Het verhaal van Ronja deel IV(slot)
Ik merk voor het eerst een definitief verschil met hoe ik mij voorheen kon voelen. Mijn humeur is vaker hetzelfde, rustiger, positiever. Er zijn kilo’s bijgekomen die eraan blijven. Ik heb mezelf nog 1 keer beschadigd in dissociatie. Ik ben standvastiger, en niet meer zo’n zwartkijker. Ik heb een leuke nieuwe vrijwilligersbaan en ga voor het eind van het jaar weg bij de beschermde woonvorm, volledig op mezelf. Ik hoop op een tuintje. Ik heb vriendschappen uitgediept omdat ik daar weer energie in kan steken, en dat is leuk. Zelfs in de lentemaanden gaat het nu voor het eerst in heel wat jaren beter met me. Want ik ben ook gevoelig voor de seizoenen. Waarom dat de lente is, weet ik niet. Het is ook aan het eind van de zomer vaak raak geweest. Ik heb sneller door wanneer ik over mijn grenzen dreig te gaan en tegen een zogeheten ‘hypomane’ periode zit.
In een hypomane periode slaap ik amper, ben druk, energiek en vrolijk. Ik praat honderd uit. Ik geef veel geld uit en drink regelmatig alchohol. Ik ben creatief en zit vol plannen. Het lijkt of ik eindeloos door kan gaan. Maar doordat ik mezelf zo uitput, volgt er vaak een depressieve periode. Die periodes zorgen dan voor een terugval in mijn eetgedrag, motivatie voor het leven en verlies in interesse. Ik trek me terug, het kost me moeite om alleen al uit bed te komen en ik moet me inhouden niet de rest van de dag te slapen. Beide periodes zijn minder frequent voorgekomen, mede te danken aan de medicatie. De neiging om te dissociëren kan ik zelf sinds een tijdje voorzichtig aan beïnvloeden door regelmatig te eten (ik volg een eetlijst om aan te komen), genoeg te slapen, medicatie te nemen natuurlijk, triggers te vermijden, en op mijn drinkgedrag te letten. Ook heb ik dingen die me helpen, zoals knuffeltjes, dekens, boeken, films, en afleiding zoeken zoals een wandeling met mijn lieve hond of favoriete muziek opzetten. Zelfs iets sufs doen zoals nagels lakken helpt.
Ik ervaar kracht uit het feit hoe het nu gaat. Zelfvertrouwen is iets wat ik lang niet heb gehad, en ook de gedachte dat het echt beter kan worden en mag. Dat ik dat mezelf gun. Ik ben nu bezig met herstel operaties, en dat gaat redelijk. Om wat ik mezelf jarenlang heb aangedaan, geneest mijn lichaam niet goed.
Ik probeer te accepteren hoe ik er nu uitzie en het feit dat ik aankom. Ik had nooit gedacht dat ik oprecht en veel spijt zou hebben, dat wat ik op mijn lijf heb staan, nooit meer weggaat. Ik koop er niks voor, maar het weerhoud me nu wel meer, en voorheen niet. ‘Het is toch al verpest’ dacht ik dan. Ik denk dat dit een stukje eigenwaarde is wat ik hervonden heb. Toch zal het altijd moeilijk blijven. Ik weet daarom niet of het realistisch is om te roepen dat het ‘nooit meer fout zal gaan’ Daarin ben ik terughoudender geworden.
De anorexia en automutilatie loslaten is mede zo lastig omdat het na al die jaren zo geïntegreerd is in mijn leven dat het haast normaal aanvoelt om zo met mezelf om te gaan, en het (hoe rot ik dat ook vind) een deel van mijn identiteit is geworden.
Jarenlang was ik altijd ‘het meisje met’ Mijn lichaam/buitenkant was jarenlang voor mij het enige waarop ik mij kon afreageren en uiten. Maar het blijft de buitenkant. Er is meer dan mijn lichaam, besef ik nu. Er zit een persoonlijkheid in van binnen, die eigenlijk altijd is onderdrukt en die ik nu steeds wat beter leer kennen. Steeds beter kan ik genieten van kleine dingetjes en tegenslagen in het juiste perspectief zien. Kleine stapjes voorwaarts maken. Net te snel, want dan schrik ik terug. Het is een marathon en geen sprint. Misschien dat ik na een tijd in trauma therapie zal gaan, als ik stabiel genoeg ben en voldoende weeg.
Ik ben bezig om in korte mouwen te lopen. Het is confronterend, en tegelijkertijd bevrijdend. Het is een tweede natuur geworden om littekens te verbergen.Ik weet daarom ook niet of ik dit altijd zal doen. In ieder geval zeker niet in bepaalde situaties (zoals mijn vrijwilligerswerk of op een feest) Er is veel onbegrip. Er wordt gewezen en gefluisterd, elkaar aanstotend of omkijkend. Ik trek dat niet altijd. Je moet erg sterk in je schoenen staan om dat dagelijks te doorkruisen. Vrienden accepteren me, al sta ik in mijn ondergoed en ziet het er verre van fraai uit. Al ben ik pimpelpaars. Ik heb fijne mensen om me heen, gelukkig. Ze zien MIJ. Want ik besta uit meer dan alleen problemen. En er komt steeds meer een balans in mijn leven. Na zo’n lange tijd. Het was en is de moeite waard om het niet op te geven. Doordat ik vertrouwen heb, krijgen de mensen om me heen vertrouwen in mij terug. En vice versa
Ik heb weer dromen. Voorzichtig. En soms stort ik me er niets liever in. Ik wil proeven van wat ik heb gemist. Een beetje puberaal zijn op mijn bijna 24e. Ik wil verder durven kijken, voorbij het uur, die ene soms onmogelijke dag. Ik wil nog heel veel boeken verslinden en het liefst ook schrijven, en triljoen mp3′s beluisteren. Naar band optredens en picknicken in het park met vers fruit en zelfgemaakte hapjes. Ik wil de zon op mijn gezicht tot mijn neus vervelt en de kou trotseren tot ik mijn wangen kan laten gloeien bij de verwarming
Ik wil leven!
Ronja
(Ronja heeft haar verhaal anoniem op Psychiatrie Nederland verteld, Ronja is niet haar echte naam, dit i.v.m. privacy redenen, u kunt Ronja mailen naar het e-mail adres: ronja_@live.nl)
———————————————
Eerste reacties professioneel hulpverleners na het lezen van het verhaal van Ronja:
“Psychologe Psychiatrisch ziekenhuis: Ik was erg onder de indruk van de manier en de wijze waarop deze jonge vrouw haar verhaal heeft verteld. Deze psychiatrische achtergronden en problematiek komen veel voor in mijn praktijk. Een geschiedenis als deze komt overigens niet frequent voor. Ik hoop dat het op papier zetten van haar gevoelens en emoties bijdraagt aan het herstel van deze vrouw. Hopelijk geeft het verhaal van Ronja inzicht aan bijvoorbeeld verpleegkundigen en therapeuten en krijgen zij een beter beeld van de mens achter de diagnose.”
“Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige Psychiatrisch centrum: Ontzettend veel respect voor deze vrouw. De manier hoe deze vrouw hier over praat geeft aan dat zij een erg sterke persoonlijkheid heeft. Dit inspireert mij als psychiatrisch verpleegkundige om mij meer te verdiepen en te richten in de persoon als geheel en de klinische diagnose op een ander niveau te bekijken. Het komt veel voor dat de hulpverlening ernstig te kort schiet in haar psychische hulp en te veel naar de pathologie blijft kijken. Het zo geheten kader denken.”
Nieuws Eigen Bijdrage GGZ
-
Maatregelen voor de GGZ bekend uit Lente-akkoord
18/05/2012 -
Gemeente Eindhoven draagt bij aan eigen bijdrage
16/05/2012 -
Psychiatrie Nederland op BNR over meldpunt eigen bijdrage
12/05/2012 -
Prof. dr. Robert Vermeiren: ‘Bezuiniging ggz belemmert noodzakelijke zorg’
11/05/2012 -
Amsterdam vergoedt eigen bijdrage GGZ
10/05/2012
Meid heel erg dapper dat je dit hier plaatst!!!!!!
wens je veel sterkte in het verloop van je leven!
Hoi Ronja,
wat goed dat je, je verhaalhier publiceerd@!
ben werkzaam als psychiatrisch verpleegkundige in een grote instelling, werd er even stil van zeg, kom veel tegen in mijn werk maar hier kreeg ik even kippenvel van
groet,
Lotte
Ha ronja
respect voor jou! Net als lotte ben ik ook werkzaam in een psychiatrische instelling, op een opname afdeling.
wat een heftig verhaal.
Dit stuk vind ik het mooist:
“Ik heb weer dromen. Voorzichtig. En soms stort ik me er niets liever in. Ik wil proeven van wat ik heb gemist. Een beetje puberaal zijn op mijn bijna 24e. Ik wil verder durven kijken, voorbij het uur, die ene soms onmogelijke dag. Ik wil nog heel veel boeken verslinden en het liefst ook schrijven, en triljoen mp3’s beluisteren. Naar band optredens en picknicken in het park met vers fruit en zelfgemaakte hapjes. Ik wil de zon op mijn gezicht tot mijn neus vervelt en de kou trotseren tot ik mijn wangen kan laten gloeien bij de verwarming
Ik wil leven!
”
Sterkte
Leo Rijssen
Dat lijkt me enorm frustrerend om nu met littekens te moeten leven. in igg wens ik je veel sterkte toe!
Agnes
“Ik wil leven”
Mooi slot van een heftig verhaal!
sterkte hej!
Het is voor mij als eerst dat ik het verhaal van de andere kant bekijk!
Marijke……!
hoi Ronja,
ik ben zelf psychiatrisch verpleegkundige.
Mijn collega’s hebben je verhaal ook gelezen, we vonden het heel moedig v an je dat je dit doet en toch hoop kan putten uit het leven. dat is heel knap met zulke problemen
het aller beste toegewenst!!
José & Collega’s
Wilde even zeggen dat ik het heel goed vind wat je doet. De artikelen van jou en Sharmeela openden mijn ogen. ik zit nog in de opleiding psychologie. En moet zeggen dit is voor het eerst dat ik zo iets lees uit de ‘praktijk’ en als ‘mens’ achter de diagnosen.
Hendrikus
Student psychologie
Mooi geschreven meis:)
Topper!
Het is prachtig geschreven. Net als ‘Leo’ vind ik dat stukje ook het mooiste. Het laat zien waar je naartoe werkten aar je voor gaat.
Meid, leef!
Je hebt het zo verdiend.
Heel heftig verhaal, maar wat fijn dat je verder wilt, leven!
Heel veel sterkte.
Ontzettend dapper dat je dit hebt geschreven. Koester je dromen, leef en geniet lieve meid.
Ontzettend dapper dat je dit zo hebt weten op te schrijven! Je mag trots op jezelf zijn hoe je bezig bent! Respect..!
Heel erg bedankt voor de reacties tot nu toe!
Hej wijfie
heel mooi opgeschreven van jou ^^
Heel veel succes en sterkte in alles
xx
Josefien
Wat een heftig verhaal zeg!
Ik heb heel veel respect voor je dat je je verhaal hebt durven opschrijven.
Je bent ontzettend dapper en ik wens je heel veel goeds toe in je verdere leven.
Ga voor het leven!
Liefss Celine
Wat ontzettend mooi verwoord allemaal zeg!! Petje af!!
Ik heb zelf Borderline en ik herken best veel dingen uit je verhaal.
Heel veel sterkte met alles!!!
Liefs,
Liana
Hey lieve Ronja,
Ik heb het helemaal gelezen, en ik ben onder de indruk. Ik vind het echter moeilijk om te reageren omdat ik niet echt weet wat ik moet zeggen. Ik vind het heftig, dat wel. En ik ben trots op je, hoe je stapjes blijft zetten en hoe je vooruit blijft gaan! Jij komt er wel meis!!
Binnenkort lekker bands kijken op t festival waar we heen gaan!
Heel veel liefs,
Chantal
In jou verhaal zit zoveel groei, en je tekent het zo mooi op terwijl de inhoud verre van mooi is natuurlijk. Heb je er wel eens over nagedacht een boek te schrijven, jouw levensverhaal ?
Ik wens je heel veel kracht, sterkte, groei en want zoals iemand eerder al schreef je verdient !