Hersenen borderliners registreren fouten slecht

De hersenen van patiënten die lijden aan borderlinepersoonlijkheidsstoornis registreren fouten in het gedrag minder goed dan bij gewone mensen het geval is. Dat blijkt uit onderzoek van psychiater Koen Grootens van het Donders Centre for Neuroscience, waarop hij volgende week aan de Radboud Universiteit promoveert.

Het blijkt ook dat patiënten met borderline moeite hebben om zintuiglijke prikkels effectief te onderdrukken. Deze patiëntengroep heeft ook moeite met het onderdrukken van reflexmatige oogbewegingen. Voor zijn promotie onderzocht Grootens de hersenactiviteit van borderlinepatiënten.

Volgens het Trimbos-instituut lijden ongeveer 100.000 mensen in Nederland aan borderline. Veel patiënten die wegens verslavings- of psychiatrische problemen zijn opgenomen in instellingen, blijken ook borderline te hebben.

bron: MedNet & Bijzijn

A.R.

4 Reacties

1. marielle zegt:

   23/08/2010 om 18:21

   Dont suprise me
2. Tess zegt:

   26/08/2010 om 10:34

   De ‘wetenschappelijke’ tekst en de reacties zijn ongenuanceerd, voor zover ik dat heb kunnen lezen in de Psy. Elke Borderliner is anders. Duizend verschillende BPSsers zijn duizend verschillende BPSsers. Daarbinnen heb je gradaties van 100 tot o qua intensiteit van de aandoening. Hoe ouder Borderliners worden, hoe meer de aandoening naar de achtergrond verdwijnt! BPS is intens hormoongerelateerd!!!

   Intelligente bordeliners met academische achtergond verzamel u om over de zin en onzin inzake BPSsers de debatteren en enige nuancering aanbrengen in ook de (vak)literatuur.

   Verder pleit ik ook voor een nieuwe naam: ERS Emotie Regulatie Stoornis! De naam BPS wekt welhaast psychotische gedachten op bij niet BPSsers is mijn ervaring!

   Geen operaties bij BPS!!!
3. Juspol zegt:

   03/09/2010 om 21:12

   Toen ik kortgeleden las van een deskundige dat zo ongeveer 300.000 mensen met borderlinesyndroom er zouden rondlopen in dit land, plus de waarschuwing van een andere prima deskundige die mededeelde dat
   het beeld aan het uitbreiden was zo’n beetje als een vetvlek, dacht ik het volgende als gedupeerde omstander.
   HOE komt het dat terwijl men dat weet nota bene, nog steeds in zaken die je leest en gebeuren, ernstige zaken, de ggz zelf totaal geen eenduidigheid heeft, ondanks de prima literatuur en studies op dit terrein.
   En juist die afwezigheid van eenduidigheid en meningsverschil over de diagnose in die ernstige en minder ernstige kwesties zorgt ervoor dat er geen oplossingen komen.
   Onbegrijpelijk dat in het recht en vooral niet te vergeten familierecht aan rechters kinderrechters niet bij voorbaat door de geachte deskundigen wordt gewaarschuwd aan rechters voordat zij beslissingen nemen over gezag over bijvoorbeeld kinderen, waar zij letterlijk mee vandoen hebben en met welke risico’s voor vele duizenden kinderen.
   Betrokkenheid werd afgehouden voor verwekkers veelal van kinderen in relaties met een borderliner-moeder,
   wat een enorme hoop ellende heeft bezorgd met gevolgen aan kindermishandeling (lees bedrog van kinderen door dan moeders met diagnose, letterlijke manipulatie etc), en nog verschuilt de hoop ggz zich achter de uitspraak maar het is toch de -keuzevrijheid- van clientéle met die diagnose om omstanders niet te betrekken in behandeling en gesprekken. gevolg is wel te raden nietwaar? Als rechters daarna niet eens in -het belang van het kind- toestandsbeeld wensen te onderzoeken van dergelijke vrouwen.
   Hoe bizar ze daarmede met de kinderrechten zijn omgesprongen en met welke gevolgen mag duidelijk zijn.
   Onvoorstelbaar benadelen van kinderen, totaal vervreemden van duizenden prima eigen vaders (let wel biologisch vaders-verwekkers), het in stand houden of mede in stand houden van handelen en wandelen van zulke mensen-vrouwen meest met die diagnose, en nog steeds wordt niet ingegrepen geachte politiek en rechtspraak.
   Met als gevolg een steeds groter wordend aantal slachtoffers onder kinderen.
   ook al zou men beweren van niet.
   Hou eens op met bedriegen van de burger.
   Dat heet kinderbescherming. En ga eindelijk de valse geboorteaangiftes gedaan door zulke types aanpakken,
   die streepje zetten als vader, alsof die niet zou bestaan van kinderen, aangezien men de ggz niet tot waarheidsvinding verplicht of zou willen verplichten zelfs.
   Dat soort mensen mag dan wat mankeren doch dat gedrag kan alleen wat aan gedaan worden als het wordt verplicht en geen gezag wordt gegeven over kind of kinderen eenzijdig. Bij geboorte al nota bene!
   Meldplicht vond Rouvoet “niet nodig”.
   Nou die blijkt broodnodig in dit land.
   Ga eindelijk die verdonkeremaande kinderen in die zaken terughalen geachte politiek en rechtspraak.
   Dan is het weer rechtspraak te noemen tenminste.
4. Rachel zegt:

   18/01/2012 om 20:20

   Ik ben zelf een Borderliner, met een zeer bovengemiddelde intelligentie. Ik ben hoogbegaafd, en ik ben zes jaar geleden cum laude geslaagd voor mijn universitaire opleiding. Ik ben getrouwd, en heb twee jonge kinderen en ik werk part-time. Ik heb een prachtig multi-cultureel gezin, en hele goede relaties met mijn familieleden.

   Op mijn 19e werd ik op Borderline, PTSS en nog iets anders gediagnostiseerd. Mijn klachten zijn/waren vooral hypersensualiteit en zwart-wit zien. Ik leef vaak in enorme pieken, en enorme dalen, om het zo maar even te schetsen. Ik heb een moeilijke jeugd gehad, met veel trauma’s. Mede hierdoor is bij mij Borderline ‘ontstaan’. Vroeger heb ik hier veel last van gehad, ik was zeer snel gekwetst, isoleerde mijzelf van de grote buitenwereld en had heel erg veel angstaanvallen. Dit werd soms zo erg dat ik buiten bewustzijn raakte, en soms pas enkele uren later weer bijkwam. Ik was zwaar depressief, en zag het leven echt niet meer zitten.

   Na een hele heftige angstaanval, besefte ik zelf dat dit niet langer kon. Ik maakte mijzelf emotioneel gek, en ik ontnam mijzelf een hele hoop prachtige dingen van het leven. Ik sloot mezelf op, kwam niet meer buiten en was een emotioneel wrak. Ik zag het opeens allemaal in. Ik kon zo niet verder leven want dan zou ik niet oud worden. Ik wilde ook niets liever dan gewoon huisje, boompje en beestje, maar ik maakte er elke keer zo’n puinhoop van. Ik voelde me heel erg alleen in die tijd. Ik ging in therapie, en probeerde de knop om te zetten. Feitelijk gezien kan je niet genezen van Borderline, maar je kunt er wel mee leren omgaan, en je kunt je kijk op het leven veranderen. Ik voel het nu aankomen, als ik weer in de buurt van zo’n diep dal kwam. Ik weet dat ik dan op zo’n moment op zoek moet gaan naar positieve impulsen, ik moet mijn emoties dan op iets anders richten. Dat gaat me inmiddels prima af.

   Ik kan nu rationeel naar bepaalde situaties kijken, voorheen betekende een kleine tegenslag voor mij het einde van de wereld. Nu kan ik goed rationaliseren, ik kan lastige situaties inschatten, en ik denk nu aan oplossingen, in plaats van aan problemen. Ik ben toen uit mijn isolement gekomen en heb mijn huidige man ontmoet. Samen met hem en mijn psycholoog heb ik veel oud zeer kunnen verwerken. Ik ben zeer optimistisch, minder emotioneel, en veel rationeler. Ik voelde me gewoon weer een normaal mens.

   Ik heb toen mijn school afgerond, iets waar ik voor die tijd niet eens aan kon denken, structuur in mijn leven inbrengen was wel heel erg moeilijk, maar dat was wel nodig. Door mijn opleiding en stages bouwde ik ook weer een sociale kring op. Ik ging weer wat dingen ondernemen en ben uiteindelijk geslaagd. Mijn stageplek bood me vrijwel direct een werkplek aan en ik werk er nu bijna zes jaar met plezier.

   Vlak na mijn dilploma-uitreikeing ben ik met mijn huidige partner getrouwd. Onze relatie gaat helemaal geweldig, en mijn man was de steun en toeverlaat die ik nodig had. We hebben inmiddels twee prachtige zoontjes, waar we tot onze oren verliefd op zijn. Het gezinsleven gaat erg goed, mijn man werkt full-time, ik werk part-time, en als mijn kindertjes van school zijn ben ik moeder. We hebben een hele hechte en goede band als gezin, we hebben een prachtig uitzicht op de toekomst en mijn zoontjes doen het fantastisch op school. De oudste mocht zelfs afgelopen jaar een klas overslaan, en krijgt extra opdrachtjes mee naar huis.

   Ook al gaat nu alles van een leien dakje, ik ben me er ook ged bewust van dat het ook mis kan gaan. Ik heb zelf op eigen initiatief een gezinsbegeleider ingeschakelt, en ook heb ik de school van mijn kinderen verteld over mijn ziektebeeld, zodat zij eventuele ontwikkelingsproblemen bij mijn kinderen kunnen signaleren. Min kinderen hebben daarnaast ook een keer in de maand een gesprek met de begeleidider individueel. Uit alle rappoten en verslagen blijkt dat ik een zeer bekwame, competente moeder ben. Ons gezin is zeer stabiel, en daar kunnen een hoop mensen nog een voorbeeld aan nemen. Ik ben misschien niet genzen, maar ik kan er prima mee omgaan. En dat allemaal zonder medicatie. Nog wekelijks bezoek ik mijn psycholoog, en binnenkort begin ik met gemonitord afbouwen. En dat alles puur op mijn eigen initiatieven, uit zorg voor mijn kinderen en met de wil om beter te leven.

   Ik kan helaas alleen maar namens mijzelf spreken, en ik wil hier heel duidelijk benadrukken dat geen Borderliner hetzelfde is. Natuurlijk zijn er gevallen bekend met een minder goede afloop, en net zoals in elk ziektebeeld verschillen de symptomen soms heel erg. Toch wil ik zeggen dat je niet pertinent een Borderliner kan afschilderen als een incompetente ouder. Ik heb geleerd van mijn fouten, ik weet waar mijn valkuilen liggen en ik wil nu alles uit het leven halen. Er is wel degelijk wat aan te doen, je kan impulsgerichte therapie volgen, of een symptoomgerichte therapie. Ik vind het heel erg om de reactie van ‘Juspol’ te lezen. Ik ben een goede trotse moeder, met Borderline helaas, maar ik kan mijn leven prima leiden, en ik doe het ook super als een ouder. Dus schilder Borderliners alsjeblieft niet zo negatief af.