Het verhaal van Ronja deel II

Ik wilde graag weer studeren en iets van mijn leven maken. Ik hunkerde er na twee lange klinische opnames naar om weer aan het normale leven te gaan deelnemen, maar al gauw ging het mis. Er was nauwelijks nazorg geregeld. Ik kon mijn ei niet kwijt. Ik werd weer erg depressief en dissocieerde steeds meer. De opleiding moest ik al binnen enkele weken staken. Ik voelde me ontzettend mislukt. Ik kwam in die periode eindelijk terecht bij een fijne therapeute van de GGZ. Door nieuwe medicatie kwam ik zoveel aan dat ik bijna overgewicht had. Ik zag er door het snelle aankomen opgezwollen uit en voelde me heel erg ellendig. De nieuwe medicatie werd gestopt en ik kreeg andere. Hierop leek ik een tijdje beter te functioneren en te reageren. Ik had inmiddels een relatie, en deed vrijwilligerswerk. Ik ging op mezelf wonen in een beschermde woonvorm. Ik vond het heerlijk dat ik voor het eerst mijn eigen plekje had. In het jaar wat volgde liep mijn automutilatie voor de tweede keer echt verkeerd. Ik had een huidtransplantatie nodig voor mijn arm na een verbranding.

Toch besloot ik samen met mijn therapeute na weer een betere periode dat ik ging studeren. Het liep verkeerd. Ik zat totaal vast in mijn drang tot presteren, herbelevingen die ik probeerde weg te hongeren en te bewegen en me obsessief bezig te houden met een heel klein lijstje toegestaan voedsel en drinken. Ik viel in korte tijd erg veel af. In die periode automutileerde ik niet. Wel slikte ik veel laxeertabletten. Ik zat zo klem in mijn eetstoornis dat er verder voor weinig anders meer ruimte was. Mijn therapeute kon me niet meer echt behandelen omdat mijn gewicht te laag werd en ik nergens anders meer over kon praten behalve hoe ik mijn dagen vulde met (niet) eten. Mijn relatie ging beroerd. In maar een paar maanden na de start van de opleiding  moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis voor mijn te lage gewicht, uitdroging en bloedwaarden. Ik heb toen drie weken op de interne afdeling gelegen en kreeg ik sondevoeding.

Ik meldde me opnieuw aan bij een eetstoornis kliniek zodat ik zodra ik uit de gevarenzone qua gewicht kwam in het ziekenhuis, de overstap kon maken om daar mijn eetstoornis te gaan aanpakken. Want die voerde overduidelijk de boventoon, dus leken mij en mijn therapeute dat het beste. Ik werd echter afgewezen vanwege mijn automutilatie en borderline. Ik heb altijd moeite gehad met de diagnose borderline omdat ik mij er zelf niet voldoende in herkende. Deze afwijzing vond ik mede daardoor moeilijk. Ik wilde immers graag aan mezelf werken en een fijner leven. Steeds meer vroeg ik mij af of er wel iets voor me zou gaan werken. Wat ik zelf nog meer kon en moest doen. Ik voelde me wanhopig en suïcidaal. Ik werd drie weken op een gesloten afdeling opgenomen.

De Linehan training leek de hulpverlening meer geschikt, gericht op de borderline stoornis en het reguleren van emoties. Hier heb ik mij aangemeld en de behandeling begon. Ook dit keer liep ik vast. Ik ging niet vooruit, ik kreeg dissociatieve aanvallen waarbij ik min of meer het bewustzijn volledig verloor. Niet meer kunnen praten, of horen wanneer er iemand tegen je praat. De aanvallen werden door andere vergeleken met epileptische aanvallen, al zitten er ook tussen waarbij ik alleen maar stil lig. Er zijn ook momenten dat ik een aantal uren van de dag kwijt ben en geen idee meer heb van wat ik in de tussentijd heb gedaan. Ik ben eens kleding gaan kopen zonder dat ik het me achteraf kon herinneren.
De training werd afgebroken. Ze vonden me te getraumatiseerd om verder te kunnen deelnemen, ook omdat ik niet zou lijden aan borderline. Deze diagnose is toen veranderd. Ook was mijn gewicht eigenlijk te laag. Onder een bepaald bewicht/bmi mocht ik niet deelnemen, waardoor ik een heel aantal keer niet mocht komen. Mijn gewicht is altijd te laag gebleven, ik heb nooit meer een gezond gewicht bereikt nan mijn ziekenhuis periode. Ik vond dat heel lastig om te horen, dat wat ik had meegemaakt blijkbaar te ‘groot’ zou zijn, of te omvangrijk. Ik ervaarde mezelf altijd als een aansteller, schaamde me voor de reacties van mijn lichaam en het afsluiten van mijn geest. Ik dacht dat ik misschien wel gek moest zijn of mezelf wat aanpraatte. Dat ik van een mug een olifant maakte, en nu beweerden ze eigenlijk iets andersom. Er werd me verteld dat wanneer gevoelens te hevig zijn, je geest zulke dingen kan doen als dissociëren om jezelf te beschermen. Helaas heeft die bescherming vaak ook een destructieve kant. In dissociatie beschadigde ik mezelf altijd het ergste. Het is een manier om te vermijden, omdat je niet anders kan. Dat kan best hardnekkig zijn en bij bepaalde ‘triggers’ terugkeren. Ik moet altijd rekening houden met muziekzenders, tv programma’s, films of zelfs nieuwsberichten die verband staan met wat ik heb meegemaakt en me daaraan herinnert. Ik raak erdoor van slag, krijg last van wegraken en hyperventilatie. Het beïnvloed mijn leven behoorlijk en dat maakt me vaak vermoeid, ik heb weinig energie. Ik voel me altijd alert en op mijn hoede.

Het is misschien vreemd dat iemand waarde kan hechten aan zoiets als een label in de DSM-IV gids, waarin alle psychische en psychiatrische stoornissen zijn opgenomen. Toch geeft het richting in waar je het moet zoeken in een behandeling, en dat heeft voor mij gebleken. Na het stopzetten van de Linehan wilde ik op beide benen staan, en eigenlijk liever geen therapie meer. Ik dacht dat het me meer schaadde dan baatte. Maar eigenlijk voelde ik me minder begrepen dan ooit. Ik kwam bij een aardige psychiater terecht, en zij probeerde me naar een onderdeel van de GGZ te krijgen waarbij langdurige zorg werd geïndiceerd voor de cliënt. Ik dus. Ik had al veel therapie gehad en weinig vond aansluiting. Ik wist het zelf niet goed meer. Maar de hulpverlening wist het ook niet meer. En dan wordt het lastig. In verslagen lees ik onder andere dat er vooral niets moest worden verwacht qua vooruitgang. Dat is pijnlijk.

Lees het verhaal van Ronja verder(deel III)

4 Reacties

1. Herman zegt:

   21/05/2009 om 00:57

   De Linehan, word veel toegepast waar ik werk, werpt vaak zijn vruchten wel af. maar goed dat is natuurlijk voor mensen met borderline, en dat heb je duidelijk niet.
2. Ronja zegt:

   21/05/2009 om 13:24

   Herman :De Linehan, word veel toegepast waar ik werk, werpt vaak zijn vruchten wel af. maar goed dat is natuurlijk voor mensen met borderline, en dat heb je duidelijk niet.

   Opzich heb ik aan een aantal vaardigheden binnen de linehan toch veel gehad. Met name aan de crisis vaardigheden. de therapie wordt ook vaak toegepast voor het omgaan met hiermee. In die zin is het ook voor andere problemen een goede therapie. Helaas werkte het niet voor mij.
3. Ronja zegt:

   21/05/2009 om 13:27

   Opzich heb ik aan de Linehan toch best veel gehad. Met name de crisis vaardigheden waren leerzaam en bepaalde visies kon ik me zeker in vinden. Het is zeker niet zo dat de therapie alleen vruchten afwerpt bij mensen met borderline problematiek. Maar voor mij bleek het niet te werken helaas omdat er meer in de weg zat dan eerst werd verwacht.
4. Axel zegt:

   19/07/2011 om 18:37

   Regelmatig ben ik zo heftig aan het dissocieren, dat ik bijna onder een auto loop.
   Dan denk ik ineens, chips, ik word bijna aangereden en een paar seconden later ben ik weer van de aardbol af.

   Hoe kan ik in hemelsnaam deze ellende stoppen?