Leven met PTSS
Het leven met een post traumatische stress stoornis is best lastig. Maar niet onmogelijk. Wat mijns inziens noodzakelijk is, om er mee te leren omgaan, is acceptatie van de diagnose. Ik heb sinds 2002 de diagnose PTSS en sinds mijn laatste psychologisch onderzoek is het nu chronische PTSS. Het accepteren van PTSS kan bemoeilijkt worden door interne of externe factoren. Of je omgeving denkt ´ach, wat jij hebt meegemaakt, valt toch wel mee?´ of je denkt zelf ´ach, er zijn zoveel mensen die ergere dingen hebben meegemaakt´. Ik heb zelf beide gedachten lange tijd gehad. Ondertussen weet ik dat PTSS niet alleen komt door ´erge dingen meemaken´. PTSS heeft ook te maken met hoe je in elkaar zit als persoon, hoe gevoelig je voor dingen bent en wat voor temperament je hebt. Het heeft ook te maken met het wel of niet hebben van mensen die je steunden toen je ´erge dingen meemaakte´ en de periode daarna of in de periode dat je trauma naar boven kwam.
Leven met PTSS brengt ook een zekere eenzaamheid met zich mee. In het leven van alledag kunnen er allerlei heel onschuldige dingen gebeuren, die triggers zijn voor herbelevingen, flashbacks, beelden of gevoelens. Ik heb nu niet zoveel last meer van flashbacks en nachtmerries. Ik heb meer last van ´gevoelens´, die worden opgeroepen door geuren en sensaties. Een voorbeeld van geuren is bijvoorbeeld, het ruiken van zweet. Dat geeft mij een naar gevoel. Mijn lichaam reageert automatisch door hard uit te ademen en mijn adem in te houden. Ik zorg er bewust voor dat ik me zo snel mogelijk begeef naar een plek waar ik denk dat die geur er niet is, want als ik die geur nog een keer ruik, dan krijg ik wel associaties van vroeger. Met name in het warme zomerweer weet ik dat ik veel kans maak om die geur te ruiken. Dus of ik mij wel of niet begeef tussen de mensen, baseer ik op mijn gevoel of ik een goede of een slechte dag heb. Het (moeten) vermijden van sociaal contact is helaas nog vaak nodig, maar wel heel jammer. Een voorbeeld van sensaties, is voor mij het fietsen over een klinkerpad. Door het trillen van mijn lichaam, denkt mijn hoofd dat ik iets ergs aan het meemaken ben. Ik word meteen uitermate alert, mijn spieren verkrampen, ik voel mij intens verontrust en wil vluchten. Op dat moment moet ik met mijn rationele denken, mezelf geruststellend toespreken. Ik gebruik de tonage die je tegen een klein huilend kind gebruikt (het maakt niet uit wat je zegt, als je maar lange lettergrepen en een bijna bezwerende toon gebruikt). Ik vertel mezelf waar en wanneer het klinkerpad waar ik op fiets, weer verandert in een geasfalteerd pad. Eenmaal op het asfalt, verdwijnen de rotgevoelens, waakzaamheid en verkramping als sneeuw voor de zon. Dat ik hier last van heb, heb ik pas vorige maand voor het eerst tegen mijn hulpverlener gezegd. Het is namelijk zo moeilijk om die klachten serieus te nemen, want ach, last hebben van een klinkerpad klinkt zo vergezocht! Het hebben van PTSS klachten is best moeilijk om ter sprake te brengen, vooral omdat de gevoelens en gedachten op zo´n moment niet in verhouding staan met wat er daadwerkelijk (voor het oog en oor) zich afspeelt.
In mijn therapeutische behandeling heb ik een crisissignaleringsplan gemaakt. Dat is een schema waarin ik het oplopen van mijn spanning in kaart heb gebracht van ontspannen tot en met crisis. Bij elke fase heb ik op een rijtje gezet wat ik merk aan mijn lijf, mijn gedrag, mijn gevoelens en mijn gedachten. Vervolgens ben ik gaan opschrijven wat ik kan doen om een fase terug te gaan. Sinds kort maak ik ook een PTSS-plan. Een schema waarin ik mijn PTSS klachten in kaart breng. Daarbij probeer ik zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven wat mijn gedrag is. In het voorbeeld van de zweetlucht heb ik opgeschreven ´adem inhouden, fronsen, kortaf praten, haastig lopen, indien dat niet helpt, naar de open lucht vluchten´. Dit signaleringsplan is niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn partner. Op die manier kan hij aan mij merken dat ik er last van heb, want op het moment zelf is het erg moeilijk om dit aan te geven. Nu ik mijn PTSS accepteer, probeer ik ook vaker te besluiten dat ik niet in stilte hoef te lijden en dat er nu wel hulp voor handen is. Zo probeer ik ook uit mijn PTSS eenzaamheid te klimmen. Dat is best lastig. Maar echt niet onmogelijk!
lees hier meer over PTSS & Dissociatie
Volg ons op sociale media
Nieuwe ontwikkelingen in de GGZ
-
Reorganiseren en saneren in de vrijgevestigde GGZ? Een pleidooi voor behoud van beroepskwaliteit
09/05/2013 -
NIMH keert zich af van DSM-V
08/05/2013 -
Efficiënte oplossing voor verwarde personen in Den Haag
08/05/2013 -
Medicatieveiligheid GGZ en verslavingszorg is verbeterd
25/04/2013 -
Fors meer kans op urineweg infectie bij terugval schizofrenie
16/04/2013
Hoi Anne,
Heel erg bedankt voor je reactie, ik ben er ook erg blij mee. Ik wil juist graag delen, want ik ben het zo zat om alles voor me te houden en stil te blijven. Het is de hoogste tijd om eens wat mensen wakker te schudden
Want het richt inderdaad veel meer schade aan dan de meeste mensen beseffen.
Ik ben nu begin 20. Bij mij is het begonnen in groep 7 van de basisschool en vervolgens doorgegaan tot het einde van middelbare school. Op het HBO ook weer een periode van een half jaar dat de hele groep mij buitensloot en roddelde. Daarna bij mijn eerste baan 9 maanden door mijn leidinggevende gepest.
Dat laatste is nu 1,5 jaar geleden. Dat is voor mij de druppel geweest die de emmer deed overlopen. Sindsdien heel veel slapeloze nachten: denk aan 1 – 4 uurtjes slapen per nacht. En ik was constant superalert, wat natuurlijk ook veel energie vreet. Ik keek constant over mijn schouder, angstig dat weer iemand mij te pakken zou nemen. op hetzelfde moment, verborg ik alles. Aan de buitenkant merkte niemand iets op die nieuwe afdeling. Ik lachte alles weg. Tot het echt gewoon niet meer ging. Hierdoor kon ik het uiteindelijk niet meer volhouden te blijven werken. Ik had veel last van hyperventileren, paniekaanvallen, huilbuien. Ik was erg depressief en ik dacht erover om er een einde aan te maken, voor het eerst echt serieus. Voorheen had ik altijd nog de kracht om te blijven vechten en door te gaan. Maar nu was ik zo uitgeput dat ik het gewoon niet meer kon, en het was voor het eerst dat ik echt even geen hoop meer had.
Ik zit nu al 9 maanden thuis.
Nu gaat het wel beter dan eerst. Ik ben rustiger geworden en heb inmiddels veel dingen op een rijtje kunnen zetten. Heel veel vragen gesteld: wat, hoe, wanneer, waarom, wat waren de gevolgen, hoe nu verder.
Maar ik ben nog steeds lang niet de oude. Ik ben echt superchaotisch in mijn hoofd, omdat alles mij wel aan iets herinnert. En ook omdat ik zoveel onbeantwoorde vragen heb. Ik herken wat je zegt over die onzekerheid. Bij mij is die onzekerheid het ergst in contacten met anderen. Ik voel me vaak waardeloos, zwak, en vooral ook heel erg eenzaam, omdat meestal niemand het snapt. Ook krijg ik het spaansbenauwd als ik in groepen ben of wanneer ik moet ‘socializen’ met mensen die ik niet goed ken. Sowieso vind ik het heel moeilijk om een gesprek aan te gaan en deze gaande te houden.
Wat bij mij nog steeds heel erg speelt is de angst dat het weer gebeurt. En ook door het pesten ben ik als het ware mezelf kwijtgeraakt. De etiketjes waarmee mensen mij labelden werden mijn identiteit. Ik ben dan nu ook echt op een ontdekkingsreis van wat ik zelf leuk vind en wie ik ben, wat mijn eigenschappen zijn, hoe ik wil dat mijn leven eruit komt te zien. Want heel eerlijk gezegd, ik heb geen flauw idee..
Wat voor studie doe je? Hoe zie jij de toekomst? Denk je dat je er ooit geen last meer van zult hebben?
Praat je erover met je omgeving? Heb jij de behoefte om pesters / leraren / ouders te confronteren?
Wordt je verhaal nu wel serieus genomen door familie / vrienden / hulpverleners? Krijg je nu ook hulp om e.e.a. te verwerken?
(Ik stel veel vragen, je moet zelf maar kijken wat je kwijt wilt, ik ben gewoon heel nieuwsgierig
Groetjes, Anoniem
Hallo Anoniem,
Ten eerste knap van je wat je hier allemaal op papier hebt gezet. En zo te lezen doe je erg je best eruit te komen en weer (meer) als wie je van binnen bent te gaan leven.
Ten tweede wil ik een aantal van je vragen beantwoorden.
Een sommige niet of enkel deels vanwege privacy redenen.
- Mijn pestverhaal wordt door vrienden en hulpverlening serieus genomen. Wat me goed doet.
- De behoefte om de pesters te confronteren, heb ik soms in gedachten naar desbetreffende docenten. Al zal ik zo ik vermoed niet daadwerkelijk contact met hen zoeken.
Met de ex-medeleerlingen heb ik minder behoefte aan een confrontatie. Een medestudente binnen het HBO heb ik al geconfronteerd. Een andere gaat achter mijn rug om te werk en dat laat ik voor wat het is. Ze communiceerde enkel via anderen met mij en dat heb gestopt door ook geen contact meer te hebben met deze mensen. Erg jammer wanneer anderen roddels en leugens van een ander klakkeloos lijken te geloven, maar dat zie ik niet als mijn probleem.
- Naast het pestverhaal heb ik ook andere traumata meegemaakt en voor alles samen, ben ik in behandeling.
Ik volg een ptss-behandeling gericht op traumaverwerking.
- Of ik nog last verwacht te houden van het gepest zijn:
Mogelijk zal de aangerichte schade nooit meer helemaal verdwijnen. Dit zou ik erg jammer vinden, maar zolang ik er voldoende weet mee om te gaan dan is dat ook goed wat mij betreft. Er voldoende mee weten om te gaan, houd voor mij in dat het mij in contact met anderen niet te veel meer in de weg staat. Wat nu soms nog wel het geval is. Verder dat ik geen te belastende herbelevingen meer heb over het pesten.
Heb jij zelf ook hulp gezocht of tracht je het op een andere manier te doen?
Voor nu stop ik gezien het tijdstip
Ik wens je veel kracht en wijsheid tijdens je ontdekkingsreis!
Groeten, Anne
* * * In hoeverre onderstaande uitzending mensen kan triggeren, weet ik niet, maar voor de mogelijkheid wil ik graag van te voren waarschuwen.
De veteranen praten namelijk ook over wat ze meegemaakt hebben tijdens missies in Irak en Afghanistan.
Verder is hetzelfde onderzoek bij kinderen (kleuterleeftijd) met ADHD gedaan. Ook te zien in deze aflevering. * * *
Hallo allen,
Misschien dat een aantal van jullie dit een interessante documentaire:
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1338221
Deels gaat het namelijk over een universitaire studie m.b.t. mindfullness hulp e.d. aan veteranen (Irak en Afghanistan) met PTSS.
Groeten, Anne
Beste Anne,
Heel erg bedankt voor je reactie. Ik ben blij dat je door vrienden en hulpverlening serieus genomen wordt. Dat is het halve werk. Ik weet zeker dat je de juiste stappen zult weten te zetten om jou doelen te bereiken dat je er in ieder geval voldoende mee weet om te gaan, en dat de herbelevingen zullen verminderen.
Ik vind het herkenbaar dat je inderdaad leraren wilt confronteren in gedachten. Voor mij zie ik dat ook zo, omdat leraren de volwassenen waren en dus iets hadden kunnen doen, wat ze niet hebben gedaan. Ze hadden in kunnen grijpen.
Echt supergoed hoe je het hebt aangepakt met jouw medestudenten. Je hebt helemaal gelijk!
Ik ben al een jaar bezig met hulp vragen bij verscheidene instellingen, maar dit niet gevonden omdat mijn verhaal niet serieus werd genomen of niet werd begrepen de ernst van de dingen die ik heb meegemaakt. Daarom ga ik met steun van vrienden het nu zelf aanpakken door vooral veel over dingen te praten en ze ook op te schrijven, zodat er een zekere vorm van overzicht ontstaat. Want ik heb net als jij ook andere dingen meegemaakt naast het pesten en het is nu nog een warboel alles door elkaar heen. Ik heb er vertrouwen in dat door dingen op te schrijven en overzichtelijk te maken wat is gebeurd, waarom, door wie, wat de gevolgen waren, en hoe nu verder, ik in staat zal zijn een aantal hoofdstukken af te sluiten en verder te kunnen met mijn leven.
Groetjes,
Anoniem