Een depressie is wel helemaal in en hip hè? Ik weet even niks te zeggen. Ik heb een depressie gehad, en voelde me álles behalve ‘in’ of ‘hip’. Waar het idee vandaan komt, vraag ik. ‘Nou ja, dat Depressiegala op televisie en bekende Nederlanders die ‘uit de kast komen’ door te vertellen over hun depressie. Je hoort er ineens zóveel over.’

En dat is goed, denk ik. Er móet over depressies gepraat worden, net als over álle andere psychische aandoeningen. Zodat ze wat normaler worden gevonden. Dat ze uit de taboesfeer komen.

Lees volledige column op Metro

Trefwoorden:

Over de auteur

Sander Brouwer

Comments

  1. Börn Tichelaar

    Dit soort fenomeen zijn bekend. Een programma als b.v. Vinger aan de Pols over hyperventileren betekende ineens dat je tijdens de avonddienst ook met een zakje rondliep. Daarvoor nooit iemand gehad en nadien iedere avond wel een of twee. Op gegeven moment waaide het weer over en verdween het zakje weer in de kast. Hetzelfde met Postnatale depressies, ineens vrouwen die soms voor de bevalling al aangaven daar zeer gevoelig voor te zijn terwijl ze lagen te bevallen van kind nummer 1. Waaide ook weer over. Op de kinderafdeling (40 bedden) had je hooguit 1 tot 2 opnames per jaar waarbij coeliakie werd vastgesteld. Tegenwoordig lijkt het wel of half Nederland last heeft van glutenintollerantie.

Geef jouw reactie!