gesloopt men sleepte mij naar de doofpot en was zo door de war dat ik opgenomenn ben op een paaz afdeling van ziekenhuis delichtenberg en lag daar drie maanden vastgebonden in een isoleer geen beweging en vol geduwd met medicijnen en injecties onsteking aan aders en ik heb weken niet kunnen lopen uiteindelijk werd ik gebracht naar huize padua in boekel brabant ook daar werd ik vaak geisoleerd vertoonde aggressief gedrag dwangbuizen en toen op last van de kinderechter werd ik van de tbs ontslagen en geplaatst met rm in willemarntshuis in utrecht en heb daar talloze behnadelingen ondergaan shock terapie en slaap insuline kuren en uiteindelijk werden het dwang buizen omdat ik regelmatig door ramen heen dook dit heeft geduurd yoy 1973 uiteindelijk kwam ik via een therapeutische kliniek meer gehospitaliseerd dan beter terug bij mijn ouders in juni 1973 weer thuis in Rotterdam.
Na een overdosis tabletten en mij opengesneden benen en armen en verdere verminkingen werdt ik opgenoemen in st bavo zieknhuis in noordwijkerhout daar heb ik 6 maanden in isoleers gezeten en tenslotte na een zelfmoordpoging in 1974 met 25 zware tabelletten werd ik met bijna dood en coma opgenomen voor 23 dagen en a een jaar ziekbed kon ik weer een beetje lopen had suikerziekte lleverstuk en kon lang niet praten gehugen kwijt en uiteindelijk na een jaar zwaar ziekbed werd ik iets gezonder en uiteindelijk kwam ik weer thuis bij mijn ouders in 1976, ik wwas een wrak en gehospitaliseerde patient een psychisch en lichamelijk wrak..
Eind 1975 kwam ik in sintjoris gasthuis met veel agressie en een delikt leek niet verweg meer ik was een onplofbaar element.
In november vond men dat ik weg moest ik liet mij de les niet lezen diir de arts werd op straat gezet en bleef thuis geen aandacht geisolreerd in het gezin thuis leefde helemaal alleen toebn weggegaan op kerstavond opgenomen in delta in begin januari weggelopen en kwam vol agressie terug op schiphol vroeg om hulp een arts vond mij niet gek genoeg en in januari de dertiende stal ik eeen groot mes een onschuldig man kwam daarbij om het leven en wat nooit had mogen gebeuren en wellicht voorkomen had kunnen worden ikm had iemand vermoord en een lange tijd van hechtenis brak aan huis van bewaring rpi in Eindhoven selectie instituut en toen in 1977 veroordeelt tot een tbs een half jaar later opgenomen in de van mesdagkliniek in Groningen waar ik tien jaar zou zijn een tijd van zelfverminkingen maanden isoleers prychosen pogingen tot siucide en uiteindelijk na prychtherapie werd ik ontslagen uit de tbs in juki 1987 ik was vrij man maar vrijheid zit in je en ik was niet vrij mijn verleden enschul voor de gepleegde moord drukte op mij geen kontakt met familie en en keven van zwerven begon land in land uit psychiatrie in binnen en buiten land en uiteindelijk kwam ik in in 1989 in zuid laren denneoord en toen op de sga afdeling van zieknehuis de grote beek de vergaarbak van de psychiatrie.
Het is nu 1989 opgenomen op een zware structuur afdeling van de grote beek in Eindhoven.
Daar maanden isoleer vele zelfmoorpogingen en agressies ik gaf zo cent meer voor mijn leven dooor veeel weglopen werd mijnmachtiging eraf gehaald en werd ik op straat gezet nu was het 1993. Terug bij af weinig verander veel littekens rijker en de sintjosef nachtmerrie duurde voort
Willem Arnszshuis Agnietensraat Utrecht Maart 1970.
Vanuit Op Den Berg in Amersfoort werd ik vanwege onhandelbaar en suïcidaal gedrag
Geplaatst in een inrichting in Utrecht.
Ik kwam terecht op de buitenafdeling een huis aan de overkant van de kliniek.
Het was een afdeling waar dr. Van nuenen de arts was Dr. Amir was de behandelend psychiater.
Voor mij was het een vrijzijn van de instelling Op Den Berg wat toch een jeugdgevangenis was.
In eerste instantie gaf een nieuwe omgeving rust maar zoals elders kwam de onrust de herinneringen aan vroeger jaren.
De artsen zeiden dat ik sprak alsof ik en boek voorlas ik was kil clean geen emotie het was een opsomming alsof ik een reisverslag gaf van mijn leven.
Op een of andere reden werd ik wakker op de gesloten afdeling van zaal 7 in het huis.
Men vond dat ik eens een slaapkuur moest hebben.
Talloze injecties met geen slaap was het gevolg blijkbaar was er ergens verzet in mij ik durfde wilde mij niet over te geven alsof ik geen regie uithanden wilde geven.
Uiteindelijk kreeg het middel sommifeen ook bij mij de overhand, niet wetende dat dit een middel was wat gevaarlijk was, het ging stapelen en mensen kregen meer schade dan baat bij het middel, tijd eigen er was niet anders dan largactil, nozinan en phenerghan dit werd gegeven aan iedereen, normaal bij onrust en er was toen niets anders.
Drie weken gelegen in een isoleer en daarna eruit.
Op die afdeling waren er een aantal homo verplegers en terwijl ik op bed op een zaal moest uitrusten, stalen zij de show met hun gedrag.
Na de eerste periode kwam er een nacht dat ik verschrikkelijke hoofdpijn kreeg ik kan mij niet herinneren ooit zoiets gevoeld te hebben ik spuugde had koorts en ik zag geen arts.
De volgende dagen begonnen de pesterijen door verplegers althans zo zie ik het nog heb mij nooit aan laten parten dat ik paranoia was geweest.
Daarna was ik zo bang ik sprong door ramen heen dook door ramen heen moest naar ziekenhuis om opgelapt te worden.
Werd vastgebonden op stoelen en uiteindelijk kwam er weer de rust ik liep vaak weg en uiteindelijk
Stond daar tegenover een straf van opsluiting in een dwangbuis en het geven van apo spuiten als je dan in beweging kwam dan werd je hondsziek een middel om te corrigeren.
Er was een keer dat ik terug kwam en een broeder moest je voor dat je in een dwangbuis werd gedaan in bad doen een ruimte afgezonderd.
Deze man was carl Theunissen een diikke jonge homo verpleger.
Hij zei als je mij even pijpt zorg ik dat het geen twee weken dwangbuis wordt maar een. En men moet weten een dwangbuis je kan geen armen bewegen achter vastgemaakt met een leren riem en je enkels vastgebonden benen gespreid en dan twee weken afhankelijk zijn niet zelf naar het toilet,
Op alles moest je wachten, je werd gewassen kon niets doen als er gevaar dreigde, er werd niet tegen je gesproken je werd genegeerd zo wilde men raar ergernis gedrag , uitbannen.
Ik deed dit bij die verpleger toen hij klaar was gekomen lachtte hij mij uit en zei zodat was dat en jij twee weken in het jak{ dat was de bijnaam voor dwangbuis}
Mensen werden doodsbang als die term uitgesproken werd.
Ik werd zo furieus sprong uit bad omhoog en kon hem wel wurgen iedereen kwam binnen stormen alles viel over mijheen en ik werd afgevoerd zo werd ik 5 weken vastgelegd genegeerd en vernederd de broeder liep rond en was koning en keizer hem werd niets gemaakt.
Later schreef ik een brief naar de kinderechter en vroeg of hij mij wegwilde halen breng mij naar de gevangenis og moet ik eerst een moord plegen.{ deze brief is later na het delikt uit een dossier naar voren gekomen en gebruikt bij mijn beoordeling of ik in de tbs moest of niet}
Dan weer terug denken niemand wist iets niemand had iets aan zien komen??
Bitter bitter.
Uiteindelijk werd ik in 1973 geplaatst in een terapeutische gemeenschap leerde een vrouw kennen verloofde zij werd zwanger van hervormde huize en op advies van de arts dr Kluin werd een abortus gedaan in ziekenhuis Overvecht te utrecht,
Heb vier dagen gewacht op mijn verloofde die was depressief en na die dagen zij ze ik zie het niet meer zitten zij verdween ik heb haar nooit meer terug gezien een abortus gehad en een vriendin de eerste in mijn leven die ik vertrouwde verliet mij ik draaide door sloeg alle ruiten in kwam in een separeer en eind juni 1973 werd ik op staat gezet ik was niet behandelbaar weer terug naar het huis van mijn moeder een ervaring rijker een illusie armer.
Sint Bavo Noordwijkerhout Juli 1973 tot Juli 1976.
Na het ontslag uit utrecht wegens niet handelbaar kwam ik terug bij mijn moeder en tweede vader in Rotterdam.
Inmiddels was ik uitgegroeid tot een onvolwassen vent die mijn moeder meer in de weg zat en ik leefde op tabletten.
Vanuit utrecht kreeg ik recepten voor medicijnen mee en na inwisselen bij een apotheek liep ik op zak met voor drie manaden slaaptabletten zo een 90 isonox tabletten en twee maanden valium 10 mgr. Totaal beschikte ik over zo een 150 tabletten waar je drie olifanten mee om kon brengen.
Mijn ouders stonden op een camping in Zeeland en het gebeurde een van de eerste weekenden dat ik daar wegliep op mijn sloffen .Diep in de nacht liep ik langs de snelweg en kreeg van een vorbijrijdende auto een lift naat bruinisse. Daar liep ik door de straten en er stond een huis open.
Ik ging naar binnen nam een tas van de bank haalde portomone eruit en met een taxi ging ik naar Rotterdam, uiteindelijk zag ik niets meer zitten.
Gaf mijzelf aan en werd gezet ergens in en ruimte van recherche alles was mij eraan gelegen om opgesloten te worden.
Inmiddels was politie in bruinisse gebeld en ik keek naar buiten vanaf een vierde verdieping ik wilde door het raam duiken dit lukte niet een rechercheur gaf mij een klap in de nek en net voordat ik languit ging hoorde ik iemand zeggen:Hee ben je gek dat is een geestelijk gestoorde die mag je niet slaan.
Daarna kreeg ik een tablet , werd in de middag gebracht naar politie bruinisse en na overleg met officier van justitie werd ik niet vervolgd ik moest wel opgenomen worden.
Mijn ouders die inmiddels mij opgehaald hadden brachtten mij naar de ggd in Rotterdam en na uren praten werd ik opgenomen voor het eerst in deltaziekenhuis.
Omdat ik het niet eens was met het opsluiten in een ruimte werd ik een dag later op straat gezet ik bleek niet welkom zei te veel was niet onderdanig en te mondig.
Weer terug naar huis heb ik een van de nachten daarop de tabletten ingenomen en mijzelf opengesneden ik werd wakker enkele dagen later in sint bavo noordwijkerhout en mijn moeder had inmiddels getekend voor opname en mij uithanden gegeven aan de psychiatrie daar.
Ik hoorde later dat het kantje boord was mijn stiefvader had mij horen vallen zag mij onder het bloed en ambulance kwam mijn ouders waren ten einde raad en hebben toegestemd in een opname met machtiging ik had gen kans meer vrijwillig weg te gaan.
Vanaf de opname afdeling werd ik geplaats op zaal 1 een gesloten afdeling, maakte kennis met dr john verhaegen een belg, een man die ik nooit zal vergeten te meer daar ik nooit een onmenselijker arts heb meegemaakt in mijn leven.
Er werden mij regels gesteld die leken op een kazerne geen weglopen bedtijden geen agressie geen automutulatie en veel medicijnen.
Ik liep twee maal weg en de derde kaar werd ik ontvangen met drie injecties in mijn benen en verdween in een isoleer, geblindeerd met een plastieke emmer met tien liter water een papieren beker een betonnen bed met matras geblindeerde ramen dubbele deur met boven in een kijkglas.
Het was oktober 1973 ik zou er uit komen in april mei 1974. Snachts vroeg ik brood en kreeg het ik eette alleen en dronk water kwam nooit buiten en werd volgooid met nozinan.
Er zijn momenten dat ik letterlijk gilde en verhagen smeekte om mij eruit te gaan ik heb op mijn knieen voor hem gelegen en geroepen ik doe alles wat je wilt, maar hij liet mij er niet uit.
Na maanden woog ik 95 kilo opgeblazen volgevreten en kon amper lopen.
Toen mocht ik een kwartiertje per dag eruit en dat een week lang zo werd opgebouwd de terugkeer naar de afdeling er was uitgerekend dat ik in juni weer de hele dag uit de isoleer zou zijn.
Echter halve wege kreeg ik het aan de stok met en verpleger en wegens dit gedrag werd alles teruggedraaid en begon ik opnieuw uiteindelijk kwam ik ergens eind juni uit de isoleer en werd opgesloten op een kamertje.
Na ongeveer
In die dagen werkte een medepatiënt op een verpleeg afdeling deze had de hand weten te leggen op en pot vesparax het zwaarste slaapmiddel wat er was in die tijd en later verboden werd.
Ik had met de man op mijn kamer afgesproken dat wij samen er een eind aan zouden maken.
Op een woensdag ik denk zo 26 febrari 1975 mijn kamergenoot was op de arbeidsafdeling nam ik alles in ik ging op bed liggen hetgeen ik weet is mij weken later verteld.
De man kwam tussendoor terug van de arbeid vond mij waarschuwde de verpleging ik werd geintubeerd met politie voorop in ambulance naar akademisch ziekenhuis in leiden gebracht en na vele pogingen 23 dagen comateus te zijn werd ik wakker was geheugen kwijt suikerziekte etc er was niet veel meer over van mij.
Terug in sint bavo heb ik een jaar ziekbede gehad en uiteindelijk mocht ik terug naar de afdeling waar alles was gebeurd.
Het duurde niet lang er was een patient erg dominant en deze begon te sarren te meppen en niemand greep in ik vluchtte naar de keuken en uiteindelijk in de nacht liep het zo op dat ik hem stak met een schaar en uiteindelijk werd ik in een cel gezet maar dar ik gek werd en met mijn hoofd tegen de muur liep werd ik een week vastgebonden.
Uiteindelijk kwam ik terug en Dr, verhaegen gaf mij alles wat ik wilde aan medicijnen als ik er maar geen eind aan maakte.
Totaal gedrogeerd heb ik geleefd tot ergens eind 1976 en na keer op keer onvluchtten besloot men mij eruit te zetten en keerde augustus 1976 terug naar mijn moeder een gedrogeerde en gehospitaliseerde robot was ik geworden.
Mijn moeder irriteerde zich aan mij en via omzwervingen kwam ik in het sint Joris gasthuis in delft en uiteindelijk na weken onenigheid werd ik door dr de Swart op straat gezet mij moeder nam mij in huis ergens eind oktober begin november en zei dit is de allelaatste keer hetgeen ook zo zou zijn.
Ik ben met veel strijd ruzie gebleven tot kerstavond 1976 bij mijn moeder thuis in rotterdam
Januari 1977 maand van het delikt de dagen vooraf.
Eind december 1976 vierde ik de kerstdagen thuis, althans was de bedoeling.
Mijn vader moeder en drie zussen zaten in de kamer, realiseerde mij eigenlijk dat ik een buitenstaander was geworden beetje bitter,niet opgegroeid in een gezin een ieder was die avond bezig met kerstgevoel, ik heb het altijd verwenst kers was voor mij buiten zijn geen huiselijkheid ik was gewend met kerst een outsider te zijn, kerstmis was nu niet het huiselijke feest wat het voor velen misschien wel was. Ik besloot weg te gaan heimelijk zonder wat te zeggen ging ik de straat op ik was geladen vol met bitterheid kwaadheid,gevoel van besmeurring alsof ik melaats was of iets dergelijks, ik was en geladen stuk buskruit.
Via Amsterdam waar ik een nacht rondliep kwam ik vroeg in de morgen weer terug in Rotterdam zocht kontakt met de GGD maar niet op tweedekerstdag.
In de avond aangeklopt laat bij het leger des heils te woord gestaan via een raam op de derde verdieping via een telefoongesprek met ggd man/vrouw moest ik zeggen ben gestuurd door ggd,
Dit werd geverifieerd en ik mocht binnenkomen. Restanten van een kerstviering kwamen me tegemoet, geslapen als het kon ergens op een stapelbed mijn schoenen aangehouden, was bang dat ze afgestolen werden werd het ochtend en uiteindelijk gegaan lopende naar de ggd.
Daar werden mij de gebruikelijke vragen gesteld, wanneer voel je het beste in de ochtend of avond? Wanneer slaap je goed ? Hoe is met de eetlust ?
Er werd kennelijk een grafiek bekijken alsof een multiplechoice en zoveel procent volgens de grafiek, gaf aan dat ik in depressieve staat was. Ik kon met openbaar vervoer naar het DeltaZiekenhuis in Rotterdam.
Het Deltaziekenhuis stond gelijk aan Gekkenhuis.
Daar opgenomen op paviljoen walestijn verplegers die nauwelijks aandacht besteden aan mensen.
Probeerde nog wat gesprekken aan te gaan ik werd norser en norser, uiteindelijk kwam het oudejaar een beetje drinken oliebolletje en de klok sloeg Nieuwjaar 1977 was ingeluid.
Op nieuwjaarsdag in de avond kwam een zustertje er is bezoek daar stond mijn moe en pa, ik geloof dat ik alleen maar nors bot onverschilligheid gaf, er was geen kontakt mogenlijkheid meer ik was al ver weg van iedereen en de wereld ik zat in en vacuum van opgekropte woede verdriet en wat er meer was.
Enkele dagen later liep ik weg ik wist bij god niet waar heen, via bergen op zoom en brussel kwam ik uiteindelijk aan in Luxemburg stad.
Midden in de winter sneeuw ijs, ik weet dat ik mij afvroeg wat doe ik hier nu in godsnaam wat nu.
Er ging ergens en bus naar Echternach laat in de avond kwam ik daar aan en via een kerk waar ik aanklopte kwam ik in een ziekenhuis terecht daar lag ik drie nachten , er kwam een priester die had geen belangstelling daar hij ervan uit ging dat Nederlanders evangelisch waren of hervormd, uiteindelijk omdat ik te kennen gaf ben katholiek heb ik even gepraat, weet beslist niet meer waarover. Enkele dagen late kwam een busje deze bracht mij naar een vliegveld en met een blauw vliegtuigje werd ik teruggebracht naar Amsterdam schiphol.
Toen ik uitstapte hoorde ik mijnheer rietveld mijnheer Rietveld, daar stond en man in zwart ggd uniform van Schiphol.
Deze nam mij mee ergens naar een kantoor, Wat nu heb je iemand waar je heen kan , tja heb nog wat oude vrienden vanuit de home sciene maar niemand gaf thuis, mijn moeder nee zat ik niet op te wachten die had al te kennen gegeven dit is de laatste keer dat je in huis kan komen.
Weer opnieuw door de knieeen gaan nee ik niet meer.
Goede raad is duur een arts van de ggd kwam er maar ik was kennnelijk niet in psychotische staat.
Ik kon nog helder praten en in tien minuten tijd kreeg ik te horen we geven wat brood, het spijt me dat we niets voor je kunnen doen.
Gewapend met brood werd ik gebracht naar Amsterdam centraal station.
Al lopende kwam ik in de Reguliersbreestraat ging de Hema in daar lagen messen verpakt eigenlijk zonder enig doel stak het in mijn binnenzak van mijn jas en wandelde naar buiten.
Ging naar het nabijgelegen Rembrandplein en daar waar eerst de eerste kontakten waren plaatsgevonden op een urinoir ging ik staan.
Mijn hart bonkte in mijn keel het karton weggegooid van het mes, ik draaide mij om daar stond een man in donkerblauwe winterjas, en in een automatisme ik stak het mes keek niet waar in zijn rug, ik schrok als boter ging het.
De man hoorde ik zeggen godverdomme.
Ik liep weg en liep over het Rembrandplein.
Jezus na een twee minuten stond ik verbijsterd mijn hart rende mijn bloed kookte. Ik liep naar singel ergens moest een politie bureau zijn. Voor dat ik daar kwam was er een ambulance een man werd weggebracht op brancard veel toeloop.
Ik ging naar binnen en zei ik geloof dat ik iets ergs gedaan heb, ik heb iemand gestoken met een mes.
Een telefoongesprek, met bureau singel hebben jullie hier een steekpartij gehad..stilte.. mooi dan hebben we hier de dader.
Even later werd ik gearresteerd nou ja in mijn lurven gegrepen en ik moest mij uitkleedden werd in een cel gegooid, een plastiek raam gaf uitzicht op een gang menig agent kwam langs en het enigste is dat die gestoorde die psychopaat.
Dat was het dan einde van de rit. Een paar uur later een hoge uniformagent en vroeg waarom niet in de arm gestoken waarom in de rug verdomme.
Zwijgen en zwijgen.
Later kwam een recher5cheur die zij kom mee kleding aan en kreeg koffie uiteindelijk komt verhaal eruit en stukje van vooraf.
De andere ochtend vroeg wakker gemaakt meegenomen en hij zei:
Pietje ik denk dat je nu niet meer na een gewone psychiatrische inrichting kan de man is overleden vanmorgen om 4 uur het is nu moord geworden dat veranderd de zaak.
Vanuit een soort trance luchtzak hoorde ik het aan, het was alsof ik leefde in een wereld die niet beston een luchtballon met5 gevoelloosheid.
Daarna even en paar dagen en toen naar het hoofdbureau in de nacht rende ik tegen muren een dokter gaf wat pillen die zelfde nacht door het luikje nog een paar, de andere dag mocht ik op bed liggen en tegen de avond douchen en opknappen ik zou voorgeleid worden.
De andere dag naar de Rechter commissaris een vriendelijk man die zei normaal laat ik iedereen voor mij staan maar u mag gaan zitten, alsof ik en gebroken kreupele was waar je ven medelijden mee moest hebben.
Opnieuw het verhaal kwijt, werd gezegd u bent de dader maar dit had nooit zo ver mogen komen./
Papier gekregen en werd gebracht naar de heksenketel de Koepel in Haarlem.
Werd op de BEGANE GROND GEZET DAT WAS VOOR DE GESTOORDE ZEI MEN LATER.
Een leven van huis van bewaring werd het, ik werd playboy dat is wc reiniger.
Als ik ergens kwam zeiden ze hee dolkie ik kan toch wel even gaan pissen zonder dat ik en steek in mijn rug krijg, kennelijk bajeshumor, ik slikte het en lachte maar er viel niets te lachen.
Als ik naar de badruimte ging liep tussen twee bewaarders in zei de geen achter mij en trok een zakmesje klapte het open en zei vooruit steek hem in zijn rug dat was bedoeld voor de bewaarder die voor mij liep.
Een beetje bitter lachje.. ik was eigenlijk stom verbaasd hoe kon ik hier leven in dat systeem.
Koffie die me geschonken werd door gevangene ging over mijn handen heen even sorry het is een beetje vol kleine pesterijen en ik was blij als de cel dicht ging.
Ik kreeg langzaam medicijnen ik sliep en anderen kregen lucht ervan ik had pillen ik had kennelijk macht.
Iedereen riep hee dolkie kreeg briefjes in mijn handen gedrukt met een man die stond te liften met een mes in zijn rug nar een ambulance. Ik lachte er viel niets te lachen, wat een wereld wat een kermis wat een waanzin.
In die dagen was ik geestelijk in een koker een droomwereld een totaal zijn in een buitenaards leven wat niet tot me doordrong.
Enkele dagen later kwam mijn eerste bezoek mijn moeder huilend bang was ze van mij een hoopje ellende alsof ze zelf zich schuldig voelde alsof het een schande was en ze zei ik weet bij god niet wat dit moet worden,,, waarom ben je niet naar huis gekomen waarom niet… gewoon ik hoefde niet te komen je deur was dicht Ma…. Ach je was altijd welkom zoals ik je zag op Nieuwjaarsdag in delta Rotterdam zo hadden ze je nooit mogen laten lopen ach.. met ons is in de jaren nooit rekening gehouden.
Ik dacht eigenlijk mens een beetje laat ja nooit heeft iemand ooit een poging gedaan te luisteren te zijn geen kletsen maar waar was ik opgegroeid buitenshuis kijkende naar een wereld waar ik deel uit van wilde maken.
Totaal weggegroeid van een normaal gezinsleven.. alsof ik wist wat dat was..
En nu een huilende moeder een hoop zelfbeklag ik had het gehad ik wilde terug naar mijn cel.
Iedereen laat je groeten joke loes en liesbeth en natuurlijk mijnheer van de pas mijn voogd die zo betrokken is geweest bij je leven.. een heleboel bla bla bla achteraf kalf verdronken even de put dempen.
Terug in de cel Jezus langzaam drong tot me door wat had ik in godsnaam gedaan hoe makkenlijk was het iemand te doden wie was ik wat was ik nog waard.
Langzaal aan ging ik steeds dieper via automutulatie en pillen observatiecellen kwam ik uiteindelijk in het POK in utrecht terecht.
Een dokter vroeg mij naar de situatie thuis ik wilde niets kwijt over mijn moeder.
Een stapel dossiers ik geloof drie meter werd voor mij neergezet alles was verzameld dat was ik meters dossier en nu werd het doorgespit.
Kreeg tussendoor te horen dat ik vroeger al aangeboden was ergens in 1969 van uit Opdenberg in Amersfoort maar situaties waren niet urgent genoeg dus veel gebazel van wat had gemoeten.
Ik had geen behoefte om te praten verhalen te vertellen ik wilde alleen zijn niets om mij heen ik weigerde om verder vragen te beantwoorden en werd terug geplaatst in Haarlem vandaar uit naar de RPI omdat ik niet veilig was in het huis van bewaring ik had hulp nodig. Intensieve hulp juist nadat ik een onschuldig iemand had vermoord nu kon het wel nu moest het in belang van de veiligheid, ik vroeg mij af wat met mijn veiligheid wie was er toen die jaren.. waar waren jullie toen er was niemand het gaf me een bitter gevoel.. eerst moet er iets gebeuren wilde je gehoord worden en nu nu ging de aandacht uit naar het beveiligen van een samenleving.
Hoevelen zijn in een andere samenleving niet talloze keren o,m zeep gebracht hoevelen hebben niet geschreeuwd en zijn nooit gehoord. Ik was ziek ziek van alles en bovenal van mijzelf.
Ik besloot zelf om een tbs te vragen iedereen verklaarde mij voor gek vragen om een tbs dan moet je gek zijn, ik wilde niet in een gevangenis ik wilde gewoon rust meer niet, wat tbs was wist ik niet intereseerde mij ook niet. Ik wilde weg van een wereld die mij uitgekotst had en waarin ik te vaak had rondgerend. En uiteindelijk een ander en mij de doodsteek hadgebracht.
Beter vast dan los, uiteinelijk zei de rechter uw vraagt om een tbs en om uw behandeling te kunnen starten doe we ook uitspraak u wordt veroordeelt tot een tbs.
Later in de krant stond dat ik en goedogende en correct sprekende man was die het moordwapen zag en zei het spijt me het spijt me.
27 juli 1977 dag van begin tbs die zou duren tot 1987 juli.
De Dr. S van MesdagKliniek Groningen Februari 1978 –Augustus 1987.
Op 18 februari 1978 werd ik gebracht naar Groningen. Het Selectie instituut Utrecht ,had besloten dat dit voor mij de beste plek voor behandeling zou zijn.
Ik kwam binnen in een gebouw vol met deuren camera,s grote beveiliging en werd geplaast in de bunker of wel een afdeling voor intensieve behandeling verbeef in twee ruimte,s een woonafdeling een slaapkamer .
Geen tralies een dikke ruit met alarmdraad erdoor muren beveiligd met alarm draad dit ter preventie tegen uitbraak.
Keek uit op een binnentuin met verder op een gebouw op pilaren een kerk gebouw zelfs hier is de kerk aanwezig dacht ik vaak.
Op de afdeling grote binken met allerlei achtergronden, een beetje macho kultuur verder een kleine afdeling die begeleid werd door mensen achter glas 5 jaar lang zou ik geen geluid horen van buiten het enigste waren deuren sleutels elektronische geluiden.
Kamer met behang mogenlijkheid tot tv enz een gouden kooi.
In deze jaren heb ik maanden gelegen in isoleers heb mij opengesneden en toegetakeld, onder infrarood kamera,s nachten door gebracht soms alleen op beton daar andere dingenvoor mij gevaarlijk waren.
Ik gebruikte om alles te doen om mijzelf te straffen.
Psychoterapie gehad jarenlang ,echter nooit had ik de rust en kalmte kunnen hebben om mij helemaal over te geven altijd was ik op mijn hoede sliep op bed in trainingspak of in een stoel altijd op ongewenst bezoek voorbereid of altijd klaar om wegterennen.
Ik snee mij soms open en werd gehecht zonder verdoving gewoon omdat de middelen en niet waren en snachts niemand uit zijn verblijf mocht.
Sloeg mijn inboedel keer op keer in elkaar. Dokters die vragen stelde hoe is het met uw sexualiteit ik weigerde om daar iets over te noemen.
Een behandeling van jaren die ook zijn nodige trauma,s zou achterlaten. Ik wilde nooit meer iemand letsel toebrengen.
Versleten als een gestoorde terwijl ik altijd mij zelf als dader zag en nog ziet.
Ik dook niet weg in een poel van zelfverdriet of gaf de schuld aan een verdorven jeugd ik zeurde niet over wat mij overkomen was liep er niet mee te koop droeg het zoals ik het altijd gedragen had.
Vele zittingen later veel bloed zweet en tranen vele manipulaties later werken in een kerk, isoleers, therapieen, verloven, kwam ik voor het eerst op een open afdeling.
Voor het eerst hoorde ik na 5 jaren een auto rijden een hond blaffen in de nacht mensen joelen,verkeer razen ,dit alles via een cel raam met tralies geluid van de nabij gelegen hereweg.
Iets onwezelijks. Mijn stiefvader die kanker kreeg de vele momenten dat ik verlangde daar te kunnen zijn eindelijk bij een gezin te horen.
Mijn jongste zus even in ellende in haar jonge jaren ik kon alleen brieven schrijven had zoveel willen doen er was alleen schriftelijk kontakt. Eindelijk voelde ik mij instaat omm iets te willen betekenen voor het gezin waar ik geen deel van uit kon maken , eindelijk wilde ik met een beetje volwassenheid duur verworven iets beteken en daar zat die muur die mesdag.
Uiteindelijk had ik de kracht om mij te richtten op een vrijheid buiten de mesdag.
Mijn vader die ik nog zag even voor kerstmis even lag ik in zijn armen ik betreurde dat er nooit kontakt is geweest en dat juist bij een ziekbed bij het weggaan van hem wij nog even kontakt hadden
Ik was trots geweest als hij nog mee zou kunnen maken dat ik vrij man zou zijn.
Crematie volgde naar Rotterdam voor het eerst na jaren met familie samen, een vreemd iets iets onwezelijks
En eigenlijk is dit altijd zo gebleven.
Terug in Groningen terug in de mesdag even rouwverwerking achter een deur, zelf leren om verlies te verwerken het is mij nooit goed gelukt zaken te verwerken in mijn eentje daar waar je mensen nodig heb.
Uiteindelijk op juli 1987 werdt ik vrijgesproken van de TBS. Ik verliet de mesdag en dacht nu gaat mijn leven beginnen.
Echter na een leven van regels ritme en dagindeling kom je van een koude kermis thuis.
Niemand aan de poort toen ik buiten kwam ik ging tijdelijk wonen bij een gezin wat ik kende uit bezoeken aan gevangenen in de mesdag hoe onwerkelijk was het om niet te slapen in een systeenm dat gecontroleerd werd en hoe erg en bang was ik van die mensen een echtpaar en ik sliep in een huis mensen met een relatie dit was gedoemd tot mislukken.
Na herhaaldelijk drinken heb nooit alcohol lekker gevonden werd ik gevraagd om wegtegaan het was allemaal te moeilijk en natuurlijk begreep ik dat het voor hen niet eenvoudig was met mijn staat van dienst te leven tussen mensen die mij op wilde vangen een gewoon echtpaar, maar zei konden niet geven en voelen wat ik voelde , ik heb henj een beetje verteld van mijn leven maar al gauw realiseerde ik mij dat geschiedenis geschiedenis moet blijven , en dat niemand wachtte op een story, je ziel en lichaam in lijdzaamheid bezitten was het beste concept om in de maatschappij te staan en al met al de Kerk In het midden houden.
Uiteindelijk werd het zwerven vluchten zoals vroeger. Opnames in ziekenhuizen en ik ging voorwerpen in slikken blijkbaar had ik niet genoeg boete gedaan en was het voelen van licha,melijke pijn beter en veiliger dan de psych ellende.
Vele operaties later soms tot wanhoop van mijn familie en na het ontvangen van een pittige brief van mijn jongste zus, die heel duidenlijk zei je kan je beter voor je kop schieten is beter en vlugger, de boosheid die bij mij kwam hierover wie was ze dan wel…?
Heb ik dit gedrag losgelaten kon leven zonder slikken zonder pijn en anderen kwetsen.
Maar in nacht kwam toch telkens weer even marcellinus langs even modestus en edmundus gezichten van vriendjes en soms haatte ik de nacht ging niet meer slapen draaide dag en nacht om. Het was veiliger om wakker te zijn.
Ging zwerven, trektochten naar binnen en buitenland veel van alles gezien en moest altijd in beweging zijn.
In 1989 heb ik in overleg met de kantonrechter een machtiging aangevraagd als een koeje werd die gegeven
Anders kon ik niet opgenomen worden in een sga kliniek een opvang voor alles wat niet welkom of te moeilijk was voor een ‘normale ‘inrichting.
Daar kwam men erachter dat ik een wandelende beerput was mijn geschiedenis was zo complex en er moesten zoveel voorzieningen zijn dat eens dhr Tom van erven behandelaar zei Piet ik kan je een touw bieden je kan je ophangen dan is het over, andere kant ik kan met je door het diepe gaan alles openbreken en de beerput leeghalen.
Dat echter vraagt zoveel beveiliging voor jouw anderen en kost zoveel voorzieningen, daar kunnen we niet aan voldoen.
Metsel die beerput dicht met beton en laten we zorgen dat hij nooit meer open kan.
Ik geloof dat ik dat wel wilde als het maar niet meer naar boven kwam als dat rennen vluchtten als de onrust angst agressie nu eens stopte of niet te voelen was dat zou een geschenk zijn.
Echter elke bouwdeskundige weet dat je beton nooit scheur vrij kan houden en dat sjouwen in een betonnen berg loodzwaar is en het tenslotte niet meer te dragen i8s.
De uitspraak er is geen hulp voor jouw de situatie is te complex leer er je weg mee vinden en leef met niet al te veel ellende was het motto in geen geval mocht mishandeling misbruik etc niet meer geactiveerd worden zo ver als maar kon er vandaan blijven leek de enigste haalbare kaart.
Zo verliet in de sga kliniek van ziekenhuis de grote beek in Eindhoven in december 1993
Periode Op Kamers in Rotterdam 1993 tot 1995.
Na mijn ontslag uit de grote beek in Eindhoven waar ik was weggegaan met een vriendin Marleen van de Oever een slachtoffer van incest, waar ik van hield en waar ik mijn leven meewilde delen en ik de illusie had om huisje boompje beestje te maken, ging ik naar wassenaar.
Was verloofd op 1e kerstdag 1992 leefde tenhuize van haar ouders die haar hadden misbruikt een familie die van incest aan elkaar hing de vader een van de daders was daar ook.
Het was een rare situatie Marleen had een huis gehuurd weken ben ik bezig geweest er iets van te maken had leningen afgesloten want eindelijk een eigen huis en leven zou beginnen.
Hoe naïef ik was bleek later ik had geen ervaring met liefde geven en krijgen en toch wilde ik goed zijn voor Marleen echter Marleen konhier niet tegen net als ik was ze een leven gewend van misbruik en mishandeling.
Zij begon tussendoor medicijnen te slikken en ondanks verdriet stopte dit niet zij vereenzamde kon ik haar alleen nog zien in een ziekenhuis.
Ik ging op een dag naar Rotterdam ik kwam terug ons huis het slot was veranderd ik kon/mocht er niet in.
Totaal teneinde raad ben ik weggegaan ging naar Duitsland mijn eerste leventje wat ik dacht optebouwen bleek een farce te zijn.
Alles kwijt en het ergste ik kreeg een hekel aan mensen ging zwerven land in land uit viel terug in oud gedrag van slikken operaties en kwam soms meer dood dan levend terug in nederland vanuit een of ander hospitaal elders in europa.
Ik had het gevoel in Nederland moet je niet zijn er zijn momenten geweest dat ik zelfs met de waanzin liep ergens in het oude oostduitsland een bewaakte zone in te lopen en wat er geburde intereseerde mij niet.
In 1994 was ik het zo zat kocht en tent en ging terug naar het terrein van sint joseph ik wilde verhaal halen voor mijn verleden de gebeurtenissen liepen zo vaak op mijn geheugen had alleen plaats voor wraak.
Ergens achter sint Josef sloeg ik mijn tentje op met en mes gewapend lag ik op de loer echter ik kon zover niet komen, ik was moe ziek van het zwerven en uiteindelijk wilde ik geen slachtoffers meer maken een dode in mijn leven was erg genoeg.
Ik melde mij bij politie op het vrijthoff in maastricht vertelde alles maar geen actie met ambulance werd ik vervoerd naar het bavo ziekenhuis in Rotterdam.
Daar kreeg ik de rekening van de ambulance werd mij gezegd dat ik geen recht had op hulp mensen waren bang van mij vanwege verleden ik moest voorzichtig zijn aldus een hoofd van dienst.
Uiteindelijk ben ik na diverse opnames daar weggegaan en mijn leven van deels op een kamer alleen in het westen van Rotterdam, deels verlangen naar kontakt met mijn familie waar geeen mogenlijkheid voor was. Totaal uitelkaar opgegroeid bevooroordeeld door mijn verleden en aangestuurd eens de outcast altijd de outcast leefde ik in een isolement.
Op een zaterdagavond werd de film vertoond de boys van sint vincent misbruik inhet ergste soort ergens in en internaat in Ierland totaal stuk zat ik en op een zondag middag daarna meldde ik mij bij het haagseveer in Rotterdam daar werd mij gevraagd hoe lang geleden en ik noemde de jaren juridisch verjaart met een sigaret en beker koffie en briefje voor slachtofferhulp ergens aan de kruiskade kon ik gaan.
De maandag daarop maakte ik een afspraak ik zou terecht kunnen op dinsdag en de tijd dat ik er moest zijn was de persoon met wie ik een afspraak had verhinderd.
Op dat moment sloeg ik op mijn kamer door deed een zelfmoord poging die er niet om loog.
Uiteindelijk weer levend terug gekomen op mijn kamer deed ik een rondje Rotterdam ging naar het huis van grootouders waar ik geboren was, het huis van mijn verschrikkelijke oma, mijn eerste kindertehuis de kindersluis na een nacht rond lopen aan de kralingseplas slapen met net tien graden en de politie die vroeg wat ik deed ben ik op een vrijdagavond vertrokken uit Rotterdam, liet alles achter en kocht een brommer opgevoerd en besloot naar Groningen te rijden, de volgende middag heb ik Groningen bereikt meldde mij in de van mesdagkliniek vroeg hulp daar de reguliere psychiatrie mij niet wilde helpen. Ik mocht een paar dagen blijven en via een sociaal pension in 1995 leerde ik een vrouw kennen waar ik later me getrouwd ben.
Januari 1996 voor het eerst wonend samen niet alleen en niet wetend of ik het wel zou kunnen.
Ik sliep bovenop bed kon geen deken op mij hebben altijd een jogging broek aan.Mijn vrouw heeft een huis gecreerd iets wat niemand is gelukt, na jaren zwerven.
Mijn verleden heb ik altijd moeten verzwijgen het lag te gevoelig en na een jaar deed ik mijn slaapzak weg en tent eindelijk was ik thuis, het werd iets rustiger.
S nachts werd ik wel vaak wakker huilend ging de kamer in en zat een poosje voor mij uittekijken.
Vele ruzies zijn er geweest mijn vrouw wilde er nooit iets over horen, ik froeg het alleen en snachts als ik het zat was en nog vaak zwerf ik buiten en soms heb ik een nacht buiten nodig om weer bijmij
Zelf uittekomen.
Mijnhulp verlener gerard lohuis was het ermee eens piet duik er niet in het geeft je schade elke afwijzing die ik krijg en kreeg deed me me terugdenken alles werd actief en ging weer leven.ik moest eigenlijk mijzelf geweld aan doen of bij mensen wegblijven gen situaties tegen komen die mij alles deed openbreken , alsof een vorm van ontkennen beter was.
Ik kontensloote niets meer horen over misbruik verkarachting kon geen fil meer zien of ik werd woedend laaien het nam dan weer bezit, hoe was het toch mogenlijk dit ondertelaten zitten, het beton was nooit dik genoeg.
Met vallen opstaan zo noem je dat heb ik gehaald n2009 ben inmiddels 8 maal verhuisd en kon alles
Een beetje onder kontrole houden tot het vroege voorjaar van 2009. Het begon mij zo op te breken dat ik een onderhoud vroeg met dhr rombout nu directeur van het keerpunt instelling van jeugdzorg en op 1 april had ik een afspraak.
De weg naar sint Josef kon ik dromen ik stapte uit net als 47 jaar terug de weg omhoog naar het imposante gebouw was net zo zwaar en tocht van zo een 700 meter en ik zweette en liep keek om mij heen weer terug ik jankte en dacht terug gaan naar de bron opnieuw verwerken.
Binnen gekomen werd ik gefouileerd het is nu een justitie instelling ik werd ontvangen er zat een huisadvocate bij een hulpverlener en met moeite kon ik mijn verhaal doen ik ben verschrikkelijk
Emotioneel geweest en tenslotte kon niemand iets doe niet juridisch als ik wilde kon ik nog eens terug komen een taxi werd gebeld en ik werd gratis gebracht naar het station om terug te gaan naar Groningen.
Uiteinedelijk was de samenvatting van rombout tja u was daar alleen in de cel er zijn nare dingen gebeurd omdat u moeilijk alleen kon zijn .
Iets ongelooflijkers heb ik nog nooit gehoord als uitspraak van iemand die direkteur is van een jeugd instelling kennelijk is er niet veel veranderd in de jaren.
Ongelooflijk is het om zoveel moeite te doen en mensen een conclusie klaar hebben in twee uren
Terwijl het gaat over jaren. Katterig misselijk ging de reis terug naar Groningen en voelde mij rot teleurgesteld waarom had ik iets verwacht wat verwachte ik eigenlijk een dag voor mijn 12 en halfjarig huwelijkfeest kwam ik terug weer een ervaring rijker en weer een armer aan illussie ging het
Zo makkenlijk ,verwerken weg naar erkenning, vechten voor recht gehoord te worden vergeet een maatschappij zo snel ik kon en kan het niet, al zou ik willen.
Het is en blijft levenslang bij je en leer er mee leven is een echte uitspraak die ik al jaren hoor mensen zijn blijkbaar moe van verhalen over misbruik incest etc.
Uiteindelijk kwam januari 2010 zou het toch enig hoop geven!
2010 Januari tot April
Begin januari begon ons huwelijk onder druk te staan.
Mijn verleden kwam met grote stappen terug strijd ruzie thuis tot diep in de nacht.
Het gevoel dat 12 jaar huwelijk een eenzijdige sexueleralatie die er jaren was en nu al 5 jaar geen leven meer had.
Een vrouw die je te kort doet sexueel dood zijn terwijl je partner daar naar verlangt, mijzelf voelde ik mislukt een vent die dat niet meer kon geven.
Het gevoel dat je geamputeerd ben geen vent meer is er al jaren en nu was het net of het in sneltempo boven kwam.
Hield ik nog van mijn vrouw wat was er deugde ik moest ik er nog iets aan doen huilend van ruzie zei ik als je het ergens anders kan krijgen ga als je gelukkiger word ga als je beter kan krijgen ga.
Ik liep snachts de deur uit met ruzie stond op het punt mijn huwelijk in de steek te laten
Ik ging trachtten hulp te krijgen diepe depressies kwamen de wanhoop twijfelen moet ik op houden uitstappen waar nog energie vandaan halen.
Sliep bij vrienden hetgeen mijn vrouw jaloezie gaf wat kreeg ik ergens anders wat zij niet kon geven.
Deed boodschappen het was alsof ik de weg naar huis kwijt was ik was bang dat het zwerven en rennen weer begon.
Iets wat ik niet meer wilde ik had er de power niet voor.
‘Gelukig was de enigste mijn jongste zus, de enigste die zij als er wat is bel me al is het dag en nacht.
Ik heb best wel getwijfeld en in een msn chat kwam het eruit beetje bij beetje, wilde het altijd mijn zus mijn familie besparen op en gegeven moment begint het te stinken en gaat het borrelen en koken.
In februari kwam ik in de avond thuis en hoop sensatie kerk en misbruik plotseling op radio en tv kranten het gespek van de dag.
Ik was furieus hypocriet schreeuwde ik niemand wist dit ach hou op ik heb jarenlang aan de bel getrokken en nu nu wel alsof het iets nieuws was. Nooit heeft iemand even moeite gedaan om te luisteren actie te ondernemen en nu na veertig jaren het nieuws van de dag.
Ik sliep niet meer kreeg ruzie met iedereen ik liep nachten op straat, ik deed pillen in mijn jas ik wilde als het niet meer ging niet kreperen in een portiek mag ik nog een beetje als mens aan het einde komen mag het iets menselijker en iets waardiger dan wat er gebeurd was.
Het was een soort garantie zolang die jas er hangt heb ik nog hoop op een uitweg een beetje menswaardig afscheid.
Ondertussen reizen naar zuid afrika pas gevonden familie lid begraven en daar tuusendoor deze drek die boven kwam en ineens onderwerp was het grote nieuws mensen gingen erop in als sensatie als een story en privé werd er over gesproken.
Mijn god dit is rioolpers kijkcijfers en radio luisteraars diskussie programma,s over dit onderwerp mensen zaten gekluisterd iedereen belde hee piet op de tv op de radio ineens was alles wat de klok sloeg kerk en misbruik.
Als eerste reactie belde ik de kro wilde iets aan deze sensatie wilde een itervieuw gecven om eens duidenlijk te maken hoe het was dat er beslist gen sensatie was en is.
Dat de verantwoording niet alleen bij daders of kerk lag waar was de overheid waar was de kinderbescherming.
Gekscherend hoorde ik opmerkingen in kroegen over ben jij ook misbruikt elke ellende heeft zijn humor ik zweeg en dacht Jezus in wat voor wereld leeft men.
Een programma volgde had gehoopt op hulp niet alleen voor mij maar in het naam van recht erkenning niet van mij alleen voor een ieder en ter beschermiong en preventie van anderen.
Tenslotte kreeg ik door dat een journalist een programma of verhaal moest schrijven het was zijn/haar boterham.
Met naam en toenaam heb ik mijn verhaal verteld emoties van familie boosheid herinnerde mij weer aan er is niets veranderd schaamte kwam terug en de depressie ging door.
Ik ging bellen kwam tenslotte bij de bisschop van Groningen een vriendelijk man die het meezounemen naar de bischoppen conferentie, uiteindelijk was de conclusie en zware bladzijde in de geschiedenis van de kerk, thats all meer niet.
Een hele wereld stond op zijn kop amerika ierland Duitsland en nu Nederland, alsof het nieuw was alsof er nooit iets bekends is geweest van dit alles.
Journalisten wilde mijn verhaal ,netwerk tv stond voor de deur, radio Nederland wilde onderzoek doen en waarom kwam het ten dienste van de slachtoffers was het koren op de molen van tegenstanders van kerken enreligie.
Wat werd er gedaan voor ons, spreken over verjaring wat is recht en wat mag, plotseling had iedereen een menig.
In die tijd kon ik praten met een mijn zus ik denk dat wij in deze tijd van ellende echt bij elkar gekomen zijn wat is er voor nodig om mensen bij elkaar te brengen??
Uiteindelijk heb ik na informeren het hoofd van de orde van priesters van sint Josef gesproken deze was zeer gescho9kt had geen weet van dit alles weer mijn verhaal op tafel en uiteindelijk een doekje voor het bloeden ik kon wat financieele ondersteuning krijgen voor mijn reis nar afrika om mijn pas gevonden broer te begraven.
Ik moest wel even zwijgen en hetr had niets te maken met mijn verhaal hij gaf het als mens en niet als priester hoofd van een orde van priesters een autoriteit notabene.
En ik was zo naïef was ik beonvloed door emoties verblind kon men nu doen met mij wat men kon.?
Moet ik wel verder gaan met strijd om erkenning en vergoeding, was er niemand die ook maar iets kon doen.]
Ik hoefde mij immers niet te schamen ik hoefde niets te verbergen had het jaren gedragen en eens wordt het te zwaar.
Geloof in rechtvaardigheid kon dat nog was dat er nog was morgen iedereen het vergeten was het geen nieuws meer werden mensen weer vergeten, moest het weer terug in de beerput kon dat.
Ik heb geleefd een beetje tussen hemel en aarde, heb getwijfeld stond op punt om wegtegaan alles achter me te laten het optegeven.
Uiteindelijk een afspraak gemaakt6 met een advocaat een schade advocaat
Wat is schade wat is vergoeding straks ook de naam hebben geld te trekken uit een bizar leven ik moest nog proberen te leven zal ik verder te boek gaan als slaatje slaan uit de historie.
Vele van de daders zijn dood ik hoorde eens stem van marcellinus hij kende mij niet meer, hij wist het niet meer, asarias lag aan de zuurstof het was onmenselijk dat een journalist vragen kwam stellen zij de hoofd van de orde.
Was ik een angel in een brij? Moest ik mededogen hebben met hun./
Moest ik genuanceerd blijven hoe doe je dat moest ik het weer wegstoppen, wat kon kan ik bewijzen.
Rudy van dillen was bereid te getuigen van zijn tijd en wat hij wist, ik stond niet alleen maar kerk is altijd een machtig apparaat geweest kon ik nog iets. Beginnen was het weer onbegonnen werk, wat wilde ik.
Vragen en vragen en nog eens vragen.
Uiteindelijk dacht ik hardop ik heb mijn fouten gemaakt in mijn leven ik heb de verantwoording gedragen voor mijn portie, mag nu de andere kant verantwoording dragen mag ik nu een erkenning dat het leven eigenlijk al vroeg onleefbaar is gemaakt.
Jaren gezweegen en tussendoor het bekend willen maken., doktoren die het niet wilde horen , hulpvraag die er in mijn geval niet was zou zijn.
De beerput dicht laten, je verbergen het vele douchenj je besmeurt voelen, het gemiste leven ,van elk familie band weggegroeid, met zelfs een moord op onschuldige aandacht gevraagd er verantwoording voor hebben gedragen, uitgepoept door een wereld en door een groot deel van familie en bekenden.
Geen mogenlijkheid tot werk opleiding het lebven van en uitkering je weg zoeken met de kerk in het midden houden hoe vraag je hiervoor verantwoording waar moet je zijn.
Hoe doe je dat en kan dat??
Uiteindelijk besloot ik alles op papier te zetten nu het staat erop misschien veel zijsprongen mischien te veel van dit te weinig van dat ik weet het niet.
Het enigste wat ik wil dat nu een ander verantwoording af gaat leggen nu eens duidenlijk krijgen dat niets ter wereld mensen zo kan krijgen dat een behandeling in tehuizen in instellingen waar kinderen werden ondergebracht om veilg te zijn dat geen enkel gedrag van en kind aaleiding mag zijn tot het je zo te buiten gaan met sexuele uitspattingen mishandelingen en vernedringen, dat een leven daarmee misvormd word dat alles onder een invloed van instanties die hadden moeten kontroleren hoe veilg een kind was.
Waar was de raad van kinderbescherming, waar was de kontrole op het wel een wee in sint Josef, waar was mijn hulp en veiligheid nergens of ver te zoeken.
Nu op 2 mei 2010 heb ik het op schrift gezet, wordt er wat meegedaan heb ik bewijzen kan ik iets hard maken… nee ik heb het in mijn eentje moeten doormaken, het moeten dragen geleid heft het tot en leven dat schadelijk was voor mij en omgeving.
Verjaart wat is verjaart het verjaart bij mij en anderen nooit.
Schade vergoeding ? wat is er te vergoeden, mijn leven zal niet anders zijn de liitekens zullen blijven, geld zal de herrinneringen niet wegnemen, durft nu iemand naar buiten te koemn en zeggen hardop wat er gebeurt is is fout absoluut had nooit gemogen er zijn grote fouten en misstanden begaan er zijn tallozen als ik in de steek gelaten. Laat nu een overheid en met name een rechter eens oordelen. Ik heb voor eenrechter gestaan en heb mijn verantwoording gedragen en een rekening gehad namens de gemeenschap en maatschappij. Nu wil ik dat anderen hun verantwoording dragen en zo niet nemen. Na jaren heb ik daar recht op ik en nog talloze die dit dragen en hopelijk tervoorkoming dat dit doorgaat en anderen die veilgheid zoeken net zo moeten leven als ik dit si het laatste wat je iemand toewenst en daarom vraag ik hulp erkenning en recht, voor mijzelf anderen hen die het niet hebben overleefd en ter bescherming vanb hen die uiot huis geplaats wor5den om wat voor reden dan ook.
Dit is mijn geschiedenis, ik kan er niets anders van maken, ik wou dat het kon maar het is de bittere realiteit, misschien heeft dit nog enige zin na veertig jaren en is er ergens nog gerechtigheid. Groningen 2 mei 2010 Pieter Herman Rietveld 57 jaar
mensen dit is een beetje mijn ptss en men zegt dit is zo komplex laat het dicht niet goed teveel risico,s kosten geen probleem kerk betaald zoveel tegenstrijdigheid gen therapie teveel risico etc uiteindelijk wil ik ook weleens kunnen slapen en beetje leven weet nog niet hoe en ben nu bijna 60
excuus vor de taalfouten het kostte heel wat emotie dit op te schrijven