Ervaringsverhaal: PTSS en dan..?

Dan wordt er gezegd dat je PTSS hebt. Verder dat je veel te veel van je lichaam vereist hebt. Daarom is je lichaam nu op en heeft het rust nodig.
Hoe kan ik in deze samenleving rust krijgen?
Ik hoor hier niet thuis, want alhoewel ik heel veel heb meegemaakt, kan ik ook niet echt slapen( uitrusten) want ik ben ook gezegend met (slaap)apneu en moet een druk masker op als ik ga liggen.

Een arts was zo aardig achter mijn rug anderen te melden dat hij mij verdacht van de ziekte van Parkinson.
Als je dan geluk hebt kan je heel snel in het ziekenhuis een Parkinson test doen.
Gefeliciteerd, u heeft geen Parkinson, maar we zien wel dat u veel meer stille infarcten heeft gehad als een gemiddeld persoon van uw leeftijd. Dan wordt je nog steeds in het vakje PTSS gestopt.
Moedeloos, boos en heel heel bang wordt je dan voor het leven, maar durf je er een eind aan te maken? Hoe zullen de kinderen en kleinkinderen dat beleven.
Ook al werk je niet meer,  je hersens slaan nog steeds stoom uit omdat je voortdurend aan het bedenken bent hoe je uit deze bodemloze punt kunt komen.

Bijdrage lid [veeltemoe]

1 Reactie

1. alanis zegt:

   11/11/2011 om 14:57

   waauw. wat een verhaal. dat lekken van medische informatie komt me bekend voor. Vooral dat ze dan een verkeerde diagnose lekken. En dan een diagnose van: o ja je hebt een paar keer kleine hartaanvalletjes gehad. als tussendoorse opmerking. Maar medeleven en troost krijg je niet van hulpverleners. Dus dat kun je alleen maar van vrienden en familie krijgen. Maar wat mij wel soms een beetje hielp in een moeilijke periode: was iets heel leuks doen. Ik dacht bij mezelf: iedereen kan in de stront zakken, ik heb altijd nog naar New York gewild in mijn leven. Ik had geen geld maar wel een creditcard. Ik was drie jaar lang geimplodeerd. Toen dacht ik opeens: bekijk het maar ik ga doen wat ik wil. Ik pakte mijn creditcard en diezelfde dag ben ik naar New York gevlogen omdat ik dat altijd al eens had willen doen. Het was niet heel erg duur, tien dagen, ik was opeens erg extravert en praatte met iedereen, het was heel interessant. Verder eenmaal thuis kon ik toch niet werken dus ben ik fullitme allerlei hobbies gaan ontwikkelen.
   Dus mijn tip zou zijn: ga dingen doen die je heel erg leuk lijken om te doen. Dus ga echt serieus nadenken wat je altijd nog had willen doen. En als je dat dan daadwerkelijk doet is er ondertussen misschien al een nieuw idee iets anders dat je ook nog wilt doen. En zo verder. Maar het hele ptss gebeuren ik heb drie jaar gewacht op mensen die excuses of medeleven aan mij wilden tonen. Ik heb daar eigenlijk onbewust lang op gewacht. Maar ik heb dat nooit gekregen. Dat mensen mij destijds niet hielpen, dus vrienden familie of hulpverleners: niemand heeft ooit tegen mij gezegd: wat moet dat erg voor jou zijn zeg. Niemand. Nooit. Geen enkel medeleven. Dus daarom heb ik me van anderen afgewend en doe ik alleen nog maar waar ikzelf zin in heb. Maar het automatische vertrouwen dat je hebt in mensen is voorgoed weg.
   Als ik eens iets voor een ander doe, zelfs ook maar naar een verhaal luister, of troost biedt of iemand op een praktische manier help. Dan gaat er altijd door mijn hoofd: zou jij datzelfde wel voor mij doen? als de situatie andersom was? En de harde waarheid is, dat het antwoord op die vraag vaak nee is. En dat ik niet meer terug kan naar die naiviteit van vroeger. Dus dat mis je wel. De glans is er een beetje af. Dat wat er gebeurt is kan ik nog wel enigszins verwerken. Maar het feit dat niemand mij hielp, dat kan ik tot op de dag van vandaag niet echt een plaats geven. Omdat ik zelf zeker weet: als het andersom was geweest had ik hen wel geholpen, dat weet ik zo zeker, omdat ik dat wel eens gedaan heb. Ik heb vaak mensen opgevangen, konden logeren in mijn huis. Maar toen ikzelf even twee weken geen onderdak had wegens omstandigheden, heb ik op een bankje in het park gelegen eeen nacht, en twee weken in een tentje op de camping. En die mensen die mij onderdak weigerde daarvan zie ik er een nog steeds omdat het familie is. Maar ik kan haar eigenlijk niet vergeven. Het ergste is de afstand tussen jezelf en anderen, omdat je iets niet vergeeft. En zij weten voelen niet eens dat die afstand er is.