Ik ben ervan overtuigd dat we elkaar aanvullen in onze stoornissen. Ik begrijp hem, hij begrijpt mij.

Volgens Silvia, een vrouw met een angststoornis,  word er vaak geschokt gereageerd als zij vertelt dat haar partner een bipolaire stoornis heeft. Men associeert het volgens haar onterecht met suïcidaliteit en constante depressie. Zij schreef dit verhaal met de intentie om het taboe en de schrikreacties rondom de bipolaire stoornis te doorbreken.  Over hoe twee mensen met een psychische aandoening elkaar aanvullen….’Two Fools in Love’.

Totaal onbekend met manische depressiviteit voelde ik al vrij snel nadat we een relatie kregen dat er iets was met mijn partner. Ik kon er geen vinger op leggen maar er was iets. Wat dat was, werd me na een paar weken duidelijk, toen ik gedragsveranderingen constateerde bij hem. Hij was van een enthousiaste, ondernemende man veranderd in een slaperig, duf en veel minder enthousiast persoon dan de man die ik had leren kennen.

De eerste depressie bij hem die ik meemaakte, diende zich al zo’n zes weken nadat we een relatie kregen aan. Een depressie houdt bij mijn partner in dat hij zich terugtrekt, zich opsluit en in bed blijft liggen. Waarschijnlijk heeft zijn verliefdheid de chemie in zijn hoofd verward, want het was ongebruikelijk voor hem om in deze periode van het jaar, het was hoogzomer, in een dip terecht te komen. Zelf wist ik niet zo goed wat ik ermee aan moest, maar ik bedacht dat als ik midden in een paniekaanval zit, ik ook alleen wil zijn. Aan die gedachte heb ik mij vastgehouden.

Vier lange weken duurde zijn dip. Ik hield mij op de achtergrond en nam geen initiatieven om lijfelijk met hem in contact te komen. Ik wilde mij niet opdringen. Gelukkig belde hij mij wel iedere dag op en daar had ik houvast aan. Ik wilde hem laten weten dat ik hem begreep en dat ik achter hem zou blijven staan. Later beseften we beiden dat ik eerder doorhad dat er een depressie aan zat te komen dan hijzelf. Heel bizar eigenlijk. Ik wist niets van een bipolaire stoornis en we hadden nog maar kort omgang met elkaar.

Na zijn dip kreeg hij in overleg met de psychiater nieuwe medicijnen. Naast de Lithium ook nog Seroquel. Met dit laatste middel zouden goede resultaten zijn bereikt. Zo nu en dan heeft het wel zijn bijwerkingen zoals: bewegingsdrang, dufheid en slaperigheid maar mijn vriend is momenteel vrij stabiel. Iedere week gaat hij naar een praatgroep met lotgenoten en een keer per maand heeft hij een gesprek met een psychiater waar ik ook bij aanwezig ben en waar ook ik mijn bevindingen kan uiten. Ik vind het erg fijn dat hij mij hierin wil betrekken.

Ik doe er alles aan om onze relatie te laten slagen. Tijdens zijn depressie voelde ik mij erg nutteloos. Daar wil ik de volgende keer anders mee leren omgaan. Misschien moet ik mezelf wat minder inactief opstellen en wel degelijk stappen ondernemen om hem ook te zien tijdens zijn dip. Ik kan misschien niets doen maar ik kan er wel voor hem zijn. Ik hoop dat, nu we elkaar steeds beter leren kennen en onze relatie steeds hechter wordt, hij de schaamte voorbij is. Bij een eventuele volgende depressie wil ik actief betrokken zijn en niet meer langs de zijlijn staan zoals die eerste keer.

Van zijn manische periodes merk ik niet zo heel veel tot nu toe. Wel is hij geneigd om in zeven sloten tegelijk te springen. Hij zoekt dan bijvoorbeeld veel contacten van vroeger op via Facebook en organiseert zo nu en dan bijeenkomsten zoals een reünie met mensen uit zijn lagere schooltijd. Ook merk ik onrust bij gebeurtenissen die indruk op hem maken. Ik probeer hem dan iets in te dammen en hem te wijzen op zijn gedrag. Dan luistert hij en bevestigt mijn observatie. Gelukkig neemt hij meestal mijn raad van harte maar soms ook niet.

We hebben het geweldig samen en de band tussen ons is alleen maar gegroeid. Aanvankelijk was ik best een beetje boos en teleurgesteld dat mijn partner me in het begin van onze relatie niet heeft verteld over zijn bipolaire stoornis. Ik heb wel diep respect voor de wijze waarop hij met zijn bipolaire stoornis om gaat. Hij heeft humor en ook zelfspot. Zo zei hij tijdens een van onze telefoongesprekken toen hij depressief was dat hij de zenuwen zou krijgen als hij om zou moeten gaan met iemand zoals hemzelf. Maar omgekeerd heeft hij mij uit mijn isolement gehaald. Jarenlang was mijn wereld erg klein omdat ik door mijn angststoornis niet verder weg durfde te gaan met de auto dan zo’n 20 kilometer. Hij heeft mij zelfs zover gekregen om onlangs naar het noorden van het land te gaan waar we een heerlijk weekend hebben beleefd met elkaar en zijn familie.

In het begin van onze relatie zei hij mij al dat we voor elkaar bestemd zijn. En dat terwijl ik hem nog nauwelijks kende. Maar ik weet nu dat hij gelijk had, ook al zat hij achteraf gezien waarschijnlijk in een manische periode.

Wat mij betreft hoop ik dat we nog lang bij elkaar mogen blijven. Leven met een partner met een bipolaire stoornis is soms zwaar, maar het is in mijn geval zo vreselijk de moeite waard.

Geschreven door Silvia

Bron: Petra etcetera

Wil jij ook jouw verhaal kwijt aan of je ervaringen delen met ggz professionals? Neem contact op met de redactie.

Over de auteur

Sander Brouwer

Geef jouw reactie!