Het verhaal van Ronja deel III

Ik heb het nog een maand of vier voor me kunnen uitschuiven, maar uiteindelijk maakte ik huilend kennis met mijn nieuwe therapeute van de langdurige zorg. Weer een nieuw persoon leren vertrouwen, proberen een weg te vinden tussen jezelf bloot geven en jezelf niet te weinig laten zien, maar vooral ook niet teveel. Het leek me haast onmogelijk. Waarom lukte het me niet? Waarom hield ik nooit een langere periode een goede tijd vast? Het was bij mij altijd een aantal weken beter, een aantal weken totaal niet goed. En tussendoor wel oké. Ik bleef aanschoppen tegen mijn nieuwe behandelaars. Ik durfde niet meer, zogezegd. En ik vond het onterecht dat ik daar zat. Het was de enige plek waar ik nog heen kon. Andere klinieken wilden me niet aannemen. Ik was 21! Ik wilde niet ‘zo’ zijn.

Een tijdlang heb ik me erbij neergelegd. En het ging dan ook absoluut niet lekker met me. Ik heb een periode een crisis opname gehad. Toch waren er toen ook periodes van enorm kunnen genieten, en veel energie. En juist het tegendeel willen bewijzen. Maar het heeft er in geresulteerd dat ik in de afgelopen drie jaar, meer dan 10 operaties heb gehad. Mijn relatie is voorbij. Wat had ik dat graag teruggedraaid. En wat heb ik me vaak teveel gevoeld als het weer mis was gegaan. Ik schaamde me, vroeg me steeds af of ik nog wel de moeite waard was om energie in te steken bij de huisarts of in het ziekenhuis.

Het heeft zo ontzettend geholpen dat er nog kundige artsen bestaan in de twee ziekenhuizen waar ik bij onder behandeling ben. Gehecht worden zonder verdoving heb ik echter ook een aantal keren meegemaakt. Dat onderging ik zonder piepen, maar voor jezelf is het alsnog een nare ervaring en een verdrietige manier van behandeling. Omdat je al boos genoeg bent op jezelf en het leed dat je je naasten aan doet. Hierin mag in mijn ogen nog wel het een en ander verbetert worden in de hulpverlening als ik het soms ook om me heen hoor. Vaak genoeg ben ik, terwijl dat eigenlijk hoognodig was, niet naar de ehbo gegaan en dealde ik er zelf mee. Een keer moest ik daarin een uitzondering maken en daarom zit ik hier nog. Het kost veel moeite om voor mezelf te ‘laten zorgen’ Zo is althans hoe ik dat zie/ervaar.

Het klinkt misschien wat zweverig maar beetje bij beetje leerde ik, dat om verder te komen je eerst moet accepteren dat de situatie is zoals hij is. En dat accepteren niet hetzelfde is als goedkeuren. Maar pas als je iets aanneemt, komt er ruimte voor iets nieuws. Ik moest leren accepteren dat voorgaande behandelingen niet het resultaat op hadden geleverd waar ik zo voor knokte. Daar werd de focus vaak gelegd op wat er niet goed ging, en daar verandering in aanbrengen. Bij deze ambulante gesprekken leer ik om het positieve uit te lichten en dat te versterken. Het lijkt simpeler dan het is. Maar het werkt voor mij. Langzaam ben ik mijn muur en weerstand gaan afbreken.

Na 2 jaar behandeling daar, ging er een licht op dat bipolaire stoornis type II wel eens de reden kon zijn van de grote afwisseling in goede en slechtere periodes en veel van mijn gevoelens en gedragingen. Ik verdiepte me er in, en vond zo ontzettend veel gelijkenissen. Er viel een last van me af. Want dit leek zoveel te verklaren. Ook dat deze stoornis verward word met borderline, en dat dit vaker gebeurd. Ook las ik dat men vaak vrij normaal kan functioneren tussen een hypomane(crit manie) en een depressieve periode, wat klopt. Ik startte met het middel Depakine naast mijn andere medicatie en ik ben sinds het begin van het nieuwe jaar over het algemeen genomen steeds stabieler geworden. Ook ligt mijn verleden nu op tafel, het hele plaatje. Geen details, maar de grove lijnen. Veel weet ik nog half, of bestaat uit fragmenten, of is te lastig om aan te denken. Maar er komt nog steeds regelmatig iets terug in mijn hoofd. Ik heb gesproken over zaken die tot dusver te eng waren. Soms doen we de deksel er eventjes vanaf die er altijd zo potdicht opzat en lukt het me om het er globaal over te hebben. Dat is echt een enorme stap voor me.

Lees het verhaal van Ronja verder(slot)

2 Reacties

1. Herman zegt:

   21/05/2009 om 00:56

   “proberen een weg te vinden tussen jezelf bloot geven en jezelf niet te weinig laten zien”

   Je hebt igg bewezen dat je dit weld egelijk doet! op een hele goede manier.
   Knap dat je dit doet!
   veel sterkte!
2. Eric zegt:

   21/05/2009 om 10:54

   “Het klinkt misschien wat zweverig maar beetje bij beetje leerde ik, dat om verder te komen je eerst moet accepteren dat de situatie is zoals hij is. En dat accepteren niet hetzelfde is als goedkeuren. Maar pas als je iets aanneemt, komt er ruimte voor iets nieuws.”
   Is wat mij betreft helemaal niet zweverig, maar gewoon waar!