Het verhaal van Ronja deel I
U kunt hier het eerste deel van het zeer indrukwekkende (levensverhaal) van Ronja lezen. Ronja verteld haar verhaal op deze site. Ronja heeft de diagnosen ptss, bipolaire stoornis II, automutilatie en anorexia. Hierin verteld Ronja haar verhaal en praat ze openlijk over hoe ze om gaat met haar diagnosen en zichzelf. Een verhaal waarin Ronja duidelijk beschrijft hoe ze de hulpverlening en zichzelf heeft ervaren. Een verhaal met hoop! Haar verhaal is gepubliceerd in 4 delen.
Het verhaal van Ronja:
De hoofdreden waarom ik dit artikel schrijf, is om aan mensen die deze site lezen inzicht te geven in een aantal diagnoses en psychische problemen die ik ondervind. Hoe de hulpverlening verloopt en wat helpt en niet helpt, in mijn geval. En misschien ook voor een ander. Om inzicht te krijgen hoe iemand met de problemen waar ik mee worstel, behandeling heeft gevolgd de afgelopen jaren. En dat er hoop is. Zelfs als er op 21 jarige leeftijd de term chronisch op je voorhoofd staat. Maar ook dat er veel meer is dan diagnoses en problemen. Dat er toekomst is, dat er meer is dan….En ook dat brokstukken rapen niet gemakkelijk is. Maar uiteindelijk veeg je zelfs het gruis aan.
Vanaf de basisschool was het thuis niet veilig voor me. Hierover praatte ik met niemand, maar ging op in mijn fantasie wereld van verhalen schrijven en met poppen spelen. Ook nu anoniem schrijf ik er niet over.. Ik begon op jonge leeftijd met zelfbeschadiging/automutilatie(Het zij destijds op andere manieren als ik later zou vinden om mezelf pijn te doen). Vanaf het begin dat ik daarmee begon was de lichamelijke pijn beter te hanteren voor mezelf dan de geestelijke pijn die ik dagelijks voelde. Het was voor mij noodzakelijk om te overleven en daarmee met mijn gevoelens en emoties om te kunnen gaan. Praten kon en durfde ik niet en dit gaf een rust, een adrenaline kick, een goed gevoel om mezelf te straffen, om mijn zonden goed te maken. Het werkte zo verslavend dat ik gedurende de jaren steeds meer, vaker en hevigere gevolgen nodig had.
Op mijn veertiende ging het snel slechter met me. Na een week van traumatische ervaringen op een vakantie te hebben doorgemaakt, ging het bergafwaarts. Ik blockte alles wat er was gebeurd direct en ik begon me te focussen op mijn gewicht. Want dat zag ik mede als een oorzaak van de dingen die er met me gebeurden. Ik begon mijn lichaam meer en meer te verafschuwen, en ik verloor in rap tempo gewicht, wat ongezond was voor een meisje in de groei. Ik werd doorgestuurd naar de GGZ en kreeg de diagnose anorexia nervosa. Ik werd depressief en faalangstig en ging daarom steeds minder vaak naar school. Ik begon mezelf te snijden in armen en benen. Met ledematen sloeg ik tegen harde objecten. Wanneer het toch werd opgemerkt, of ik moest naar de dokter, loog ik over de oorzaak. Ik schaamde me , voelde me abnormaal. Wat ik deed wás ook abnormaal, maar ik kon destijds niet anders. Nu wel. Steeds vaker kreeg ik het gevoel dat ik er niet helemaal ‘bij’ was. Alsof ik wegzonk, niets meer meekreeg, me afsloot van alles wat ik voelde. Van een afstand naar mezelf keek of het niet meer voelde als ik mezelf verwondde. Later leerde ik dat dit tekenen zijn van dissociatie/dissociatieve stoornis NAO en post traumatische stress. Ook had ik soms kleine eetbuien en braakte ik veel. Vaak uit stress.
Op mijn 16e ging ik in opname voor mijn anorexia en depressieve gevoelens in een psychiatrische jeugd kliniek. Daar verbleef ik 9 maanden en het heeft me absoluut geen goed gedaan. Ik werd omringd door andere (soms gedwongen opgenomen) meisjes en kreeg de diagnose ‘ borderline in ontwikkeling’ Ik voelde me onbegrepen, machteloos en hulpeloos. Soms ging het even goed en voelde ik me beter, waarna ik steevast terugviel. Aankomen, afvallen, aankomen, afvallen en het steeds toenemende zelfbeschadigende gedrag voerden tijdens die opname de boventoon. Ik mocht niet meer afvallen, moest aankomen en voelde me totaal klemgezet. Ik kon het niet aan, en wilde alleen maar heel hard wegrennen. Ik ben voor het eerst gehecht voor mijn wonden. Ik geloof niet dat ik na deze opname zelfs maar verbeterd ben op enig vlak. Het was ironisch eerder een voedingsbodem voor de slechte jaren daarna. Er werd slechts gefocust op eten en aankomen. Zodra je streefgewicht was behaald, volgde er ontslag. De manier van benaderen kwam op mij bedreigend over. Toch waren er ook lieve mensen in de begeleiding en kon ik me voor het eerst in mijn leven veilig voelen. Op mijn 17e kreeg ik met spoed een handoperatie na een compartiment syndroom dat ik zelf had veroorzaakt. Vervolgens deed ik een suïcide poging en niet lang daarna volgde een 13 maanden durende opname op de jeugd afdeling van een psychotherapeutisch centrum.
Hier heb ik veel geleerd, maar omdat ik voor het eerst écht ging praten over mijn verleden en gerichte therapie kreeg, vond ik het heel erg zwaar. Nog altijd durfde ik niet over de gehele omvang van nare ervaringen te praten. Met mijn gewicht ging het beter, er lag geen nadruk meer op eten en aankomen, maar het werd wel betrokken in de behandeling. Met mijn zelfbeschadiging ging het op en af maar nooit was de drang afwezig, of gaf ik er na korte of wat langere tijd toch steeds weer aan toe. Ik leek niet zonder te kunnen. Het was en bleef, ondanks medicatie en therapie/gesprekken een groot struikelblok. Ik besefte voor het eerst wat ‘symptoom gedrag’ voor functie bij mij had. Ik leerde vertrouwen te stellen in mijn therapie genootjes. Wat voorheen ook wel lukte, maar hier was de groepsdruk hoog. Vertrouwen in volwassenen is altijd een lastig punt gebleven.
Omdat ik erg wisselvallig bleek tijdens ook deze opname, zowel qua gedachten als qua gedrag, kreeg ik na mijn ontslag rond mijn 18e de diagnose borderline. Ook werd ik volledig afgekeurd voor werk en kreeg een Wajong uitkering die ik nu nog altijd heb.
Lees het verhaal van Ronja verder(deel II)
Nieuws Eigen Bijdrage GGZ
-
Maatregelen voor de GGZ bekend uit Lente-akkoord
18/05/2012 -
Gemeente Eindhoven draagt bij aan eigen bijdrage
16/05/2012 -
Psychiatrie Nederland op BNR over meldpunt eigen bijdrage
12/05/2012 -
Prof. dr. Robert Vermeiren: ‘Bezuiniging ggz belemmert noodzakelijke zorg’
11/05/2012 -
Amsterdam vergoedt eigen bijdrage GGZ
10/05/2012
Hoi Ronja,
wat goed dat je, je verhaalhier publiceerd@!
ben werkzaam als psychiatrisch verpleegkundige in een grote instelling, werd er even stil van zeg, kom veel tegen in mijn werk maar hier kreeg ik even kippenvel van
groet,
Lotte
Het allerbeste toegewenstvoorjou!
In de voorlaatste alinea schrijf je “omdat ik voor het eerst écht ging praten over mijn verleden”.
Kun je omschrijven hoe belangrijk het is écht te praten?
Veel sterkte!
Het belangrijkste denk ik om echt te gaan praten (wat tot dusver voor mij nog best moeilijk is en blijft) om langzaam toe gaan werken naar het leren gaan verwerken en zicht krijgen op jezelf en het verleden. Waardoor je in het hier en nu meer vat kan krijgen op jezelf.
@Eric:
Ik denk dat het belangrijkste van echt gaan praten is, dat je meer inzicht in jezelf leert krijgen, bepaalde gedragingen, waarom je destijds hebt gereageerd zoals je hebt gedaan. Jezelf serieuzer kan nemen en kan gaan beginnen aan een stuk verwerking. Ik zelf denk dat het toch best belangrijk is dat ik zaken leer verwerken, al ben ik daar tot dusver eigenlijk nog te weinig aan toegekomen. Met name omdat ik wanneer ik ga praten, veel dissocieer en er moeilijk bij kan blijven. Soms denk ik dat het prima is om in het hier en nu mijn leven verder op te pakken (studie, werk) andere momenten zie ik het nut van trauma therapie in. Zolang er weinig verwerkt is, blijf je misschien bepaalde copingsmechanismen behouden. Het blijft een beetje afwegen wat verstandig is.
Hey meid,
Het is goed wat van je af te schrijven!
Het kan je helpen, maar leg jezelf niet te veel op. Je kan die bak ellende niet verwerken a la minute. Het heeft ook gewoon tijd nodig en je mag (van mij) niet te snel gaan want dat kan je schaden. Knap dat je het zo op papier hebt durven zetten, ik denk dat het mensen kan helpen om ook de stap te zetten aan zichzelf te gaan werken.
Take time…
Veel sterkte en liefs
Goed verhaal, dank voor de inside’s.
Hoi, ik ben 21 jaar en ben zelf ook manisch depressief. ik snijd mezelf ook en heb een eetstoornis gehad.
Heb veel dingen meegemaakt en weet precies hoe je je voel. ben zelf 5 keer opgenomen geweest omdat ik al jaren aan depressies lijd, weet dat het ontzettend zwaar kan zijn maar met hulp kom je er wel. ik slik nu lithium en het lijk te werken. ik heb alle vertrouwen in dat het beter zal worden.
Wens je veel strekte!