De betekenis van een psychose?!

in Algemeen, Bipolaire stoornis, Ervaringen, Medicatie / 02/05/2010 om 14:36 /

Als hardwerkende moeder in een samengesteld gezin van vier kinderen werd ik in december 2006, vlak na sinterklaas, 2 weken opgenomen met een manische psychose. In de kerstvakantie 2006 was ik aan het skiën in de Franse Alpen samen met onze vier kinderen. Regelmatig kijk ik terug naar deze ervaring en ontdek meer en meer wat de psychose voor mij heeft betekent. Ik beleef en ervaar een mooie en ook zeer zware ontdekkingsreis.

Ineens was ik psychiatrisch patiënt! Zo maar….. na 40 jaar! Hoe kan dat? De afgelopen jaren heb ik mij vaak afgevraagd wat  mijn psychose nu was.  Ik zat met veel vragen……Is het een ziekte, die behandelt moet worden? Word ik ooit weer beter? Wat betekent dit voor mijn toekomst? Ben ik nog in staat om voor mijzelf en mijn gezin te zorgen? Is het een spirituele ervaring? Ben ik paranormaal begaafd? En zo ja, hoe kan ik daar dan mee omgaan? Wat is goed voor mij? Wat is niet goed voor mij? Ik kreeg pillen (Zyprexa en later Risperdal) om ervoor te zorgen dat ik niet weer een psychose zou krijgen. Pillen krijg je als je ziek bent. Ben ik ziek? Hoe kan dat nu? Ik was voor mijn psychose toch niet ziek? Ik werd depressief. Nee niet zo maar depressief, zwaar depressief. De diagnose manisch depressief was geboren. Ik kreeg meer pillen… want als je manisch depressief bent schrijft het protocol voor dat je met “lithium” behandelt gaat worden. Ondanks de Lithium werd ik weer langdurig zwaar depressief.

Een van de dingen, die ik ontdekt heb is dat de antwoorden op alle vragen in mijzelf zitten en dat ik daarvoor contact moet maken met mijn hart en luisteren naar de signalen uit mijn omgeving. En ik heb ontdekt dat de Zyprexa en Risperdal mij belemmeren om contact te maken met mijn hart en met mijn omgeving. Het is alsof er een glazen muur tussen mij en mijn omgeving staat. Met (teveel) Risperdal in mijn lijf ben ik niet in staat om mijn krijttekeningen te maken, deze maak ik vanuit mijn intuitie. Daarnaast heb ik ontdekt dat mijn lichaam een tekort aan water en zout (lithium is ook een zout) had. Dit laatste is gelukkig snel te herstellen.

De liefde tussen mij en mijn kinderen is gelukkig heel groot. En ik ben me daar altijd bewust van geweest. Het geeft me de kracht gegeven om door te gaan als ik het niet meer zag zitten. Nu is de liefde voor mezelf gelukkig ook zo groot geworden als de liefde die ik voor mijn kinderen voel en die ik van hun mag ontvangen.

Langzamerhand wordt mij veel duidelijk over mijn psychose en heb ik veel geleerd tijdens mijn ziekteperiode, die ik per 1-1-11 van plan ben af te sluiten.

Ik ben heel benieuwd naar verhalen van mensen, die net als ik een of meerdere psychoses hebben ervaren.

3 Reacties

  1. Jnsen zegt:
    02/05/2010 om 16:49

    Goed dat je deze periode voor jezelf straks kan afsluiten:!)

  2. Karin den Oudsten zegt:
    08/09/2010 om 19:41

    Wat een herkenning. Op mijn 39e werd ik moeder en 5 dagen na de bevalling belandde ik in een psychose. Ik heb er een boek over geschreven. Gelukkig heb ik het helemaal voor mezelf verwerkt, maar ook inderdaad aan de lithium. Mijn boek staat op de homepage van deze site.

  3. Sharon van Haren zegt:
    29/09/2010 om 11:19

    Mooi geschreven, herkenbaar en heel goed dat je die periode binnenkort voor jezelf kunt afsluiten!

    Mocht je geïnteresseerd zijn in ervaringen van anderen en een andere kijk op ‘psychoses’ kijk eens op;

    http://psychoseanders.wordpress.com/

    Groet & veel sterkte en wijsheid toegewenst,
    Sharon

Plaats een Reactie